woensdag 8 februari 2017

Welk boek?



'Er is weer een boek zo'n boek voor je.'
'Zo'n boek?'
'Zo'n boek dat je moet lezen.'
'Welk boek is het?'
'Wacht even, dan moet ik even de envelop openscheuren.'
'Nou?'
'Rustig, alsof je al niet genoeg boeken hebt zeg.'
'Je kunt er nooit genoeg op voorraad hebben hoor.'
'Jaja, dat zeg je van cd's ook al. Maar, het heet "De woensdagclub" van een Westö.'
'Nooit van gehoord. Leuk.'

Welkboek is zo'n stukje bibliotheekwerk waar je niet zo veel over hoort. Misschien is het ook niet zo super sexy als een landelijke catalogus of iets anders met heel veel afkortingen dat maar niet af wil komen maar waar wel stapels papier over geproduceerd worden die slechts door enkelingen gelezen worden ...

(Je moet eens ophouden met die eindeloze zinnen waar geen eind aan te breien is. Begin eens overnieuw)

Over Welkboek hoor je te weinig.

(Kijk, dat is beter. Lekker kort ook)

Hoewel je in bibliotheken tegenwoordig van alles kunt doen komen er veel mensen nog steeds, of ook om een boek te lenen. Maar welk boek?

Je hebt bezoekers/klanten/leden/burgers/mensen die precies weten wat ze willen lezen, die komen er zelf wel uit. Je hebt mensen die graag met de ogen dicht zomaar een boek uit de kast pakken, ook klaar.
Maar, wat nu als je weet dat je graag boeken leest die in Zuid Amerika spelen, of dat je van heel grappige gewelddadige boeken houdt, wat dan?
Die mensen, of de mensen die hen helpen in de bibliotheek komen met Welkboek een stuk dichter bij een mooie titel van een boek.

Ik denk dat ik een jaar of twee terug mijn eerste Welkboek proeflezersdag had. Een ernstig surrealistische ervaring was dat. Geklemd tussen twee dagen die alleen maar over zwaar bedreigende  bezuinigingen gingen zat ik plots een hele dag te praten over boeken en hoe je gegevens in Welkboek moest plaatsen. Een hele dag!
Maar, lezen voor Welkboek is dan ook een serieuze zaak.
Een paar maal per jaar valt er een willekeurig boek in mijn brievenbus. Het kan van alles zijn. Literatuur, een detective, iets met buitenaards leven (al is dat laatste me tot nu toe gelukkig bespaard gebleven). Dat lees ik dan. En verwerk de kenmerken en andere dingen. Al klinkt dat verdacht simpel.
Ik ken lezers voor Welkboek die midden in de nacht uit bed springen om toch nog een woord of wat te veranderen in de tekst die ze over een boek schreven. Zelf wroet ik met regelmaat wanhopig met handen in mijn haar als ik voor een een gelezen boek een parallel iets zoek.
Ja, lezen voor Welkboek is een serieuze zaak.

Al is dat natuurlijk ook het mooiste van Welkboek. Levende mensen lezen een boek. Ze voeren een impressie in, zoeken een citaat uit, bepalen of en hoe gewelddadig, grappig en nog wat dingen het boek is. Gebruikers van Welkboek kunnen dan met het simpel verschuiven van wat schuifjes op een website hun voorkeuren invullen.

En nergens is er een algoritme te bespeuren!

Klaar. Verpletterend eenvoudig.

Mocht u niet in een bibliotheek werken, gebruik Welkboek als u eens uit uw leesbubbel wil komen. Bijkomende mooiigheid, in Welkboek vindt je boeken die vaak niet zo wereldomvattend bekend zijn.

Mocht u wel in een bibliotheek werken, gebruik Welkboek als hulp bij radeloosmakende vragen als "Heeft u ook een boek dat speelt in een denkbeeldig land, met een vrouwelijke hoofdpersoon die niet ouder is dan 25?"

(Ja, ik heb het uitgeprobeerd)

Welkboek, gebruik het eens wat vaker. Want ook voor deze dienst geldt, als hij niet genoeg gebruikt wordt moet je maar afwachten of hij wel blijft bestaan.

Zo, dat was de promotie, veertien keer Welkboek (15 nu) genoemd in een stukje. Het lijkt wel marketing.

ik ga weer verder met dat boek Westö. Fijn boek, over Finland. Wist u dat er na de eerste wereldoorlog in Finland een burgeroorlog heeft gewoed? 37.000 doden. In Finland!
Alweer iets dat ik niet wist.

vrijdag 20 januari 2017

'Esbjörn is dood, en dat is kut'


De man die saxofoon speelde zocht langdurig naar het juiste blaadje bladmuziek. De drummer begon alvast. De bassist na wat wachten ook. De saxofonist leek een andere melodie op zijn bladmuziek te hebben staan. Waar de trompetmeneer die tegen een muur geleund stond zich niets van aantrok. Hij slenterde naar een microfoon en blies, met weer een andere melodie iedereen even schrik aan.
Het publiek keek ernstig.
De muzikanten nog ernstiger.

En ik dacht, 'Esbjörn is dood, en dat is kut.'

Een paar jaar terug, in Rotterdam dacht ik dat voor het eerst. Op het podium speelden de twee overgebleven leden van E.S.T met een symfonieorkest en wat gastmuzikanten.
De leukste Vrouw ter Wereld en ik zaten al een tijdje tegen de rug van de ongemakkelijke stoeltjes gedrukt. Want dat maakt een hoop geluid hoor, zo'n orkest met wat hard spelende jazzmeneren erbij. De violen zwierden hard door de zaal, blazers speelden mooie lijntjes. En het werd harder en harder. Tot er in je hoofd geen ruimte meer was voor iets anders dan melodie en geluid.

En ik dacht, toen het was afgelopen en iedereen weer naar adem had kunnen happen, 'Esbjörn is dood, en dat is kut.'

Esbjörn Svensson speelde piano en was met Magnus Öström en Dan Berglund E.S.T. En of het nu door hun nuchtere Zweedsheid kwam, door toevalligheid of weet ik wat, met z'n drieën maakte ze een kleine tien jaar fijne, spannende en tegelijk toegankelijke jazz. Niet simpel, of makkelijk maar wel helder, volgbaar. Met wat Scandinavische melancholie al lachten ze er soms wel bij. Maar dat kan met een titel als bijvoorbeeld "When God created the coffebreak" ook best. Zoiets kondigt fijn aan, het publiek grinnikt al vlug bij zo'n titel.

Toen Esbjörn in 2008 verdronk tijdens het duiken werd dat niet op het journaal genoemd. Zijn overlijden was geen trending topic, er was geen hashtag en al helemaal geen panel bij DWDD.
Maar zijn dood was wel ... nou ja, dat dus.

Jazz, ik mag er graag naar luisteren en kijken. Maar soms, dan zit ik in zo'n zaaltje en dan gaat het maar door, alle kanten op, vooral verschillende. En maar moeilijk kijken, en maar nog ingewikkelder doen. Speel verdorie eens een liedje, gewoon kop/staart en iets moois daartussen.
En als ik daar zo zit, en het is weer eens woest vreugdeloos ingewikkeld, dan denk ik dus ...

Van E.S.T zal nooit meer nieuwe muziek uitkomen, dat gaat wat lastig als er iemand dood is. Wel is er nu een cd met de E.S.T Symfonie. Liedjes van E.S.T, met orkest en de twee nog levende muzikanten. Misschien heeft een bibliotheek die, en anders vast Muziekweb wel. Je zou er naar kunnen luisteren, ook omdat het een weinig voorkomende gelukte samenwerking is tussen een orkest en jazzmuzikanten. Zwierende violen, mooie lijntjes en met de bij E.S.T horende heldere melodieën.
Natuurlijk, het blijft jazz dus je moet wel een beetje je best doen maar naar makkelijkere dingen kun je altijd nog in een koffiepauze luisteren. Mochten God en jij dat willen

woensdag 4 januari 2017

De hamster meneer komt er niet doorheen


'Maar, toe nou zeg waarom blokkeert u die deur nu ...., dat slaat toch helemaal nergens op?'
'Dat is een mening, uw mening, ik heb een andere.'
'Ja maar, ik hoef toch niet aan u voor te leggen wat ik met die jongen wil bespreken?'
'Als reputatie bewaker zou ik toch erg graag eerst even uw gespreksinbreng aanhoren.'
'Reputatie bewaker? Waar komt dat nu toch weer vandaan? Heb ik een reputatie dan?
'Wel zeker heeft u een reputatie. U brengt licht ironische, soms even doorleunend naar gematigd cynische opmerkingen over het bibliotheekwezen naar voren. Soms echter heeft u de neiging wat aan de boot te schudden zeg maar, en dan brengt u uw eigen reputatie, de reputatie van degene die u "jongen" noemt en het merk "Bibliotheek" in gevaar.
'Aan de boot te schudden?'
'Mijn vak is nog wat nieuw, dat brengt klakkeloze Engelse overzettingen met zich mee.'
'Misschien moet u daar dan eerst even hard aan gaan werken?
'Kijk, die opmerking is dan nog net binnen uw reputatie, die kan dan weer wel.'

'Maar, vertelt u nu toch gewoon even wat u met "die jongen" wilt bespreken, ik ben heus de lastigste niet.''
'U gaat anders niet voor die deur weg?'
'Dat ligt niet in mijn oerkarakter zeg maar, dus nee.'

'Kijk, ik maak me gewoon wat zorgen, soms wat erger dan vroeger. Dat komt een beetje door een zin die ik las na de verkiezingen in Amerika. Iemand schreef toen over de mensen die op de winnaar hadden gestemd iets als 'ga er nu maar eens vanuit dat ze menen wat ze zeggen, dat ze willen wat ze zeggen', en dat vond ik plots een ernstig angstig makende zin snapt u?'
'Gaat u gewoon verder, ik beschouw slechts de merkwerking van uw verhaal.'
'Marktwerking?'
'Merkwerking, marktwerking doet een andere afdeling.'
'Maar goed, kijk, in uw bibliotheekmerk mag dan een hoop gepraat worden maar het gaat toch vaak over boeken, ook al blijft u volhouden dat u daar niet meer alleen van bent. Het gaat over eBoeken, leesbevordering, hulp bij de belastinginvuloefening, communiceren met de overheid die burgers liever niet meer live aan het loket heeft, dat soort dingen. Reuze belangrijk hoor, echt, maar wat nu als 2017 een erg raar jaar wordt?'
'Raar haar?'
'Dat misschien ook maar ik zei raar jaar. Ik bedoel, wat gaat u met z'n allen doen als er hier opeens ook alles verschuivende verkiezingen blijken te zijn geweest? Denken jullie daar over na? Vinden jullie daar iets over, gaat dat gevolgen hebben?  Het is een rare wereld hoor, daar buiten de bubbel.'
'U maakt zich daar zorgen over?'
'Soms, ja, soms. Ik heb ook geen idee hoor maar ik las iets en daar wilde ik dus even over praten. Wacht ik lees het even voor. Het komt van een Amerikaans blog.

Neutrality favors the powerful, and further marginalizes the marginalized. In the face of the current political climate, with the use of opinions as bludgeons and disinformation as the weapon of choice for manipulation and intellectual coercion, it is up to those who value fact and believe in the care of those in need to stand up and positively affirm that to do otherwise is evil.
For libraries and librarians, that means:
  • Making the physical space of the library safe for those that need it by publicly stating your stance on the targeting of marginalized communities and then following up with actions and policies that back up those statements
  • Protecting your patrons from targeting and oppression, even in the face of possible governmental pressures, by resisting calls for information about your patrons at every level
  • Making your digital spaces safe for patrons by limiting the data you collect, eliminating the data that you store, encrypting your communications at all levels and importantly insisting that your vendors do the same
  • Running programs that actively provide support for your at-risk patrons, whatever that looks like in your community
  • By being the voice of reason and compassion when dealing with your city or county government, and by modeling the same by advocating for those at risk.
'Tja.'
'Tja wat?'
'Tja als in vindt u dat?'
'Geen idee wat ik er precies van vindt maar ik vond het wel iets waar over gedacht zou kunnen worden, gepraat misschien zelfs. Dat kan toch?'
'Misschien, maar als reputatie bewaker vind ik het totaal buiten uw beeld en zelfs het merk vallen. Het lijkt wel politiek. Er zouden zelfs wel eens builen aan gevallen kunnen worden. Het creëert zo'n zwaar sfeertje vindt u zelf ook niet? Donker misschien zelfs wel, heel anders dan de boodschap dat we rijker maken en dat we ook een online cursus sneltypen voor de tablet hebben.'
'Maar ik kan er toch gewoon over praten?'
'Het lijkt me geen goed idee hoor, je weet nooit waar dat praten toe kan leiden. Het leeft naar mijn mening helemaal niet en het strookt ook helemaal niet met de positieve merkbeleving dus nee, die deur blijft dicht.'

'En wat nu?'
'Weinig lijkt me. Ik blijf hier staan. En, och weet u, misschien kan ik wel een licht plagerig en toch vrolijk liedje voor u opzetten.'
'Dat ben ik ook zo zat he, dat eeuwig afschepen met een liedje, alsof ik .... mevrouw? Mevrouw?'

maandag 31 oktober 2016

Wandelen in Petra: De siq van Tibn en Wadi Sabra (9)



Bijna alle routes in Petra kun je, met soms wat inspanning, goed zelf doen. Voor echt lange routes die buiten Petra beginnen heb je een gids nodig. Echt. Gidsen kun je regelen. In je hotel, bij één van de adventure companies in de straat naar de ingang van Petra of al in Nederland met wat zoeken op het internet.

Wij liepen dit jaar van het plaatsje Taybeh via de siq van Tibn en Wadi Sabra naar Petra. Daar deden we, met pauzes 11 uur over.

Over die toch valt een hoop te vertellen. Ik zou op kunnen schrijven hoe je kunt lopen. Maar ik vergeet waarschijnlijk iets belangrijks, en dan zit je daar, midden in het niks. Of ik zou iets kunnen zeggen over de steile puinhelling waar je tegenop moet. En dat je dan ook weer naar beneden moet. Of over dat het in de Wadi Sabra altijd gruwelijk heet is.
Of iets algemeen beschouwends over ouder worden, en dat je dat gaat merken.

Maar ik plak gewoon een rij foto's.



















Wij zijn nu klaar in Petra.
We liepen er alles wat je kan doen zonder serieuze klimervaring.
Dus wij zijn klaar.
Dat wisten we zeker.

Tot we op weg naar het vliegveld uitstapten om wat koffie te drinken en om ons heen keken.
Naar de leegte.
















Wandelen in Petra: klauteren in wadi Abu Ullayqa (8)




Aan de noordkant van Petra zijn drie valleien waar je door kunt. Vorig jaar zei ik nog dat de meest rechtse, wadi Anu Alluyqa te verstopt met rotsen was om door te gaan. Dus probeerden we het dit jaar nog een keer.

Duur: iets van anderhalf tot twee uur vanaf het sjieke restaurant bij de trappen naar het klooster.

Ga voor het restaurant naar rechts en neem de weg naar B'dul, het dorp waar in 1983 de bedoeïenen werden gehuisvest toen ze niet meer in de grotten van Petra mochten wonen.



Neem, wanneer de weg naar rechts en omhoog naar B'dul buigt de vallei,wadi aan je linkerhand.


Na iets van een kwartier is er links een oude boom en rechts een afslag. Negeer de afslag en loop door. De vallei lijkt omhoog de bergen in te lopen, buig naar links een met oleander begroeid ravijn in.


Na een hoop irritante struiken en het negeren van een afslag naar rechts kom je bij het eerste obstakel. Een fors grote rots verspert het ravijn. Helemaal. Klim aan de rechterkant omhoog en ga terug het ravijn in.

Er zijn in totaal iets van zeven obstakels waar je in het ravijn overheen moet. Drie zijn lastig.

NB Het lijkt in Nederland, met de verwarming aan misschien wat overdreven maar vraag je elke keer als je omhoog klimt af of je weer terug kunt/durft. De kans dat je op deze route iemand tegenkomt is ongeveer 0.


Meteen nadat je weer in het ravijn bent verspert alweer een enorm rotsblok de weg. Links is ruimte, ga er daar onderdoor en klauter daarna omhoog. Hierna komt direct nog een lastig klautertje over een grote gladde rots met weinig houvast maar daarna wordt het makkelijker.


Wanneer je uit het ravijn en in de vallei bent zie je achter je B'dul liggen. Volg de vallei naar het noorden. Negeer afslagen.


Echt fout lopen kun je nu niet meer. De weg wordt nog een keer verspert door een erg grote rots. Ga een stukje terug en loop er links omheen. Wanneer je in het midden van de vallei een grote rotstoren (berg mag ook) ziet ga daar dan aan de rechterkant omheen.

Aan het einde van de vallei worden de rotsen wit van kleur. Ga schuin links en vindt een weg door de witte rotsen. Er zijn er meerdere.


Je kunt nu links afslaan en door de middelste vallei terug gaan naar Petra, naar little Petra lopen of, als je echt veel energie hebt naar het klooster via de richel gaan.