De lente is gelukkig geel.

Vanuit de trein naar Sofia had ik ze al gezien. Grote, glimmend gele velden. Maar in Palamartsa gebeurde het wat later. Maar dat is met de meeste dingen zo.

We hebben tot nu toe een klassiek Bulgaars voorjaar. Mooi weer tot in de middag. Dan betrekt het en in de avond regent het. Al dan niet gevolgd door klappen stevig onweer.  

De winter was hard. Grauwhard. Henk werd doodgebeten. Annet's moeder overleed. De auto stopte ermee. En het sneeuwde te vaak.

De paadjes waar ik in de winter liep overgroeien en zijn soms nauwelijks meer begaanbaar, of doorgaanbaar. Overal zitten stekelstruiken en de heuvels waar die op staan zijn zompig en verzadigd van de gesmolten sneeuw en de gevallen regen. Ik heb alweer een paar wandelschoenen verpest door het te lang in het water lopen. Ze stinken naar een la vol nooit uitgewassen sokken. 

Koolzaad is er altijd het eerst. Her en der een veld. Ze maken er bio-diesel van. Maar er is vast ook iets met subsidie want het zijn nooit meer dan drie velden. waar je ook nog naar moet zoeken.

Zelf vind ik het koolzaad mooier dan de zonnebloemen die straks komen. Het geel glimt een beetje. De planten zien er verraderlijk vriendelijk uit. Maar als je zo'n veld zomaar inloopt zit je na een meter of drie helemaal vast. Wirwarren vormen ze, die koolzaadplanten.

Maar, het is lente. En de lente is gelukkig geel.

We kochten een andere auto (zei hij schijnbaar rustig)

Meestal ging het zo. We reden in de Volvo ergens, nietsvermoedend. Annet zei dan plotseling "Hij doet het weer". Ik vloekte. En de auto minderde vaart tot zo'n 20 kilometer per uur. Annet zette de auto zo goed en zo kwaad aan de kant, zette de motor uit, en weer aan en dan reden we weer verder. Tot hetzelfde zich herhaalde. 

De ergste keer was een paar weken terug. We reden naar Targovishte voor Bulgaarse les. Heen en terug is dat 72 kilometer. Zeg maar van Den Helder naar Alkmaar en terug. De auto had 9 keer (9!) dat wat hier boven staat. En het is een drukke weg, naar Targivishte, veel jachtige vrachtwagens, paar en wagens en de gebruikelijke scheurende Bulgaren met een zekere mate van doodsdrift.

We hielden van de Volvo. Echt. Het ding was zo langzamerhand zwaar oud en eigenlijk deed hij al raar sinds we vijf jaar geleden naar Bulgarije reden. Schokbrekers gingen stuk. Er was iets met het stuur, er waren rare lampjes die leken te zeggen "Uw motor gaat zo ontploffen". En het laatste jaar dat onverklaarbare bijna stilvallen. Maar we hielden van Volvo. Hij voelde veilig als een tank. En dat gevoel is hier, met al die automobilisten die doen alsof ze op weg zijn naar een ziekenhuis met een hart in een koeltas achter in de auto dat echt heel nodig getransplanteerd moet worden, best handig. Dus we hielden van de Volvo. Maar het leek dat de Volvo zelf ons niet zo aardig meer vond. 

Er keken garages naar het raadselachtige stilvallen. Hobbyisten ook. En nog meer garages. Maar niemand kon iets vinden. 

Na lang twijfelen besloten we dan maar een andere auto te kopen. Die we (ik laat hier allerlei dingen weg, anders wordt het wel erg lang) ook nog vonden. We gingen de auto van Rumen overnemen. Rumen heeft een garage, en is een beetje een babbelaar maar, nou ja, we namen zijn auto over.

We spraken af dat afgelopen maandag te doen. We moesten naar de notaris zei Rumen, en die vertelde dan wat we moesten betalen. Dat leek me raar want we hadden net afgesproken wat we voor zijn goed gepoetste Audi gingen betalen maar, nou ja, we zouden wel zien.

Notaris Dimitrova tikte wat dingen in een database. En daar stond een getal op het scherm. Het laagste bedrag dat voor deze auto die zusenzo oud was gevraagd werd. We gingen dat laagste bedrag natuurlijk betalen. Officieel dan. Mevrouw Dimitrova tikte een afschrikwekkende hoop formulieren, waarin steeds dat laagste bedrag werd gezet. Ondertussen keek ze ook nog na of Rumen nog bekeuringen open had staan, of de belasting betaald was en nog wat dingen. Na een helse tijd wachten waren de formulieren klaar. Annet (ik heb geen rijbewijs maar dat is weer een ander lang en saai verhaal) kocht de auto voor bedrag x, dat bedrag maakte ze over naar de bank van Rumen. De rest van het bedrag zouden we cash betalen. Je zou het ook "zwart" kunnen noemen. O, en wacht, we waren buitenlanders dus begrepen we de taal niet. Er moest een vertaler komen. Dat bleek Jonko te zijn. Jonko is de advocaat met wie we jaren terug regelden dat ons huis ons huis werd. Dat ging toen ook al raar. We betaalden ooit 8000 euro voor ons huis maar in allerlei papieren staat dat het 1900 euro kostte. Nog steeds betalen we belasting die wordt berekend met die 1900 euro. Met de auto vermoeden we ook zo'n truc.

Nadat Jonko in het Engels had voorgelezen wat we ook in het Bulgaars prima begrepen betaalden we hem een beetje geld en dat was Jonko. Daarna betaalden we mevrouw Dimitrova wat geld en gingen we bij de bank dat deel van de aankoopsom halen dat nergens beschreven was. Bij de bank was het licht misselijkmakend druk. De mevrouw van de bank kwam al redelijk vlug met een aan een bankoverval doen denkende stapel briefjes van 10 euro aan. briefjes van 10 euro! We giechelden bij het zien van de stapel maar de bankmevrouw liet merken dat het niet iets was waar je om moest lachen. 

Alle briefjes van 10 gaven we aan Rumen. Wij kregen een sleutel. En eindelijk, eindelijk reden we weer in een auto die ook gewoon reed. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik nog steeds zit te wachten tot het ding plots stopt. Maar dat zal wel overgaan. 

Bovenaan de pagina, de mensen die nodig waren bij het kopen van de auto. Van r naar l: Annet (die het hier net een beetje begint op te geven), Rumen (van wie we de auto kochten), Notaris Dimitrova (die dit soort dingen meerdere malen per dag doet), de vrouw van Rumen (op wiens naam de auto stond) en Jonko de advocaat/vertaler.