Donderdag, éénmalige muziekjesdag

In Den Helder is één italiaans restaurant. Soms zijn er meer maar die gaan altijd weer dicht. Omdat die ene er al is. Waar iedereen komt. Ik ook. Al jaren en dan nog langer.
Al die jaren werken er al dezelfde mensen. Die ik dus ook al jaren zie. Ken kun je zo langzamerhand wel zeggen. Toen ik veel en veel jonger was werkten er twee broertjes in de bediening, Carlo en Sandro Assorgia. Carlo is ondertussen mede-eigenaar. Sandro, die al nooit de indruk wekte dat hij zijn werk erg leuk vond was op een dag verdwenen.

Soms is het mooi als dingetjes bij elkaar komen. Den Helder stond deze week in dit blog. Beatrix ook.

Veel mensen in Den Helder, ik ook, waren stomverbaasd toen voormalig kelner Sandro Assorgia plots op tv te zien was als gitarist van Van Dik Hout. Hij bleek zelfs mede-componist van het prachtige en meer dan klassieke "Stil in mij". En de rest van Van Dik Hout kwam ook al uit Den Helder!

In het filmpje bij deze versie van "Stil in mij" is ook Beatrix even te zien. Naast Willem en Maxima. Van Dik Hout speelde op hun trouwpartijtje in de Arena. Willem lacht, misschien dacht hij wel aan zijn tijd bij de marine in Den Helder. Dat was een fijne tijd, als je de verhalen die rondgaan mag geloven.

En "Stil in mij" is ook een toepasselijk lied. Dit blog wordt even wat stiller. Ik heb drie weken vrij.
Ik zou zeggen, geniet ervan.

De kus van Beatrix (2)

Het was dus nog voor Apeldoorn. In de Vrij Nederland (25/04/09) stond een artikel van Rudie Kagie over Beatrix.
Het stuk las gedachteloos lekker weg tot ...

"Koninginnedag 1988 vierden de vorstin en haar gemaal aanvankelijk in het brave Kampen, om na afloop van het zaklopen en koekhappen per helikopter te worden overgevlogen voor een verrassingsbezoek aan het voorheen zo rebelse Amsterdam. Wat de indruk wekte van een spontaan charmeoffensief, was in werkelijkheid een maandenlang zorgvuldig voorbereide en strak geregisseerde publiciteitsstunt - inclusief de kus voor majesteit van een zogenaamd toevallige voorbijganger op de vrijmarkt (in werkelijkheid afgesproken werk met een bereidwillige KLM-employé)."

Ik geloof niet complotten, cover-up's of het monster van Loch Ness. Elvis is echt dood en ufo's vliegen voornamelijk rond in de hersenen van zonderlinge mensen.
Maar een suggestie van media manipulatie ....
Dat het bezoek niet spontaan was, dat kon ik me voorstellen. Maar zo'n kus. Dat leek me toch wel erg doortrapt.

Het internet bracht geen uitkomst. Integendeel zelfs. Niemand had het over het fake gehalte van de kus, alleen maar over het spontane van dat korte moment. Natuurlijk zijn er belangrijker dingen om je mee bezig te houden. Maar als er een plek is waar mensen zich kunnen verliezen in onbenulligheden dan is het toch wel het internet.

Van informatie op het internet willen wij (bibliotheekgelovigen) nogal eens zeggen dat die onbetrouwbaar kan zijn. Iedereen kan tenslotte iets op het internet zetten. Gelukkig zijn wij er dan nog om die informatie te wegen.

Een serieus tijdschrift en het internet leken elkaar in het geval van de kus van Beatrix tegen te spreken.

Tijd om eens wat te gaan wegen.

Er zijn van die dagen ...

Den Helder is een mooie stad. Maar als je, zoals ik geen auto of zelfs maar een rijbewijs hebt is Den Helder bij inslaande bliksems in het openbaar vervoer ook erg ver weg van alles. Een onbereikbaar eind weg van Langedijk in ieder geval.

Had ik al gezegd dat het vandaag certificeringsdag was en dat de certificeringsmevrouw om 10 uur wilde beginnen?

Gelukkig was de medecursist van een deur verder zo vriendelijk en sociaal om me van het station in Anna Paulowna op te pikken. Tot daar reden er wel treinen. En terwijl we, de TomTom negerend die de route niet begreep naar Langedijk vlogen belde AliceW nog met opbeurende woorden.

Wat kon er nog fout gaan verder?

Niet veel. Wellicht is het een anti-climax maar het waren prettige gesprekken die de mevrouw voerde. Natuurlijk ging er hier en daar wat fout. Het blijft tenslotte de apenkooiende bibliotheek Langedijk. En de KPN meneer die blijmoedig kwam zoeken naar een kabelbreuk kwam misschien ook niet echt op de goede dag.

Maar, voor de bibliotheken die nog moeten dan wel mogen, heb hoop, het valt mee.

Omdat het vandaag zo'n "ontspannen" dag was mag ik van mezelf een extra muziekje deze week. Van The Ramones, bij wie ik ergens in de jaren 80 een deel van het gehoor in mijn rechteroor verloor.

De adrenaline moet er nog wat uit. En het is of dit of een half uurtje over de dijk stuiteren.

Woonplaats

Aan leven in Den Helder kleeft maar één nadeel.
Niemand voelt enige schroom om je mee te delen dat Den Helder toch wel zo'n beetje de lelijkste plek is die ze ooit gezien hebben.

Het schijnt zelfs dat Den Helder is verkozen tot plaats waar mensen het minst graag dood gevonden zouden willen worden.
Maar dat moet wel zo'n suf internetvragenlijstje geweest zijn.

Om aan te tonen dat Den Helder niet echt de hel op aarde is hieronder de foto's van een wandeling van zo'n 2 uur. Een rondje van mijn flat, langs de scheiding tussen de oude en de wat nieuwere stad, terug naar waar ik woon.

En nou niet meer zo zeuren!

Vrijdag, muziekjesdag (7)

De muziekjesdag postjes worden verschillend ervaren. Sommigen vinden ze "Van oude mensen en de dingen die al heel erg lang voorbij zijn", andere missen hevige "Kijk eens mama, met m'n vingers en tenen tegelijk" gitaarsolo's.

Omdat ik me soms, maar lang niet altijd, wat aantrek van het publiek doe ik vandaag eens een heel oud muziekje zonder gierende solo. Maar je zou er wel vrij vrolijk van kunnen worden.

In het filmpje staan Sam & Dave in 1967 op het podium in een sfeerloze hal in Duitsland. Maar dat maakt niet uit. Ook het rarige publiek deert hen niet. Sam & Dave doen het onverslijtbare Soulman. Meer hoeft er niet.

Om de gezelligheid toch enigszins te verstoren. Sam en Dave hebben elkaar gehaat, en dan bedoel ik niet dat ze soms een hekel aan elkaar hadden. Vaak negeerden ze elkaar, of ze vochten. En tussendoor hadden ze ruzie. Nadat ze op oudejaarsavond 1981 hun laatste show gaven hebben ze na het slotapplaus, nooit meer een woord met elkaar gewisseld. Of alleen nog via hun advocaten.

Sam zingt nog zo af en toe. Dave is dood.
Soulman doet het nog steeds goed.