Het konijn en de Berlijnse Muur

Meestal kijk ik niet naar tv-programma's over dieren. Voor het Vlaamse "Dieren in Nesten" maak ik een uitzondering, maar verder, nee. Het is me allemaal te episch, met aanzwellende vioolmuziek en dan die stem van Richard Attenborough.

Maar afgelopen zaterdag was er zo maar een uitzondering op de regel op tv. Terwijl aan de ene kant mannen in grijze pakken ernstig het bouwen van de Berlijnse muur herdachten werd er op een ander kanaal heel anders naar die muur gekeken.

"Rabbit a la Berlin" is een film uit 2009 die het verhaal van de muur verteld, maar dan uit het perspectief van het konijn. Ja, dat is een beetje raar ja. De eerste minuten keken "de leukste vrouw ter wereld" en ik dan ook een beetje alsof iemand ons ernstig in het ootje aan het nemen was.
Beelden van de bouw van de muur, vluchtende mensen werden afgewisseld met beelden van konijnen die tevreden gras kauwend naar alle gebeurtenissen keken. Zij zaten daar maar zo'n beetje. Plots werden ze door niemand meer gestoord, door niemand meer weggejaagd.

Na een tijdje blijkt het verhaal van de konijnen van Berlijn het verhaal van de inwoners te zijn. Maar dat moet je er wel zelf bij bedenken. Het bijna oubollige muziekje, de vriendelijke beschouwende commentaarstem, de interviews, al die dingen blijven stug binnen het format van een documentaire over het konijn. Meesterlijk.

Het was mooi geweest als de film via "Uitzending gemist" terug gekeken had kunnen worden. Maar ja, rechten enzo. Gelukkig kun je met het combineren van wat woorden en na wat wachten alsnog naar de film kijken. Wat vast niet mag. Maar af en toe kan het niet anders.

"Ze verkopen ansichtkaarten van de gehangenen"

Lang dacht ik dat het gewoon een surreële regel was om een verder toch niet te volgen lied mee te beginnen, "They're selling postcards of the hanging."

15 juni 1920. Een woedende menigte van rond de 10.000 mensen staat voor de gevangenis in Duluth, Minnesota. In de gevangenis zijn zes mensen opgesloten die verdacht worden van de verkrachting van de negentienjarige Eline Tusken.
Tusken was blank, de verdachten allen zwart.
De sheriff geeft zijn mannen de opdracht niet te schieten wanneer de menigte de gevangenis bestormt, er zouden anders gewonden kunnen vallen. Drie gevangenen, Elias Clayton, Elmer Jackson, en Isaac McGhie worden naar buiten gesleurd. Ze worden één voor één opgehangen aan een lantaarnpaal.

Maar het is nog niet klaar.
Er wordt ook een foto gemaakt. Michael Fedo, die een boek schreef over de lynching zegt ""This was a significantly posed photo. It took a couple of automobiles with lights to illuminate the scene so the photographer could get his picture taken."

En zo staan ze ook op de foto. Geposeerd. Halzen worden gerekt. Misschien wordt er wel op de punten van tenen gestaan. Rechts een man wiens voet het hoofd van één van de doden haast wel moet raken. Hij gaat er eens goed voor staan. En lacht, zoals dat hoort op een foto.

Het blijft niet bij een foto alleen. Van het plaatje wordt een ansichtkaart gemaakt. Zaken vastleggen en verspreiden is een bezigheid van alle tijden. Uniek is de gemaakte ansichtkaart niet. "Without Sanctuary. Lynching Photography In America" is een boek over dergelijke kaarten en foto's. En ja, er is ook een website.

"They're selling postcards of the hanging.", zo begint "Desolation Row" van Bob Dylan. Dylan's vader woonde in de tijd van de lynching in Duluth, dichtbij de plek van de lynching. Misschien zag hij de lynching, misschien alleen de ansichtkaart. Waarschijnlijk vertelde hij er later over aan zijn zoon.

"All OK and would like to get a post from you. Bill, This was some Raw Bunch.", staat er op een soortgelijke kaart. Want een kaart blijft een kaart. Adres, postzegel en een tekstje erbij.

Voor het lynchen van Isaac McGhie, Elmer Jackson en Elias Clayton is nooit iemand veroordeeld.

Een vrij saai stuk over Google Music Beta

Google Wave, dat leek toch een beetje op een psychedelische chatbox.
Google Buzz, ik heb geprobeerd het me te herinneren, maar het lukt niet.
Google+, dat zie ik nog niet maar misschien komt het nog.

En dan nu Google Music Beta (hierna GMB). Edwin was zo vriendelijk me een "invite" te sturen voor deze, nog beperkt leverbare nieuwe Google uitvinding.

GMB laat je, via een Music Manager die je eerst moet downloaden 20.000 liedjes uploaden naar een persoonlijk kluisje ergens op het internet. Voor dat uploaden begint vraagt de Music Manager in welke mappen op je pc je je muziek bewaart. Dat was even lastig. Ik ben natuurlijk een reuze geordend persoon maar de muziekmapjes staan nogal her en der.
Maar, na wat gezoek ("Oh dus daar waren die vier concerten van The Housemartins!") en aanvinken ging het uploaden probleemloos.
GMB toont je vervolgens alle muziek die je hebt geupload. Op artiest, album en dat soort varianten. Dat werkt bij mij niet zo goed. Ik kom plots om in de "track 01" etc liedjes. Nou ja, dat maakt het wel weer verrassend wat je te horen krijgt.
Aardig van GMB is dat het verschillende bestandsformaten als mp3 maar ook Flac herkent en afspeelt.

Maar dan zitten die liedjes in dat kluisje, wat heb je daar dan aan?
GMB is te gebruiken vanaf elke pc. Dus liedjes van de thuiscomputer zijn plots ook op het werk afspeelbaar. Natuurlijk doe ik dat alleen in de pauze. Of de medewerkers, wanneer zij eindelijk eens terug komen van vakantie het fijn vinden om naar een baggerige opname van Chic met Debbie Harry te mogen luisteren, dat is afwachten. Maar, het werkt.

GMB is ook te installeren op je telefoon. Mits dat een Android telefoon is. Nu heb ik zo'n ding maar ik heb het nog niet geprobeerd. Ik luister in de trein nog steeds old skool naar cd's. En om nu door de stad te gaan fietsen terwijl er plots "muziek" van Stockhausen uit m'n telefoon komt ... zelfs in Den Helder zou dat als zonderling gedrag worden aangemerkt.

Maar, is het wat? Tja. Gut. Natuurlijk is het prachtig. Dat het werkt enzo. Maar op de één of andere manier kan ik er nog niet echt opgewonden van worden. Jammer vind ik het dat het een wel heel persoonlijk kluisje met muziek is geworden. Natuurlijk, ik kan de muziek heel hard zetten tijdens het afspelen maar dat is wel het enige dat je kunt doen om iets te delen. En nee, je hoeft natuurlijk niet alles te delen maar het zou toch aardig zijn als je iemand anders iets kon sturen waardoor hij of zij ook naar een liedje kon luisteren. Maar misschien komt dat nog, of misschien kan het al maar heb ik gewoon het knopje nog niet gevonden.

Dus, leuk. En nu maar weer wachten op de volgende alles veranderende uitvinding van Google.

"Be very kind to all librarians"

Toen in het voorjaar van 1971 de openbare bibliotheek van Troy werd geopend vroeg bibliothecaresse Marguerite Hart aan veel beroemde mensen om in een brief uit te leggen wat er voor hen persoonlijk zo belangrijk was aan lezen en bibliotheken.
Ze kreeg 97 antwoorden en die zijn allemaal te bekijken op de website van de Troy Public Library.

Tussen de briefschrijvers zitten "grote namen", mensen als Neil Armstrong, Isaac Asimov en Dr. Seuss. De vrouw van Richard Nixon laat van zich horen en het secretariaat van de paus laat weten dat zijne heiligheid voor de bibliotheek zal bidden.

Mijn persoonlijke favoriet is echter de brief van John Burns, gouverneur van Hawaï. Misschien had de man even niets te doen, hield hij ontzettend van bibliotheken of had hij gewoon een erg goed humeur want Burns gaat anderhalf kantje helemaal los. Een bibliotheek is een vliegveld, een station (hé, dat komt goed uit vandaag). Cicero komt voorbij en ik begrijp nu eindelijk waarom honden de bibliotheek niet in mogen.

"I think one of the reasons books become worn

out is because children in the old days used to bring dogs

into libraries and, without thinking, would bend down the

corners of pages like dog's ears lying flat. Never do that."

De gouverneur stelt verder voor dat de kinderen een bloemenkrans voor de bibliothecaris gaan maken, en hij legt ook uit hoe je zo'n krans maakt.
Burns heeft ook nog wat fijne woorden over bibliothecarissen.

"Be very kind to all librarians. They are among the

wisest people in the world. We could do without Governors if

we had to, but we could not get along very well without

librarians. They open up the windows of the world and let

the fresh air and sunshine into our hearts."

Mooi om te lezen, ook al zijn het dan woorden uit 1971.

Advies van William S. Burroughs

William Burroughs.
Schrijver van het zeer leesbare "Junkie".
Schrijver van het uiterst rare "Naked Lunch".
Vriend van Kerouac en Ginsberg.
Bedenker van de zin "Language is a virus from outer space".
Inspireerde Andy Warhol, Laurie Anderson, Lou Reed, Patty Smith.
Junkie.
Schoot zijn vriendin dood tijdens een spelletje "Wilhelm Tell".
De enige schrijver voor wie ik ooit in een rij ben gaan staan.

In 1993 mixte Bill Laswell Burrough's stem over een voortdreinend deuntje. "Words of advice for young people" heet het. De tekst staat her en der op het internet. Dat had Burroughs wel kunnen waarderen denk ik. Volgens mij was de man al cyberpunk voor er iets was als punk, of cyberspace.
Jammer genoeg ontbreken de laatste regels van de tekst in het liedje.

An old junk pusher told me -

Watch whose money you pick up

Gratis advies van een dode schrijver.