Nog wat jazz voor Hennie

Nee, ik ga je zeker niet elke week een muziekje laten horen. Dat is niet de bedoeling, dan wordt het voorspelbaar. Maar, omdat je er zelf ook gast was dacht ik dat je misschien gisteravond naar Zomergasten had gekeken, naar Mischa Wertheim.
Ik keek in ieder geval wel. Nou ja, stukjes dan. Ik merkte dat ik op een onverklaarbare manier altijd een beetje mentaal instort na een tijd kijken maar daar gaat het nu even niet om.
Nee, ik laat nu even alweer van me horen omdat die Wertheim gisteren, net als jij ook een stukje jazz liet zien. Nou ja, het was meer iets waarin gepraat werd over jazz dan dat je echt iets zag. Maar toch, ik dacht meteen, morgen Hennie even schrijven. Het ging namelijk over "free jazz" en Ornette Coleman. Daar gaat m'n didactische opbouw dacht ik meteen. Doe ik een leuk liedje met een meetikbare beat, stoot Wertheim meteen door naar iets waarmee alle vooroordelen over jazz bevestigd worden. Een beetje schijnbaar langs elkaar heen spelen, bakken herrie, piep piep knor enzo. Niet dat ik nu denk dat jij alleen van een beetje makkelijk te volgen muziek zou houden hoor. Begrijp me niet verkeerd. Zelf had je in je uitzending nog een stukje Eskimo mevrouwen die iets raars met keelklanken deden dacht ik.

O, even tussendoor, ik keek net eens wat die kaarten kosten. Voor dat Symphonica in het rood gedoe dat jullie doen in die betonnen bak in Arnehem. Nou zeg. Het is maar goed dat jullie het niet voor het geld doen hoor. Ik zag iets van €124 euro voor vak 1. Geen idee hoe groot dat vak 1 is maar als jullie het wel voor het geld zouden doen was het waarschijnlijk wel €223 euro geweest. Krijgen jullie voor die optredens trouwens nog adviezen van collega's als Nick & Simon die eerder zo'n rode symfonie deden?

Maar, terug naar de jazz. Ga nou niet vanochtend naar een stukje free jazz zitten luisteren he. Laten we nou eerst nog wat gewonere liedjes doen. Free jazz is het leukst als je al veel gehoord hebt en het nodig is om je hersenen weer wat op te ruimen. Of misschien als je vergaderd met Nick & Simon.

Ik weet eigenlijk niet of je het liedje van vorige keer wat vond. Misschien was het toch een beetje te wuft, te lollig. Dat kan. Maar de bedoeling is nu eenmaal om wat jazz van levende mensen te laten horen. Vandaag wat anders, iets wat ook beter past bij de regen die nu valt.

Brad Mehldau. En dan moet ik nu zeker iets van context doen of zo? Daar ben ik niet zo heel goed in. Mehldau speelt piano. Niet raar of zo. Hij heeft wel een heel herkenbare stijl, al ken ik niet genoeg termen om die stijl te omschrijven. Ik noem wat hij doet soms "een beetje tegen de melodie aanduwen", maar dat zegt ook niet veel.
Ik zag hem jaren terug voor het eerst, in Den Haag. Toen zoemde zijn naam al rond. Het was in ieder geval heel erg druk voor de deur. Een dikkerig mevrouwtje probeerde voor me te dringen terwijl ze riep dat ze "All the way from New York" was gekomen om "Braaaad" te zien. Ik vond van Den Helder helemaal naar Den Haag ver genoeg om haar terug te duwen. Kijven deed ze. Vreselijk. Binnen speelde Mehldau twee sets. De bedoeling was dat je dan na één set plaats maakte voor andere belangstellenden. We hebben ons diep in de stoelen weg laten zakken en ons heel stil gehouden, zodat we die tweede set ook nog konden zien. Zo mooi was het.
Even nog een waarschuwing. Mehldau speelt erg geconcentreerd, en dat zie je aan hem. Het ziet er soms een beetje geconstipeerd uit eigenlijk. Ik heb tijdens een concert eens naast zijn vrouw gezeten en die zei daar, nee, laat ook maar. Dan wordt het roddelen en je lijkt me niet iemand die daar mee bezig is.

Zoals veel "nieuwere" jazzmuzikanten mag Mehldau graag een popliedje coveren. Vandaag doen we "Riverman", oorspronkelijk van Nick Drake. Vrolijk is het niet. Mooi waarschijnlijk wel.

De hamster meneer en de proefballon

"Zeg jongen. Maar waar kan ik dat ding nou kopen?".
"Sorry? Ah, goedemiddag. U bent er weer. Ik begon u al te missen".
"Na dat stukje dat je over me schreef dacht ik, ik kom even niet meer. Moest dat nou zo jongen? Hamster meneer? Dat zeg je toch niet?".
"Oh. Dat. Ja. Sorry. Vond u het erg vervelend? Het heeft anders wel geholpen geloof ik. Het woord uitleenfabriek heb ik daarna niet meer gelezen".
"Vervelend, och. Alleen die naam he. Ik noem jou toch ook niet "De man van de leukste vrouw ter wereld".
"Zo dan. U leest de bibliotheekblogjes dus nog steeds?".
"Daar kom ik juist voor jongen. Waar kan ik hem kopen?".
(...)
"Kijk nou niet zo appelig jongen. Die B-reader van jullie. Waar kan ik die krijgen?".
"Ach, de B-reader. Tja. Kijk. Weet u ...".

"Ha! daar had ik je mooi te pakken he jongen. Laat maar hoor. Ik zat je maar een beetje te stangen".
"Haha. Hahahaha. Goh. Leuk.".
"Niet zo flauw doen he. Je hoeft echt niet zo triesterig te kijken. Jullie hebben het over jezelf afgeroepen".
"Nou nou. Jullie. Jullie".
"Ja. Jullie. Die club van jullie. De VOB. Dat zijn jullie toch ook allemaal zelf?".
"Nou ja. Misschien. Goed. Het is een brancheorganisatie maar om nou meteen jullie te zeggen".
"Typisch bibliotheekhouding jongen. Als jullie iets leuk vinden zijn jullie één club maar zodra iemand het ergens niet mee eens is is het weer ieder voor zich".

"Heeft u nog leuke nieuwe dingen over hamsters gelezen de laatste tijd?"
"Niet afdwalen jongen. Bij de les blijven he. Blijven opletten. Ik ben toevallig wel zo'n klant die te bereiken is met een consequente, aansprekende propositie. Ha!"
(...)
"Je weet niet meer wat je moet zeggen he? Goh, anders ben je nooit zo mat".
(...)
"Nee, maar jongen. Nu weer even serieus. Kijk. Ik volg het allemaal met veel belangstelling hoor. En het heeft natuurlijk ook best een heel hoge amusementswaarde, dat gekrakeel rond die B-reader. Buiten is het warm en op het beeldscherm is het gezellig enzo. Maar echt, hoe werkt dat bij jullie?".
(...)
"Je weet het zelf niet he? Als ik het allemaal een beetje gevolgd heb was er dus eerst een concept nota. Die nota is behandeld, aangenomen maar hij was misschien ook wat, tja, mat. Niet inspirerend zeggen jullie dan geloof ik. Dus de taal moest wat worden opgeinspireerd worden zeg maar".
"Opgeinspireerd is geen mooi woord. Het is niet eens een echt woord".
"Nee, consequente, aansprekende propositie, dat is een mooie zin".
(...)
"En weer stil. Goed zo. Dus die nota is vastgesteld. Werd herschreven. Herlezen, opgemaakt, dat soort dingen. En toen zette iemand hem online. En plof, de B-reader was geboren".
"Zoiets ja".
"Maar jongen. Is dat niet een beetje raar? Dat er opeens een ding in een tekst wordt gezet waarvan niemand nog iets wist, waarover in die eerdere concepttekst met geen woord gesproken wordt? En, als ik het allemaal goed begrijp weet ook nog niemand wat het ding precies is. Want dat gaan jullie nog verzinnen. Er is nog helemaal geen B-reader. En dat staat nog in de krant ook!".
"In de krant?"
"Ja. Jullie strategienota heeft het Financieel Dagblad al gehaald. Nou, dan weet je, dan duurt het nog maar even of de reageerders van De Telegraaf storten zich op je".
"Dat zal toch niet?".
"Nou, daar zijn ze anders nogal van "En dat van mijn belastingcenten" en je kunt je afvragen of je met gemeenschapsgeld nog een eReader variant moet laten ontwikkelen. Met of zonder kek logo".
"He. U bekijkt het allemaal wel van de donkere kant he?"
"Donker? Donker? Niks donker. Ik ben juist reuze zonnig gehumeurd. Ik heb er zin in. Gaan jullie maar fijn brainstormen over die B-reader. Dat gaat maanden duren. En, ik ken jullie zo langzamerhand een beetje, jullie gaan het niet eens worden. En het internet zal er weer vol van staan. Dus nee, donker, juist niet. Als jullie nog een tijdje zo gezellig langs elkaar heen blijven kletsen zie ik nog wel een reality soap opduiken "Oh Oh B-Bibliotheek" of zo".
"Ha. Leuk. Lachen".
"Oh wat zijn we chagrijnig. Vrolijk eens een beetje op zeg. Jullie doen het allemaal zelf hoor".
"Stopt u nou toch eens met dat ge-jullie".
"Och, nou dan blijf je maar zo kijken. Maar, ik ga hoor. Ik moet weer achter de pc. Er kan immers zo weer een proefballon van jullie voorbij komen waaien".

Wel/niet (met polluitslag)

Ook hier thuis waren de meningen verdeeld.
De leukste vrouw ter wereld was tegen. "Nou vind je dat bloggen net weer een beetje leuk en dan ga je het aan je werk koppelen. Geen goed idee Ton. Zo komt dat Witte Ding ook niet af. En trouwens, wanneer ga je dan die stapels cd's eindelijk eens opruimen?".
Poes vond het juist weer een heel goed idee. Poes slaapt heerlijk op het getik van de toetsen van de laptop. Ook omdat er dan geen muziek aan staat. De enige muziek die Poes leuk vindt is "4.33" van John Cage in een zo lang mogelijk durende uitvoering.

De vraag, of het dilemma of er iets met dit blog gedaan moest worden op de website van de bibliotheek Langedijk ontstond na een opmerking van Edwin (nog bedankt daarvoor Ed) en omdat ik er zelf niet uitkwam gooide ik de vraag maar in "de groep".

Het stukje, "Wel/niet (met poll)" werd veel gelezen, hoewel het wat betreft de klikdichtheid nog flink achterbleef bij een ijzersterke klassieker als "Kleuren met Keith". De lezers zouden de kleine zaal van Paradiso leuk vullen maar het Bimhuis zou er net niet mee uitverkopen.

66% zei "Ja".
34% zei "Nee".

Meer dan 90% van de lezers zei trouwens helemaal niks. Misschien had ik een derde optie toe moeten voegen. Iets als "Jongen, echt, beslis zelf eens iets".

Dus, consequent als ik soms kan zijn, gaan we iets doen met dit blog en de website van de bibliotheek. Wat weet ik nog niet precies maar daar komen we wel uit.
Ik heb nog steeds dezelfde vraagtekens bij dat "iets doen". Maar gelukkig suggereerde iemand de, in de bibliotheekwereld gebruikelijke oplossing, noem het een pilot. Dus noem ik het een pilot. Eindelijk heb ik ook eens een pilot.

Zo. Dat was het wel. Je kan er ook te lang over doorgaan.
En bovendien moet de was nog worden opgehangen.

Wat is in (...) een B-reader?

Wat maanden, of langer terug stond ik in een grote boekhandel. Hij hoorde bij een keten dacht ik. Het was niet druk en met wat moeite was het gesprek dat drie medewerkers achter hun deskje voerden redelijk te volgen. Het ging over een eReader, die ze verkochten in de winkel.

Kort samengevat kwam hun gesprek neer op iets als "Als zij (vul voor "zij" iets in als De Baas, De Bazen, Het Management of een meer omschrijvend woord) willen dat wij dat ding (vies gezicht trekkend) verkopen zullen ze toch met iets beters moeten komen want dit ding is gewoon ontzettend (vul hier een drieletterig woord in)".

Ik moest even denken aan die medewerkers toen ik hoorde over de B-reader die "we" als bibliotheken aan gaan bieden aan het Nederlandse volk.

De B-reader komt voor in de nieuw branchestrategie voor het bibliotheekwerk. Die staat online. Ik verzin het niet zelf. Hier even het stukje tekst, over die reader.

"Sterke merken zijn in staat om hun klanten individueel te raken in hun interesses en behoeften. De Bibliotheek is overal waar haar klanten zijn en sluit aan bij communities of interest, online en offline. De landelijke merkidentiteit van de Bibliotheek biedt kansen om (potentële) klanten te bereiken met een consequente, aansprekende propositie. Wij kiezen voor diensten en marketing die dicht op de huid komen van de klant. In goed overleg met de Nederlandse uitgeefwereld en in samenwerking met een toonaangevende producent van consumentenelectronica komt de Bibliotheek met de B-reader. Deze e-reader draagt ons beeldmerkt en biedt leden allerleid voordelen (korting op aanschafprijs e-reader, voorgeladen collectie e-books, toegang tot primeurs). Hieraan gekoppeld zetten we nieuwe abonnementsvormen in de markt."

Wat is in hemelsnaam een B-reader? Is het een eReader maar dan anders? En als het een eReader is waarom krijg je er dan korting mee op de aanschaf van een eReader? Die heb je dan toch al? En als het geen eReader is, wat is het dan wel? En waarom gaan bibliotheken eigenlijk in hardware doen? Als een B-reader natuurlijk hardware is.

Waar gaat het eigenlijk over? En waarom staat dat er niet gewoon bij dan?

En wie verzint er trouwens taal als "De landelijke merkidentiteit van de Bibliotheek biedt kansen om (potentële) klanten te bereiken met een consequente, aansprekende propositie". En waarom laat je dat dan staan als je dat herleest?

Als iemand het weet kan hij/zij het dan gauw komen vertellen? Ik zie namelijk de eerste ongeruste medewerkers alweer samendrommen voor m'n deur met vragen over het zit met de B-reader. En wat ze moeten doen als de voeding kapot gaat, of als een klant hem wil komen ruilen zonder bonnetje, en in welke kleuren hij gemaakt gaat worden, en of we dan ook cadeaupapier in gaan kopen, en strikjes.

Het zou wel fijn zijn als ik hen een antwoord kon geven. Of dat ik hun gewoon kan vertellen dat die hele B-reader een zomers grapje is. Maar iets laten weten lijkt me handig, anders worden er straks achter bibliotheekdeskjes net zulke gesprekken gevoerd als in die boekhandel met die vies kijkende medewerkers.

Met dank aan Edwin, van wiens blog ik het plaatje en het citaat plukte.

Jazz voor Hennie

Louis Armstrong, Duke Ellington, Charlie Parker, John Coltrane, Miles Davis. Grote namen van de jazz. En allemaal dood ook.

Gisteravond, tijdens de eerste aflevering van Zomergasten liet gast Hennie Vrienten een stukje Chet Baker zonder tanden zien. Na afloop werd er wat doorgeprutteld over hoe het toch zover had kunnen komen met die geniale jazztrompettist. De interviewer vroeg Vrienten of hij zelf iets had met jazz. Het antwoord was dacht ik een bedachtzame combinatie van "Nee, die boot heb ik gemist" en iets over een vriend die ouder was dan hijzelf (Vrienten is van 1948) en die het allemaal wel had meegemaakt.

Over jazz bestaan een aantal hardnekkige vooroordelen. Het zou moeilijke muziek zijn en, hoe kan het ook bijna anders, vroeger was alles beter of zelfs, jazz is iets van vroeger. Toen ik meneer Vrienten dat hoorde suggereren, dat van dat vroeger was ik wat teleurgesteld. Het leek me een slimme man die erg bezig was met muziek. En dat die dan zomaar een hele stroming aan zich voorbij liet gaan. Maar mijn opvoedkundige bibliothecarissenhartje ging er ook meteen sneller van kloppen.

Hier kon iemand geholpen, misschien zelfs wel gered worden.

Meneer Vrienten, Hennie, echt, het is nog niet te laat. Nadat Chet Baker in Amsterdam uit een raam kukelde is de jazz niet overleden. Er wordt nog steeds een hoop leuke, mooie, ontroerende en spannende jazz gemaakt. En die boot lijkt alleen maar gemist. Je hoeft alleen maar, net als die oermensen in je keuzefilm, een beetje door een laagje water te waden om er te komen.

Weet je, ik help je gewoon een beetje. Ik zet vanaf nu, zo soms gewoon een jazzmuziekje van de laatste tijd op dit blog. Van mensen die niet dood zijn. En die ook al hun tanden nog hebben. En dan probeer je het gewoon even. Misschien is het wat, misschien is het niks. Kijk maar.

We beginnen rustig. Met gewoon een leuk, misschien zelfs simpel deuntje van The Bad Plus. De mannen van dat trio spelen sinds 2000 met elkaar en zijn beroemd geworden door de ontregelende covers die ze spelen. Van Abba, Tears For Fears, Blondie, Nirvana, dat soort dingen.
Op hun laatste cd, Never Stop stond geen enkele cover maar wel het liedje van vandaag. Van dat liedje is geen officieel clipje maar wel een mooie opname vanuit het publiek. Vooral de drummer is mooi meneer Vrienten. Let op de drummer die met de blik van een driejarige achter "my fist drumkit" zo fijn zit te meppen.

Nou ja. Zie maar. Probeer het even. En als het niks is, gewoon zeggen hoor. Dan probeer ik de volgende keer iets heel anders.