Er was iets met de bekkens (heten die dingen zo?) van het drumstel. Ze zaten niet helemaal goed vast. Maar omdat je niet plots midden in een nummer stopt met spelen kwam er een roadie het podium opgelopen die, terwijl de drummer ferm doormepte, de schroef van het bekken begon aan te draaien. Het duurde even, de drummer drumde, de roadie draaide en na een tijdje zat het schroefje goed. De roadie was blij dat zijn hand nog heel was en wij, in de zaal, waren blij voor hem.
Gisteravond speelde Los Lobos in Paradiso. Omdat ik al 25 jaar precies 1 lp van die mannen heb leek het een goed idee om ze eens te gaan bekijken.
Ze begonnen wat norsig, het geluid en verder bijna alles rammelde maar na een lied of 4 begon iedereen zich te amuseren. De bassist (die wel wat leek op Klaas, de man van Agnes) had plezier om alles en wij weer om zijn plezier en zijn witte badstof sokken onder de korte broek. Men kletste op het podium bijna net zoveel als in de zaal. David Hidalgo die (daar is hij weer) accordeon speelt op de laatste cd van Dylan moest erg om zichzelf lachen toen de rest van de band al een maat of wat verder was dan hij en bedankte vriendelijk voor het bier dat hij uit de zaal kreeg aangeboden. Maar hij moest het helaas laten staan. Door zijn omvang is bukken wel mogelijk maar daarna rechtop komen weer een stuk moeilijker.
Los Lobos is in Nederland ooit gecoverd door Rowen Heze en ze hadden een hit met La Bamba. Vijfentwintig jaar terug speelden ze voor het eerst in Nederland. Het was mooi om te zien hoe een bandje na al die jaren gewoon ongecompliceerde lol kan maken op een podium, ook al staan ze na al die tijd dan nog gewoon in een kleinere zaal als Paradiso.
Ik kan van gisteravond helaas nog niets terugvinden op het inernet. Dus plak ik er maar een ouder filmpje onder.
Helaas heeft de bassist gewoon een spijkerbroek met lange pijpen aan. Maar waarschijnlijk zitten de witte sokken daar gewoon onder.
update 01/08/09
Na twee dagen verschijnen er dan toch wat foto's op Flickr. Ik voeg ze even toe. Er staan er ook 2 bij die niets met het optreden te maken hebben. Ennio Morricone zag ik tenminste niet in Paradiso.
vrijdag 31 juli 2009
donderdag 30 juli 2009
"Beam me up Scotty!"
Eigenlijk was het de bedoeling dat het postje van vandaag eindelijk over het artikel "You think "free" is only about the price? It's not" zou gaan. Boeiend artikel dat wijst op het belang van "gemak" in prijsbepaling op het net. Maar in een rss feed las ik gisteravond dat 92% van alle mail spam is. En er stond ook nog iets over Twitter en computervirussen. Dat onderwerp werd echter weer verdrongen door het totale "het kan ook té 2.0" idee van OneWed, een site die je (wanneer je in de VS woont) gaat helpen om je bruiloft te plannen.
En dan is er natuurlijk nog de dreiging van de IPhone hack via sms.
Maar ja, toen zag ik vanmogen op het NOS journaal dat de VOC replica die in de haven van Den Helder lag totaal in de brand stond. Nu woon ik vlakbij de haven en ik had wel wat erg zwarte rook gezien. Maar ik was te druk met bedenken waar het postje van vandaag over zou gaan om er verder aandacht aan te besteden.
Dat die boot (of "dat schip", ik weet het verschil niet) er niet meer is is jammer. Hoe plastic het ding ook eigenlijk was, het was een aardige blikvanger. Ook al was er een tijd terug een hoop gedoe over houtworm en wilde eigenlijk niemand het schip meer hebben.
Omdat ik het over al die dingen die noemde zou kunnen hebben doe ik dat niet. Ik voeg een video in van The Tonight Show. Sarah Palin ging weg uit Alaska en haar rammelende afscheidsspeech wordt in dit fragment vertolkt door William Shatner (aka Captain Kirk).
Een ultiem "Beam me up Scotty" moment
En dan is er natuurlijk nog de dreiging van de IPhone hack via sms.
Maar ja, toen zag ik vanmogen op het NOS journaal dat de VOC replica die in de haven van Den Helder lag totaal in de brand stond. Nu woon ik vlakbij de haven en ik had wel wat erg zwarte rook gezien. Maar ik was te druk met bedenken waar het postje van vandaag over zou gaan om er verder aandacht aan te besteden.
Dat die boot (of "dat schip", ik weet het verschil niet) er niet meer is is jammer. Hoe plastic het ding ook eigenlijk was, het was een aardige blikvanger. Ook al was er een tijd terug een hoop gedoe over houtworm en wilde eigenlijk niemand het schip meer hebben.
Omdat ik het over al die dingen die noemde zou kunnen hebben doe ik dat niet. Ik voeg een video in van The Tonight Show. Sarah Palin ging weg uit Alaska en haar rammelende afscheidsspeech wordt in dit fragment vertolkt door William Shatner (aka Captain Kirk).
Een ultiem "Beam me up Scotty" moment
woensdag 29 juli 2009
Ding 21 Online catalogi
De online catalogus is, tot het moment dat de bibliotheeksite het kloppend hart van Langedijk 2.0 is geworden, de grootste "trekker" van onze website. Hoe niet-leuk of wel-leuk we het ook vinden, mensen gebruiken de site van de bibliotheek om dat wat ze hebben te verlengen en dat wat ze niet hebben op te zoeken.
Dus waarom ziet die online catalogus er dan uit als iets als het spelletje Pong uit de jaren 70? En dan bewoog Pong tenminste nog.
Nog steeds betreur ik mijn besluit (ook al begrijp ik het ook nog steeds) om de bibliotheek Langedijk over te laten gaan naar Bicat. Wat Zones van Bibliomondo jaren terug al kon kan de online catalogus van Bicat nog steeds niet. En natuurlijk, in de volgende versie van Bicat wordt het allemaal beter maar het wachten op die versie begint verdacht veel op het wachten op Godot te lijken.
O ja, nog even zeuren over details. Als ik in dat online Bicatding zoek, waarom kan ik dan niet terugbladeren? En waarom kan ik, als ik misschien niet tevreden ben over de getoonde resultaten, alleen maar klikken op de vage "catalogi van Noord- en Zuid Holland" link? Zelfs bij de bibliotheek Vleuten, toch niet het kloppend hart van het universum, kan ik daar klikken op "stel de vraag aan Google" en Wikipedia. En ook Vleuten draait gewoon die versteende Bicatcatalogus dus dat moet in Noord-Holland ook kunnen.
De Aquabrowser dan? Toen het ding net uitkwam vond ik het helemaal niets. En nog steeds negeer ik zelf het woordenwolkje aan de linkerkant van het scherm.
Maar het ding werkt verder fantastisch. Je kunt rss feeds nemen op je gestelde vraag zodat je op de hoogte blijft van nieuwe dingen, je ziet meteen of er krantenartikelen enzo zijn. Prachtig.
Maar. Ja, er is altijd een "maar". Aquabrowser? Is er een klant die intuïtief aanvoelt wat dat is, een Aquabrowser? Mensen weten al nauwelijks wat een browser is, laat staan een Aquabrowser (mental note: ander woord op nieuwe website gebruiken voor Aquabrowser).
My Discoveries. Mooi idee. Al vind ik ook hier de naam niet fantastisch. Kan het niet in het Nederlands? Iets met "mijn lijstjes"? Dat klinkt minder spannend, dat is waar. Maar nu is het, voor mij dan, een knop die niet duidelijk maakt wat er achter zit.
De medecursist van een deur verder slaakte een zucht toen ze bij My Discoveries weer een lijstje in kon vullen. En dat was geen zucht van enthousiasme. Zelf had ik dat ook een beetje. Niet dat het niet mooi is, favorieten, taggen en dat soort dingen. Maar er dreigt een zekere inlogmoeheid te ontstaan. Weer een gebruikersnaam, weer een wachtwoord en weer een lijstje. Nogmaals, gebruikers zullen het wellicht prachtig vinden maar ik snak zo langzamerhand naar de killerapp die er voor zorgt dat wanneer ik iets in Library Thing toevoeg dat meteen ook op Dizzie, Hyves en in My Discoveries te zien is.
Dat onderling verbonden zijn van sites is iets dat ik meer en meer begin te missen. Ook in de Aquabrowser. Het is een prachtding en het is meteen één van de weinige niet commerciële dingen die we bekeken hebben. Maak het ding Open Source zodat mensen zelf applicaties kunnen gaan schrijven. Misschien kijkt de Aquabrowser dan over een tijdje ook in Wikipedia (dat vind ik een serieus gemis, dat dat nu niet zo is) en is er een link naar Bol.com of een tweedehands boeken en cd site. En dan kan de pizzakoerier meteen het boek bij AliceW afleveren.
Dit was, zelfs voor mij, een wat lang postje. En ik maak het nog wat langer door een, als het goed is, speelbare versie van Pong te embedden. Pong ziet er na al die jaren heel anders uit. Nu de Bicatcatalogus nog!
Dus waarom ziet die online catalogus er dan uit als iets als het spelletje Pong uit de jaren 70? En dan bewoog Pong tenminste nog.
Nog steeds betreur ik mijn besluit (ook al begrijp ik het ook nog steeds) om de bibliotheek Langedijk over te laten gaan naar Bicat. Wat Zones van Bibliomondo jaren terug al kon kan de online catalogus van Bicat nog steeds niet. En natuurlijk, in de volgende versie van Bicat wordt het allemaal beter maar het wachten op die versie begint verdacht veel op het wachten op Godot te lijken.
O ja, nog even zeuren over details. Als ik in dat online Bicatding zoek, waarom kan ik dan niet terugbladeren? En waarom kan ik, als ik misschien niet tevreden ben over de getoonde resultaten, alleen maar klikken op de vage "catalogi van Noord- en Zuid Holland" link? Zelfs bij de bibliotheek Vleuten, toch niet het kloppend hart van het universum, kan ik daar klikken op "stel de vraag aan Google" en Wikipedia. En ook Vleuten draait gewoon die versteende Bicatcatalogus dus dat moet in Noord-Holland ook kunnen.
De Aquabrowser dan? Toen het ding net uitkwam vond ik het helemaal niets. En nog steeds negeer ik zelf het woordenwolkje aan de linkerkant van het scherm.
Maar het ding werkt verder fantastisch. Je kunt rss feeds nemen op je gestelde vraag zodat je op de hoogte blijft van nieuwe dingen, je ziet meteen of er krantenartikelen enzo zijn. Prachtig.
Maar. Ja, er is altijd een "maar". Aquabrowser? Is er een klant die intuïtief aanvoelt wat dat is, een Aquabrowser? Mensen weten al nauwelijks wat een browser is, laat staan een Aquabrowser (mental note: ander woord op nieuwe website gebruiken voor Aquabrowser).
My Discoveries. Mooi idee. Al vind ik ook hier de naam niet fantastisch. Kan het niet in het Nederlands? Iets met "mijn lijstjes"? Dat klinkt minder spannend, dat is waar. Maar nu is het, voor mij dan, een knop die niet duidelijk maakt wat er achter zit.
De medecursist van een deur verder slaakte een zucht toen ze bij My Discoveries weer een lijstje in kon vullen. En dat was geen zucht van enthousiasme. Zelf had ik dat ook een beetje. Niet dat het niet mooi is, favorieten, taggen en dat soort dingen. Maar er dreigt een zekere inlogmoeheid te ontstaan. Weer een gebruikersnaam, weer een wachtwoord en weer een lijstje. Nogmaals, gebruikers zullen het wellicht prachtig vinden maar ik snak zo langzamerhand naar de killerapp die er voor zorgt dat wanneer ik iets in Library Thing toevoeg dat meteen ook op Dizzie, Hyves en in My Discoveries te zien is.
Dat onderling verbonden zijn van sites is iets dat ik meer en meer begin te missen. Ook in de Aquabrowser. Het is een prachtding en het is meteen één van de weinige niet commerciële dingen die we bekeken hebben. Maak het ding Open Source zodat mensen zelf applicaties kunnen gaan schrijven. Misschien kijkt de Aquabrowser dan over een tijdje ook in Wikipedia (dat vind ik een serieus gemis, dat dat nu niet zo is) en is er een link naar Bol.com of een tweedehands boeken en cd site. En dan kan de pizzakoerier meteen het boek bij AliceW afleveren.
Dit was, zelfs voor mij, een wat lang postje. En ik maak het nog wat langer door een, als het goed is, speelbare versie van Pong te embedden. Pong ziet er na al die jaren heel anders uit. Nu de Bicatcatalogus nog!
|
|
|
dinsdag 28 juli 2009
Pho.to
Vorige week wilde ik al een postje schrijven over pho.to. Maar daar kwam de diefstal van de kluisinhoud tussen. Nu er aangifte is gedaan is het chagrijn genoeg gedaald om het nogmaals te proberen.
Pho.to is een nieuwe (nieuwige) fotobewerkplek. Je kunt de dingen doen die ook al konden met de plekken die eerder werden behandeld in Ding 8. Maar de makers van Pho.to vonden denk ik dat het allemaal nog niet genoeg was. Naast regulier oppeppen en bewerkdingen kun je op de site (geen inlog nodig, behalve als je je foto's online wilt bewaren en delen) gezichtsuitdrukkingen bijwerken en is je foto in een hoop wonderlijke plaatjes in te voegen. Met niet meer dan een paar muisklikken.
Verbazingwekkend.
Hier eerst het origineel van een foto van Orwell.
Nu na de gezichtsuitdrukking bewerkt te hebben. Orwell was geen al te vrolijk mens dus heb ik hem wat norser geklikt.
En, om eindelijk eens iets met een leuk hondje te doen, Orwell in een effect.
Wat mij betreft kan Pho.to door de hoge amusementswaarde
(ok, grinnikfactor) gekoppeld aan praktische handigheid meteen worden ingevoegd in de lesstof.
Pho.to is een nieuwe (nieuwige) fotobewerkplek. Je kunt de dingen doen die ook al konden met de plekken die eerder werden behandeld in Ding 8. Maar de makers van Pho.to vonden denk ik dat het allemaal nog niet genoeg was. Naast regulier oppeppen en bewerkdingen kun je op de site (geen inlog nodig, behalve als je je foto's online wilt bewaren en delen) gezichtsuitdrukkingen bijwerken en is je foto in een hoop wonderlijke plaatjes in te voegen. Met niet meer dan een paar muisklikken.
Verbazingwekkend.
Hier eerst het origineel van een foto van Orwell.
Nu na de gezichtsuitdrukking bewerkt te hebben. Orwell was geen al te vrolijk mens dus heb ik hem wat norser geklikt.
En, om eindelijk eens iets met een leuk hondje te doen, Orwell in een effect.
Wat mij betreft kan Pho.to door de hoge amusementswaarde
(ok, grinnikfactor) gekoppeld aan praktische handigheid meteen worden ingevoegd in de lesstof.
maandag 27 juli 2009
Ding 20 Sociale netwerken met muziekjes
Zonder Peter geen Bill Evans of Francesco Cafiso. Zonder Geetarz geen Eric Clapton, zonder Joerg geen Nils Landgren en zonder UncleMeat geen John Cage of Howard Skempton.
De delen van het internet waar ik, buiten deze cursus om dan, vaak rondhang zijn één groot sociaal muziekjesnetwerk. Van sommige mensen ken ik alleen het pseudoniem dat ze op sommige sites gebruiken. Van anderen weet ik meer omdat ik daarmee al jaren opnames ruil. Maar van al die mensen ken ik er geen één in het echt.
Waar ik bij een boekenadvies maar naar één mens ter wereld luister ken ik vreselijk veel muziek omdat die me aangeraden werd door iemand op het internet.
Voor sites als Last.fm waren er op het internet al allerlei krochten en hoeken waar mensen lijstje neerhingen met obscure opnames van artiesten. Als je zoiets wilde horen mailde je, je brandde een cd voor iemand, deed hem op de post en na wat weken kreeg je dan wat je zelf wilde horen thuis gestuurd. Allemaal op basis van vertrouwen. Zo ben ik aan honderden cd's gekomen met meer of minder zeldzame opnames. Nu gaat het minder vaak per post en veel vaker via torrentsites als Dimeadozen of Zomb. Op die plekken zit dus mijn sociale muziekjesnetwerk.
Last.fm werkt. Van verschillende kanten is me verzekerd dat het echt een heel handige site is. En dat geloof ik. Maar zelf wil ik er niets mee. Ik heb al teveel muziek. En er blijft maar meer bij komen. Terwijl ik dit tik stromen er twee concerten naar deze pc en help ik met het in de lucht houden van elf andere. Dus als niemand er verder heel erg mee zit wil ik het houden bij het besef van de waarde van sites als Last.fm en blijf ik verder zitten in de krochten die ik al ken. Daar heb ik het al druk genoeg mee.
Maar. Omdat het over muziekjes gaat kan er wel weer mooi even een fragmentje bij. "In A Landscape" van John Cage met een kunstig videootje.
De delen van het internet waar ik, buiten deze cursus om dan, vaak rondhang zijn één groot sociaal muziekjesnetwerk. Van sommige mensen ken ik alleen het pseudoniem dat ze op sommige sites gebruiken. Van anderen weet ik meer omdat ik daarmee al jaren opnames ruil. Maar van al die mensen ken ik er geen één in het echt.
Waar ik bij een boekenadvies maar naar één mens ter wereld luister ken ik vreselijk veel muziek omdat die me aangeraden werd door iemand op het internet.
Voor sites als Last.fm waren er op het internet al allerlei krochten en hoeken waar mensen lijstje neerhingen met obscure opnames van artiesten. Als je zoiets wilde horen mailde je, je brandde een cd voor iemand, deed hem op de post en na wat weken kreeg je dan wat je zelf wilde horen thuis gestuurd. Allemaal op basis van vertrouwen. Zo ben ik aan honderden cd's gekomen met meer of minder zeldzame opnames. Nu gaat het minder vaak per post en veel vaker via torrentsites als Dimeadozen of Zomb. Op die plekken zit dus mijn sociale muziekjesnetwerk.
Last.fm werkt. Van verschillende kanten is me verzekerd dat het echt een heel handige site is. En dat geloof ik. Maar zelf wil ik er niets mee. Ik heb al teveel muziek. En er blijft maar meer bij komen. Terwijl ik dit tik stromen er twee concerten naar deze pc en help ik met het in de lucht houden van elf andere. Dus als niemand er verder heel erg mee zit wil ik het houden bij het besef van de waarde van sites als Last.fm en blijf ik verder zitten in de krochten die ik al ken. Daar heb ik het al druk genoeg mee.
Maar. Omdat het over muziekjes gaat kan er wel weer mooi even een fragmentje bij. "In A Landscape" van John Cage met een kunstig videootje.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
