Meneer Weller in Tivoli

"Doe dan even iets met de tamboerijn", het leek of Steve Craddock dat tegen Paul Weller zei. Weller was net klaar met een stukje electrische piano en keek wat rond. Craddock reikte hem een tamboerijn aan maar Weller schudde afwijzend met zijn hoofd. Inhaleerde nog maar eens diep, keek nog wat rond en pakte een gitaar.

Gisteravond speelde Paul Weller in Tivoli in Utrecht. Dat is geen grote zaal. En net als eerder dit jaar in De Melkweg liepen we bij binnenkomst rustig kuierend tot aan de rand van het podium. We werden er wat lacherig van. Moest er niet gedrongen worden? En die twee mannen, van de misschien bestaande Paul Weller fanclub stonden die in De Melkweg ook niet precies op dezelfde plek? En kijk, dat is dezelfde kleine, aziatisch ogende mevrouw als toen. Toen ik achterom keek en daar dezelfde twee meisjes (nou ja, ze waren jonger dan ons) zag staan, op weer dezelfde plek, precies achter ons begon het toch aardig een deja vu te worden.

Weller speelde goed, de gitaren gierden fijn lang door en sommige liedjes waren prachtig maar toch had hij er misschien net ietsje minder zin in dan eerder dit jaar. De vonk die er in De Melkweg wel was, die sprong gister maar soms over. Misschien lag het aan sommige liedjes, misschien lag het aan ons.

Maar dat maakt allemaal niet uit hoor. Volgende keer staan we er vast weer. Links vooraan tegen het podium. Als die andere mensen dan ook weer komen wordt het nog een echte reunie.

Filmpje van gisteravond. Het geluid is niet best. Maar dat krijg je nu eenmaal zo dicht naast de boxen. En ik hoor het trouwens toch niet, mijn rechteroor is sinds gister weer even uitgevallen.

Over Charlie Parker, een bijdehante opmerking en, ahum, de liefde.

Wie goed leest kan uit blogpostjes nog een aardig beeld boetseren.
Maar soms mag het allemaal wel wat duidelijker.
Soms hoor, niet te vaak.

Charlie Parker (ja, er moet even een stuk over oude jazz bij) nam Loverman een paar keer op.
Het is op zich al een droef lied, vol weemoed. Maar zo broos, gebroken en van alles en iedereen verlaten als in de versie van 29 juli 1946 heeft het nooit meer geklonken. Parker was op dat moment zwaar aan de drank. En dat was weer omdat heroine erg lastig te krijgen was. Dubbel verslaafd dus eigenlijk.
Parker zet te laat in, blaast soms naast de microfoon. Technisch is het helemaal niks. Parker zelf verafschuwde de opname en heeft er nooit meer over willen praten.
Maar zelden is emotie zo naakt opgenomen. Pijnlijk bijna.
Na de sessie ging hij naar zijn hotel. Dronk daar stevig door, stak bijna zijn kamer in brand en werd opgenomen. Dat hielp. Even. Parker werd een icoon. Maar ging dood op zijn 34ste.

Een verhaaltje over muziek dat in mijn hoofd zit. Naast nog veel meer verhaaltjes over andere muziekjes. Dat ik muziek niet onbelangrijk vind zal de iets regelmatigere lezer al eerder opgevallen zijn.

Een tijd terug alweer vertelde ik het verhaal over Parker die dronken Loverman opnam aan de vrouw die in dit blog soms langskomt als De Onderzoekende Persoon. Ik vertelde het niet in het echt. Maar via een beeldscherm, een pc. Aan iemand zonder gezicht.
Ik had toen nog geen idee wie ze verder was. Via het internet over muziek praten, bestanden en opnames ruilen deed ik al tijden. Met mensen uit Amsterdam, Engeland of Alaska. Je "kent" ze een tijdje en dan verdwijnen ze weer in de digitale mist.
Zonder dat ze ooit een gezicht hebben gekregen.

Zelf vond ik het verhaal over deze Loverman van Parker wel mooi, interessant ook. Naar ik later heb begrepen vond Annet (aka De Onderzoekende Persoon) het eigenlijk op dat moment alleen maar een bijdehante opmerking.

Maar goed. Ondanks dat bijdehante verdween zij niet in die digitale mist.
Allesbehalve.

Het wordt weer even wat stiller op dit blog. Ik heb vakantie. Een week of drie.
Ik ga zo naar Overijssel. Waar ze nu nog woont, de leukste vrouw ter wereld. Eerst nog wat muziek kijken en dan dozen inpakken, dingen uit elkaar halen en spullen in een busje zetten. Na een eind rijden sjouwen we dan die dingen met zijn tweeën in Den Helder weer mijn flat in.

"Life can be so nice, so nice" om maar eens iemand te citeren.

Amazon vindt de iPad maar niks

Zelf heb ik niet zoveel tegen de iPad. Al heb ik er aan de andere kant ook niet echt wel wat mee. Vorige week hield ik er even eentje vast. Mijn hart begon niet sneller te kloppen, maar ook niet langzamer. Dus het kan alle kanten op.
Hij was wel een beetje zwaar, vond ik. En de meneer van de Mediamarkt die bij het Appletafeltje stond keek een beetje bezorgd mijn kant op toen ik erg hardop begon te lachen. Dat was toen ik op een appje klikte waarmee je een boek kon lezen.

Zo leuk, het was net een boek. Als je klaar was met een bladzijde kon je met je vinger een vegende beweging maken, en dan zag je hoe de bladzijde omsloeg. Net als bij een echt boek zeg maar. Het deed me denken aan de krampachtige pogingen van de makers van vleesvervangende produkten. Die laten dan hun producten voor mensen die (deels) gestopt zijn met vlees eten absurd genoeg graag lijken op ... vlees.

Amazon heeft meer met zijn eigen Kindle. En maakte er een spotje van. Wat mooi in al zijn simpelheid is.
Al zegt een kijker op YouTube na het zien van de video er dan weer dit van:

Now ask her to play you this video.

Oh wait, she can't.

Het zal nog wel een tijdje onrustig blijven.

In Berlijn, in a landscape

John Cage - In a Landscape (1948) "The rhythmic structure is 15 x 15 measures (5-7-3), following the structure of the dance for which it was written. The piece is similar to Dream, but the fixed gamut of tones is more extensive. Resonances are sustained throughout the composition, by using both pedals. The sound of the composition is very soft and meditative, reminding of the music of Erik Satie." *

Het Holocaust-Mahnmal (2005) "Het Holocaust-Mahnmal (echte naam: Denkmal für die ermordeten Juden Europas) in Berlijn is een monument ter herdenking van de Jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het bestaat uit 2711 betonblokken variërend in hoogte van 20 cm tot 4,5 meter met een tussenruimte van 95 cm. Onder het veld met de blokken is een expositieruimte ingericht. De Amerikaanse architect Peter Eisenman heeft het monument ontworpen. Het veld met de golvende blokken roept volgens hem een gevoel van desoriëntatie en isolement op en is symbolisch voor de ervaringen van de Joodse bevolking tijdens het nazibewind." *

In maart van dit jaar liepen de Onderzoekende Persoon en ik
's ochtends vroeg door het Holocaust monument in Berlijn. We kwamen er niemand tegen. Soms hoorde je een auto, of iemand die riep, ver weg. Verder was er geen geluid.
Ik liep rond, zij liep rond. En na een tijdje liepen we weg.

Das Racist, deconstructionalistische rap (misschien)

New York's art rappin' trio, zo noemt iemand bij MTV die ik verder ook niet ken Das Racist. Nooit van gehoord. Ook al weer nooit van gehoord.
Na wat gegoogle weet ik nu dat ze ..., eigenlijk weet ik nog weinig.

Het artikel bij Wikipedia staat vol namen die me niks zeggen.
Maar, het klinkt leuk, ze zijn "beroemd" geworden met een mixtape die je gewoon voor niks kunt downloaden, proppen filosofie in hun teksten (als je die kunt verstaan), een ander liedje, "Combination Pizza Hut Taco Bell" drijft je tot mentale waanzin (al zijn er ook weer mensen die er rare YouTubefilmpjes bij maken) en in het clipje zag ik plots dat een hoofdpersoon uit een eerder blogpostje toch misschien een klein beetje een trend heeft gezet.

Maar het kan ook zijn dat het weekend eindelijk eens moet gaan beginnen.