En ook boven op de parkeergarage werd gedanst

Als kabouters, die net bevrijdt waren uit het Rien Poortvliet Kabouter Vivisectie Centrum dartelden de drie in regenkleding gehulde figuren over het veld naar het podium. De al eerder niet echt zeker overkomende coördinator van de beveiliging riep luid "Niet scannen, niet scannen" terwijl hij met zijn handen woest pakkende gebaren maakte alsof hij wilde zeggen "En als je het wel doet hak ik jullie hoofden er af". De kaartjesscanmeisjes en jongens keken hulpeloos. Wij vonden het zielig, en ook wat lachwekkend dat de drie ontsnapte kabouters ondertussen door een buikige beveiliger weer werden teruggestuurd naar de ingang.

Waar zij, en wij verder gingen met wachten.

Het is moeiteloos makkelijk om het concert van Faithless op het terrein van Strijp S in Eindhoven weg te schrijven als oude wijn in nog oudere zakken. Eigenlijk bestaat de band niet echt meer. Maar omdat er in het najaar een geremixte verzamelcd uitkomt doet de groep toch een flink aantal optredens zo her en der door Europa. Ongetwijfeld zeer lucratief. En al waren ze nog wel echt een band geweest, hoe relevant is hun muziek nog? Een flink deel van het publiek komt voor een paar nummers, de tot zo hoog mogelijk springen  uitnodigende volksliederen als God is a dj, Insomnia, Salva Mea en We come one. Daar tussen door halen ze bier, of frieten.

Dus nee, relevant was het niet. En ja, we kennen alle variaties in de tussen de liedjes zinnen van Maxi Jazz nu wel, "Peace" is belangrijk, eenheid ook en natuurlijk zijn we "Fantastic!", al was z'n "Fucking brilliant" misschien echt gemeend. En ja, de meeste bezoekers, wij ook, waren ondertussen vrij oud geworden. Groeven in het gezicht oud, uitdijend oud. En wie een paar jaar terug de band nog zag hoorde maar 2 andere liedjes.

Maar, doet dat het er toe? Maakte het uit? Echt uit?

Ergens tijdens de tweede helft van het concert, toen ik, ook al veel ouder dan vroeger nogal op adem moest komen keek ik om me heen. De kabouters van eerst, nu zonder regenkleding hadden de tijd van hun leven, waar ik ook keek overal waren alleen maar lachende mensen te zien, in het moment, lak aan het feit dat je morgen weer gewoon saai achter je bureau zou zitten. Verder naar achter was een zee van armen, handen. Nog verder weg, op de parkeergarage buiten het terrein waar de kaartloze mensen stonden, ook daar werd nog gedanst.

Relevantie? Nou en.
Fucking brilliant? Zeker.

Fantastische planeet

Iets als, "De Japanse meneer die, net als wij, veel te vroeg de North Sea Jazz Club was binnen gegaan en zijn tas met tablet, telefoon en andere spullen tegen het podium had neergezet keek tijdens het eerste nummer verschrikt naar de grond. Waar was de tas? Hij bleef kalm, keek soms zelfs naar de muzikanten maar hurkte ook een aantal malen, vergeefs zoekend met zijn handen tastend in het duister." of  "De toiletten in de North Sea Jazz Club zijn erg duister verlicht, en van ons hoeven die walmende geurstokjes ook niet zo." zou kunnen.

Of "De saxofonist, die straks druipzwetend op het podium zou staan gebaarde dat ik nu wel even wat water uit de kraan kon drinken. Ik spreek geen Japans, hij nauwelijks Engels. Maar we wisten allebei dat in het hitteplan stond dat je veel moest drinken."

Al die zinnen kunnen. Maar er staat saxofonist, of jazz in die zinnen.

En jazz is bleekneuzig kabbel gedoe met te veel akkoorden of ingewikkeld intellectueel geschetter, voor bleekneuzen.

Neem vijf muzikanten uit Japan met een voorliefde voor eenvoudige, doeltreffende en vaak fijn energieke liedjes. Voeg dan een zesde bandlid toe en noem hem de Agitator. Laat de vijf lekker spelen en laat de zesde dansjes doen, laat hem af en toe wat roepen, al dan niet door een versterkte megafoon of laat hem iets vertellen, misschien in het Engels al mag Japans ook, het resultaat klinkt toch hetzelfde. Dan heb je een groepje dat Soil & "Pimp Sessions heet.

Dan kan ik gaan vertellen dat het gisteravond in de North Sea Jazz Club, waar het misschien door de hitte kwam dat bijna iedereen pas vijf minuten voor aanvang binnenkwam, een zwetend, ongecompliceerd breed lachend feest was. Ik kan zeggen dat het jammer is dat je hun cd's bijna allemaal moet laten invliegen uit Japan, of dat ze vanavond nog in Bird in Rotterdam spelen.

Maar ja, het blijft jazz he.
En er is dat bleekneuzerige hitteplan.

Oh, de meneer die zijn tas kwijt was vond hem terug, of beter, de fotograaf van de band vond hem terug. Met veel gebuig en namasté werd het terugvinden ingetogen gevierd. Terwijl verder iedereen om hen heen dwaas deed tijdens "Fantastic Planet".

Maar wat nu als het een goed idee is?

Na het blogje #CharlestonSyllabus hoorde ik van een aantal mensen "goed idee". Een ander aantal liet weten "Aan zoiets heb ik al eens eerder gedacht", Frank Huysmans twitterde zelfs een linkje naar een idee dat hij al in 2013 opschreef.

(copy/paste)

"Lang hebben openbare bibliotheken zich afgekeerd van wat zij als ‘de waan van de dag’ beschouwden. [...] De bibliotheek was er vervolgens voor informatie, kennis, literatuur en cultuur met een veel langere halfwaardetijd of zelfs eeuwigheidswaarde. [...] Ergens in de voorbije decennia is de immuniteit voor de waan van de dag losgelaten.[...] De toegevoegde maatschappelijke waarde van de bibliotheek zou nog meer dan voorheen moeten gaan zitten in het bieden van achtergrondkennis. De bibliothecaris als content curator. [...]
Deze ontwikkeling duidt erop dat de publieke taak van de bibliotheek er wel eens in gelegen zou kunnen zijn om de actuele gebeurtenissen snel van een context te voorzien. Bij alle nieuwsfeiten die dagelijks op teletekst en Nu.nl verschijnen, zou een dream team van laten we zeggen een vijftal informatiespecialisten snel een reeks bronnen op een speciale webpagina kunnen klaarzetten. Vooral digitale, maar waar nodig ook papieren bronnen, voorzien van gegevens over hun (snelle) vindbaarheid. Gratis en voor niks. Voor bibliotheekleden en –niet-leden. Voor eenieder die die gebeurtenissen wil kunnen ‘plaatsen’. [...]
Waarom is zo’n dienst er nog niet? Gezien de sommen gelds die de afgelopen jaren naar digitalisering van de bibliothecaire dienstverlening zijn gegaan, valt de financiële verklaring af. Ik vermoed dat de oorzaak eerder ligt in de nog niet goed doordachte verhouding van de bibliotheek tot de tijdsdimensie. [...]

Zo. Dat was een hoop tekst zeg. Tijd voor iets als "Wat hij zegt".

Of ik zet mezelf in overdrive en dan komt er iets als:

En echt, ik zit hier soms in m'n anti-kraak kantoor met m'n hoofd zachtjes op het bureau te bonken als ik bedenk dat ondanks alle overlegorganen, innovatieraden, innovatiedagen, hé er is zelfs een "durf te falen" dag, iets als wat Frank beschrijft er niet is.

Maar ja, dan grinnik je misschien, of je denkt "Ja, het is triest", klikt misschien RT aan en we kunnen weer verder met een al dan niet malle motie en voor je het weet is het weekend.

Misschien is het idee er één van twee hypes geleden, dat kan. Maar wat nou als het idee, of een aanpassing daarvan een goed idee is?
Wat dan?

We kunnen natuurlijk literair gaan zitten wachten op welke Godot dan ook.

Je kunt ook denken "Schrijf dan een plan".
Mocht die gedachte bij je opkomen, goed idee.
Maar dan moet je me wel even komen helpen.

Ik hoor het wel.

Open deur muziekje erbij.

#CharlestonSyllabus

Ik had er nog nooit van gehoord, van sundown plaatsen.
Jij wel?

"A sundown town is a town, city, or neighborhood in the United States that is purposely all-white, excluding people of other races. The term came from signs that were posted stating that people of color had to leave the town by sundown. They are also sometimes known as sunset towns or gray towns" (wikipedia)

Ik had waarschijnlijk ook verder nooit van het bestaan van dit soort plaatsen geweten als ik niet een paar dagen na de terroristische aanslag in Charleston de hashtag #CharlestonSyllabus op Twitter was tegengekomen.

Academici, mensen zonder graad, boze mensen, droeve mensen deelden via die hashtag boeken, documenten, films over de achtergronden van racisme in de VS. Bibliothecarissen hielpen mee, maakten lijsten. Een zo'n lijst staat hier.

En nee, het veranderde niets aan dat wat er gebeurde. Maar het was op een bijzondere, misschien wrange manier ook weer mooi om te zien hoe veel mensen informatie aandroegen die dat wat je niet kunt begrijpen in een context probeerde te plaatsen.

Hierna kun je naar believen gedachtes invoegen als "Goh, dat zou je met veel meer gebeurtenissen kunnen doen", "Dat zouden wij ook moeten doen", "Dat is wat heel anders dan twitteren over een gratis app met gratis boeken om lekker te lezen" of iets over de VOB, of als je heel landelijk denkt de KB. De gebruikelijke reflexen zeg maar.

Al zou je je ook even naar een geannoteerde CharlestonSyllabus lijst kunnen kijken die net opdook.

Een bibliotheek is geen boom

Van bijna alles valt de economische waarde wel vast te stellen. Van files, van bomen of bossen, voetbal, wielersport, van bibliotheken.

Het kan, maar moet je het ook doen? In het rapport "A theory of Committed Action for Nature,  Key outcomes of the BIOMOT project" worden er zinnen over geschreven. 
En omdat die zinnen, voor een heus en echt rapport opmerkelijk los geschreven zijn staan er hieronder een paar gekopieerd en geplakt.

"Obviously, the economic valuation of ecosystem services is found very boring, too boring to be even on TV. Why then would we think that the economic valuation of ecosystemsservices will motivate people and, in the end, policies?

At the level of public discourse, we encounter a tragic situation. Individually, we all love nature but we also think that the other needs to be convinced by money values or other rational arguments. It is as if John is in love with Ann, but he thinks that Ann is only interested in services, so instead of expressing his love, he talks about his mapreading value, his moneymaking value, .....  Likewise, Ann is in love with John, but she thinks that John is only interested in services, so instead of expressing her love, she talks only about her social network value, software knowledge value ..... Blocked from expressing  their love for each other, they find each other stupefyingly boring, and part ways. They have had a tragic discussion. We need languages of connectedness with nature in the public discourse.

For deciding what we love and what we want, the language of money is nonsensical, demotivating, tragic."

En nee, je kunt niet altijd klakkeloos "zoek en vervang" doen en een bibliotheek is geen boom en ook geen bos maar toch, over de/een schutting kijken is tegenwoordig best populair en zo'n laatste zin alleen al... stel je eens voor dat iemand die gewoon durfde op te schrijven, in 2015, in een echt en heus rapport over bibliotheken.

Het hele rappport "A theory of Committed Action for Nature" staat hier. Een policy brief (sorry, lelijk woord, ik weet het), "The Limitations to Economic Environmental Valuation" staat hier.