Paak, .Paak! #NSJ dag 2

"Brak."

"Nee, we zitten brak in de tuin van het hotel."

"Wat nou hoezo? Ga jij maar eens urenlang door zo'n festival dwalen. Mensen ontwijken, naar eten zoeken, in rijen staan en dan heb ik het nog niet eens over de mentale sprongen die je steeds maakt."

"Nou, we begonnen met redelijk serene pianomuziek van meneer Pieranunzi, keken naar jazz met een tuba maar het was daar zo warm dat je het zaaltje bijna uitdreef en we zaten net te wachten op de innerlijke zelfexpressie van een groepje met pianist Taborn toen we besloten dat het anders moest."

"Anders, gewoon anders. Dus stonden we plots bij St. Germain. Ja, dat ken je wel. Die maakte ooit lang terug zo'n loungehousedancezittenopeenterrascd "Tourist". Overal hoorde je dat ding. Tot tijdens de bejaardenbingo aan toe. Het was een beetje een rommeltje maar een leuk rommeltje. Nieuwe cd die niet helemaal gelukt is, nu met Afrikaanse muziek door de loungetingels. Gezellig maar het ging niet echt ergens over. Al vonden de Libbele feestweekbezoekers het wel heel leuk. Ik bedacht nog een blogje waarin zo'n meneer en mevrouw helemaal werden afgebrand maar dat vond ik dan toch weer niet aardig van mezelf. Tenslotte stonden wij er ook."

"Ibrahim Maalouf, die speelde op het eind, nu met zijn electrische band. En het was weer goed. Hard, soms heel hard maar hij kan zelfs met orkaankracht nog een motiefje spelen dat de tranen in je ogen brengt. Beetje veel publieksparticipatie, dat wel. Eigenlijk zou de man wat minder pleaserig moeten zijn, dan was het nog beter misschien."

"Gister zei ik nog tegen je dat het lastig zou zijn om boven Kamasi Washington uit te komen. Nou, dat lukte toch. Anderson .Paak. Ja die punt voor Paak hoort erbij. Met jazz had het niets te maken. Hiphop, soul, weet ik het. Maar wat een energie denderde daar opeens over het podium. De man kan zingen, rappen, drummen als een beest en heeft een angstig strak spelende band. Beroemd is hij misschien nog niet maar dat gaat hij wel worden. Heel groot en heel beroemd. Ik kreeg er een beetje een Prince of een D'Angelo gevoel bij. Van die orde van omvang zeg maar."

"Nee, we gaan nog even verder met hier brak in de hoteltuin zitten en dan gaan we weer kijken vandaag. Zitten kijken want we beginnen wel licht te wankelen zo langzamerhand."

Vibrerend #NSJ dag 1

"Wat?"

"Nee, natuurlijk zijn we wakker, anders zei ik toch niks."

"Nee,we zitten in de tuin van het hotel een beetje bij te komen en filmpjes te uploaden."

"Vanmiddag om een uur of vier begint het pas weer. Dus dan staat er wel een filmpje of twee op."

"Hee, het is gratis hotelwifi dus moet je niet klagen en bovendien spelen die jazzmeneren allemaal heel lang dus die liedjes duren een eeuwigheid."

"Zo'n eerste dag is ook de zoveelste keer altijd een beetje wennen. Gedoe met parkeerkaarten, we gingen zelfs met een bus. Rijen bij de ingang. Muntjes kopen zodat je al vlug geen idee meer hebt hoeveel je eigenlijk betaald voor wat eetbaars. En om je heen kijken. Naar al de mensen."

"Ja, het is druk, het is alle dagen uitverkocht. Geen idee wat al die mensen dan precies komen doen. De rest van het jaar zie je ze niet bij jazzconcerten maar dit vinden ze allemaal heel erg leuk geloof ik."

"Nee, keurig publiek. Echt heel keurig. Het lijken soms de Libelle feestweken wel. Nee, echt. Pakkenmannen en vrouwen met wapperhaar zijn hier in de overgrote meerderheid. Geen idee soms wat ze hier doen. Ik zat gisteravond bij Ibrahim Maalouf tegen een uur of twaalf naast zo'n wappervrouw en ze verveelde zich duidelijk drie slagen in de rondte. Als ze niet aan het Whatsappen was gaapte ze en deed ze haar haar goed."

"Heel goed was die, Maalouf. Hij speelt drie avonden en gister deed hij Kalthoum. Met Mark Turner op saxofoon. Die had volgens mij hetzelfde jasje nog aan dat hij een paar maanden terug in het Bimhuis ook al droeg. Erg goed optreden. Jammer van die appmevrouw. En de stoelen. Je kon er niet rechtop op zitten en onderuit zakken lukte ook niet."

"Het beste? Dat is makkelijk. Kamasi Washington. Als het lukt doe ik er even een foto bij. De enige die scherp is want op de rest vibreert hij zo dat het onscherp wordt. Wat een optreden joh. Echt.
Band, orkest en een gospelkoor. En hij maar toeteren. Tot nu toe maakte hij 1 cd. Die noemde hij, waarom zou je bescheiden zijn, meteen maar "The Epic". Nou, dat klopt hoor. Episch. Hard, voortdreinend, fijne ritmes, doortoeterende solo's en vooral overdonderend en soms zelfs over de grens van de edelkitsch. Alsof je naar de soundtrack van een zestigerjaren, overhippe en onbegrijpelijke film stond te kijken. Nee het wordt nog lastig voor iemand om daar overheen te komen. Als de hotelwifi niet zo sloom was deed ik er vast een filmpje bij maar al z'n liedjes duren een kwartier dus dat duurt even.

"Nee, wij gaan zo nog even slapen, en dan begint het allemaal weer. Rijen, muntjes, vlug eten, heel veel mensen die in de weg lopen en een hoop zien."

Us

"Investeer in bibliotheken als de spil van de nieuwe economie", "De gemeente moet zich ervan bewust zijn dat de bibliotheken een belangrijke economische en maatschappelijke rol vervullen in de nieuwe bottom-up economie van zzp'ers en kleinschalige initiatieven.".

Dat is mooi. Zoals het daar stond. We (re)twitterden het gretig opgewekt, haast opgelucht misschien. Net zoals dat gebeurde met het bericht "Meer boeken tijdens opgroeien gelinkt aan hoger inkomen".

Nou ja, misschien verzin ik dat van dat "opgelucht" er zelf bij. En zit er in het tikken van "opgelucht" iets van een mening.

Maar dat weet ik dus niet zeker. En het is wel handig om iets min of meer zeker te weten als je een stukje tikt. Of dat er een duidelijke vraag is, nog handiger is een duidelijk antwoord. Daar worden lezers vrolijk van. En anders ik zelf wel.

Maar er is alleen maar een onnadrukkelijk, klein jeukje.

Ik had dat al eerder, bij het samenwerkingsding tussen bibliotheken en de belastingdienst. "De samenleving digitaliseert: Nederlanders regelen hun zaken met het bedrijfsleven en de overheid steeds vaker online, zoals het aanvragen van toeslagen, het regelen van een reis of een verzekering. Of het zoeken naar een baan. Dienstverlening kan daardoor nog meer op maat en efficiënter worden.".

En het jeukerige gevoel begon geloof ik met de VNG zin "Bibliotheken ontzorgen de gemeente".

En alle genoemde dingen zijn waar, en mooi, goed vast ook, een nieuwe rol, of een versterking van, zoiets. En dat zeg ik zonder cynisme. Waar het, zelfs licht ondankbaar voeldende jeukje dus vandaan komt, ik weet het niet precies.

Ik was een tijdje terug bij een optreden van de Manic Street Preachers, wereldberoemd in Engeland, hier iets minder. Hun workingclass empowerment meezingnummer "A design for life" is één van de weinige liedjes die ik ken waar een bibliotheek in voorkomt. En meteen in het begin ook nog.

"libraries gave us power"

En ik hang niet alles aan een liedje op hoor. Dat zou gekkigheid zijn. Maar soms denk ik dat m'n onbenoembare gevoel iets met die macht uit die eerste regel te maken heeft. Wie die heeft. En waar je tegenaan schurkt, bij wie de loyaliteit ligt, echt ligt, om welke "us" het ons nu eigenlijk gaat.

Maar echt zeker weten doe ik het niet.
Nee, duidelijker wordt het allemaal niet.

"Ain't that a bitch?"

foto komt oorspronkelijk van hier

G, wiens verjaardag ik gewoon, autistisch als ik misschien kon zijn, vergat om naar zijn optreden te gaan.

P. die zijn piano stemde in een hotel in Amsterdam, al zag hij hem zelf natuurlijk niet. Een verhaal kan ook te mooi worden.

De hissende cassettebandjes met liedjes die niet op officiele platen stonden en waarvan we zeker wisten dat ze en beter waren en misschien ook ergens de sleutel bevatten tot waar het eigenlijk over ging.

S. die gewoon aan een bureau bij ProBiblio zit te werken en de legendarische aftershow in het Paard van Troje zag, niet omdat hij fan was maar gewoon omdat hij toevallig langs liep en dacht, "Wat doen die mensen hier?"

De enige artiest die ik ooit in Friesland zag spelen, op Jr. Walker na. Wat deed hij in hemelsnaam in een hal in Friesland?

De pummelende harpmuziek van Andreas Vollenweiter die altijd door de luidsprekers kwam, vlak voor het begon.

Andere G, die best erg klein was en bedacht dat als ze nu heel hoge hakken aan deed ze misschien iets kon zien, maar vergat dat het niet lekker staat op gras, op hakken.

Andere S, die ontslagen werd bij de Free record shop omdat hij zo dom was om een stapeltje van de "Black album", de plaat die lang niet bestond al was hij soms ergens, gewoon via de winkel te verkopen.

Purple Rain, wat een rotlied is maar die gitaar meneer, die gitaar.

In Utrecht, de Galgenwaard, 1987.  Waar we, in mijn herinnering op stoeltjes zaten. Al kan dat toch niet echt zo zijn. Het regende zachtjes. Een stem uit de luidspreker deelde mee dat als het bleef regenen het concert niet door zou gaan. Maar het begon wel, en iedereen vergat de regen. En het was omverblazend indrukwekkend. Gedisciplineerd, los, meeslepend, overdonderend. Weet ik het. Hij had een slim, klein trompetdingetje in het arrangement van "Kiss" geschreven. Dat weet ik nog. En hoe het begon. Met die trommelende band die opkwam.

Los, onsamenhangend gedwarrel, dat is het.

Vijf, misschien zes lp's en cd's duurde het. Diepe, ware gekte.

De "skinny motherfucker with the high voice" is dood, ook al dood.

En ik heb het zo verschrikkelijk helemaal gehad met al dat doodgaan.

Some say man ain't happy truly until a man truly dies

(eerste 1 minuut 40 overslaan, dat is tranentrekkend toneel)

De hamster meneer neuriet verbeten

Hij sloot de deur achter zich. Toen hij de kleurige ruimte rondkeek zag hij her en der wat mensen zitten, achter schermen. Het leek hem dat er iets ontbrak maar voor hij zich realiseerde wat zei een mevrouw achter een kleine balie goedemorgen tegen hem.

"Goedemorgen, ..." Ze droeg een naambordje, maar daar stond slechts "vrijwilliger" op dus zei hij dat maar en probeerde het grappig te laten klinken. De mevrouw leek dat maar lichtjes te kunnen waarderen.
"Er is nogal wat verloop onder ons vrijwilligers. Ze zijn daarom gestopt met het uitgeven van naambordjes met een naam erop."
"Ze?"
"Sorry, ik bedoel de bibliothecarissen."
"Och, die zijn er dus nog wel?"
"Jazeker zijn die er. Maar zij zitten op kantoor, daar achter die deur."
"En u staat hier helemaal alleen?
"Ja, voor de deur staan wij, achter de deur zitten zij. Wij onderhouden het contact met de bezoekers en zij .."
De vrouw keek kort op een papier dat naast haar lag.
"Ja, op dit moment innoveren zij. Dat doen zij 's ochtends. In de middag delen zij kennis en verbinden ze."
"Maar als ik nu een vraag aan een bibliothecaris wil stellen, hoe ...?"
"Moment, ik vraag het voor de zekerheid even na. Ik ben nog nieuw ziet u."
De mevrouw klopte op de deur, wachtte even en ging naar binnen.

"Nou, vragen kan hoor. Ik heb het even nagevraagd. U kunt daarvoor een email sturen, u kunt hen echter ook via Twitter of Whatsapp bereiken, dat gaat natuurlijk vlugger. Vanaf volgende week kunt u het ook via de chatbot proberen, maar dat wordt op dit moment nog getest zeiden ze."
"Maar gewoon van gezicht tot gezicht?"
"Nee, dat is helaas niet mogelijk."
"Maar waarom ...?"
"Momentje."
De mevrouw liep naar de deur.

"Prioriteiten meneer. Door zich niet om de klipklap te laten storen door allerlei vragen die over het algemeen van een niet al te hoog niveau zijn hopen zij binnen kortere tijd grotere innovatieslagen te maken. Zo ongeveer werd het mij gezegd."
"Maar als ik hier ben, en ik wil advies over een boek?"
"Moment..."
Met gebogen schouders liep de vrouw wederom naar de deur. Hij meende deze keer harde stemmen te horen. Na korte tijd kwam de mevrouw, nu met rode wangen terug.

"Nee, aan vragen over boeken beginnen ze niet meer. Ze zeiden dat ze nu al jaren aan iedereen hebben proberen duidelijk te maken dat ze niet alleen van de boeken zijn maar dat iedereen toch steeds maar halsstarrig over die boeken bleef beginnen en dat dit de enige manier is om van een verouderd en achterhaald imago af te komen."
De mevrouw keek er ernstig ongemakkelijk bij en hij vroeg daarom maar niet verder.
"Ondanks dat wil ik toch graag lid worden. Dan vraag ik u gewoon iets als ik iets over een boek wil weten."
"Tja. Zoals u komen er nog steeds mensen langs maar u hoeft dus geen lid meer te worden."
"Niet? Kan ik ze zo maar meenemen dan?"
"Er zijn hier geen boeken meer. Na lang nadenken hebben ze bedacht dat het veel eenvoudiger was wanneer iedereen een app op zijn of haar telefoon zou zetten. Via die app kunt u dan zien wie een bepaald boek thuis heeft en dan gaat u het daar ophalen. En iemand anders kan het boek dan weer bij u ophalen. Zo heeft iedereen het boek dat hij of zij hebben wel en het scheelt een berg aan ruimte"

Haar antwoord was zo verbazingwekkend dat hij er alleen maar serieus op in kon gaan.

"Maar als ik zomaar een boek wil. Gewoon, iets dat ik nog niet ken?"
"Ah, dan klikt u de TTT knop aan."
"TTT knop?"
"Totaal Toevallige Treffer, u krijgt dan, nou ja, de woorden zeggen het al he.'
"Maar, wat nu als ik het helemaal niet fijn vind om bij mensen langs te gaan die ik helemaal niet ken, of dat ik er niet aan moet denken dat wildvreemde mensen bij mij langs gaan komen om een boek op te halen?"
"Moment nogmaals ..."

"Ze laten weten dat u dat niet echt kunt menen. Iedereen wil tenslotte steeds nieuwe onbekende mensen ontmoeten, hun verhalen horen, met hen van gedachten wisselen, kortom verbonden worden. En in het bijna niet voorstelbare geval dat u geen grapje maakt verwijzen ze u graag naar de workshop "Iedereen kan verbonden worden', toevallig begint deze over een half uur in onze participatie corner." De mevrouw keek er ongemakkelijk, misschien zelf verontschuldigend bij.

Gehoorzaam wachtte hij een aantal minuten op een ongemakkelijk vormgegeven stoel. Toen stond hij op.
In de gang hoorde hij vaag muziek uit een luidspreker komen. Hij herkende het liedje, en neuriede het zacht maar verbeten mee.