Toegankelijkheid met een hangslot

In de VS zijn geen aparte toiletten voor invaliden. Je hebt er wc's voor mannen en vrouwen die ook geschikt zijn voor mensen met een handicap. Het is misschien niet de constatering of het feit waar je dacht mee naar huis te gaan na de Biebwatch van gister over toegankelijkheid. Maar toch. Het was een opmerking die in mijn hoofd bleef hangen.

Mijn hoofd was trouwens wat warrig, ik zeg het meteen maar. Het was de eerste dag na mijn vakantie en de avond daarvoor was het laat geworden bij het optreden van The Bad Plus.

Biebwatch was deze keer in het Centraal Museum in Utrecht en ging niet alleen over digitale maar ook over de fysieke toegankelijkheid. Je zou het bijna vergeten maar er is nog een hele wereld naast de digitale.

Cor Langedijk van de VCP sprak over de fysieke toegankelijkheid van bedrijven, en dus ook over bibliotheken. Zo'n 15% van de bevolking is chronisch ziek dan wel gehandicapt en kan daardoor obstakels op zijn of haar weg tegenkomen die een bibliotheekbezoek zouden kunnen bemoeilijken. Zelf had ik bij de voorbeelden die hij gaf een aantal malen een "oh ja, dat is bij ons ook helemaal verkeerd gegaan ik verstop me even" moment maar bibliotheken schijnen het zo gek nog niet te doen. Aanwezig was ook een schouwer van de VCP, Jan Troost. De voorbeelden die hij als gehandicapte gaf (trapjes, draaideuren, te hoog hangende schilderijen, te hoge hangende betaalautomaten) maakten weer eens duidelijk hoe makkelijk het voor niet-gehandicapten het is om een aanzienlijk deel van de bevolking uit het oog te verliezen. Belangrijk verhaal.

Daarna bleek dat ik me had opgegeven voor de themasessie "Sociale Media: Inzetten van Sociale Media". Stiekem hoopte ik natuurlijk op het horen van het gouden idee. Maar misschien is er wel geen gouden idee. Tenminste, ik hoorde het niet. Aardig verhaal, leuke discussies (Moet een bibliotheek de dood van Antonie Kamerling retweeten? De meningen liepen uiteen) maar het was toch een beetje de 23 dingen in de reprise.
Volgens horen zeggen was de sessie "Schrijven voor het web" trouwens erg goed. Maar daar was ik dus niet bij.

De lunch was leuk al bleek het nog een hele toer te zijn om even naar buiten te gaan. De deur was afgesloten met een vervaarlijk hangslot en helaas was er niemand met een sleutel. Gelukkig dat er vluchtwegen waren en dat de bewaker van de museumwinkel zo vriendelijk was om even een deur open te draaien.
Iets zeggen over de combinatie van hangsloten met toegankelijkheid ligt jammer genoeg net iets teveel voor de hand.

Na de lunch stond "De toekomst van de digitale toegankelijkheid" op het programma. Dat bleek een verhaal te zijn over bibliotheek.nl. Nu kun je natuurlijk nooit genoeg horen over bibliotheek.nl en het kan aan mijn misschien wat slaperige hoofd hebben gelegen maar de spreeksnelheid leek op het tempo van een deathmetalband en de hoeveelheid technische informatie leek wat over de hoofden van een aantal aanwezigen te gaan. Maar. Het wordt natuurlijk helemaal prachtig. Als het gaat werken.

Afsluitend was er nog het verhaal "Mobiel, de toekomst van toegankelijkheid" maar dat viel eerlijk gezegd nogal tegen. Misschien was de mevrouw die het verhaal vertelde de avond daarvoor ook naar The Bad Plus geweest en was ze daardoor ook wat slaperig, dat kan, maar er ontbrak iets van begeestering.

Leuke dag met wat weinig echt digitaal nieuws maar ik ga toch maar weer eens proberen de huisbaas (de gemeente) zo ver te krijgen om eindelijke eens die vitrine pal voor het invalidetoilet te verplaatsen.



Nog een vrijdags liedje erbij. Natuurlijk van The Bad Plus. Let vooral even op de drummer, Dave King, die geniet zichtbaar van het feit dat hij eens gewoon lekker op de tel kan slaan.

De Grote TekenTentoonstelling

Vandaag begint De Grote TekenTentoonstelling. Een mooie naam voor de jaarlijkse Kinderboekenweek. De ondertitel, "beeldtaal in kinderboeken" vind ik wat plechtig maar dat is muggenziften.

Er zijn tijden geweest dat ik als jeugdbibliothecaris en kortstondig kinderboekenverkoper lang door kon praten over de schoonheid en het belang van illustraties in boeken.
Maar voor dit blog beperk ik me maar tot het inplakken van een nooit gepubliceerde tekening van Ted van Lieshout. Hij maakte hem voor het boek "De winkel van Wimper". Elke paragraaf in dat boek begint met een illustratie bij de eerste letter van die paragraaf.

Op de kaart die in 1994 bij de tekening zat schreef hij:

"Ik deed wel eens wat fout toen ik "Wimper" tekende, zoals de voorstelling tekenen boven de verkeerde letter [...] de letter had een D moeten zijn (zie blz. 39 van Wimper"

Ted van Lieshout is een groot schrijver en tekenaar (kunstenaar mag ook). Toch verkopen zijn boeken niet als de bekende warme broodjes. Het is daarom maar fijn dat er nog steeds bibliotheken zijn die boeken van hem (en anderen) kopen (als dat tenminste mag binnen het geldende collectioneringsprofiel) zodat je ze zomaar, toevallig slenterend langs de kasten tegen kunt komen en mee naar huis kunt nemen.

De schroefjes van het lijstje waarin de tekening zit zaten te vast om ze los te draaien. De foto is daardoor niet helemaal goed gelukt.

Een boek in een bunker

Ik kom al erg lang in de bossen bij Schoorl en Bergen. Toen ik nog heel erg klein was gingen we er al heen, in de zomer, op vakantie. En hoewel ik die bossen dus best goed ken, en ik ook nog graag van mezelf mag beweren dat ik (bijna) nooit verdwaal lukte dat vandaag toch. Verdwalen. In de bossen van Schoorl en Bergen.

Er was opeens een rare vorm te zien. Het leek wel een kapelletje. Naast het pad, tussen de bomen. Maar toen we dichterbij kwamen bleek het een bunker te zijn. Hoewel dat woord eigenlijk te fors en te betonnerig is. Koepeltje is een beter woord.

Omdat we toch al verdwaald waren en dus tijd genoeg hadden keken we even naar binnen. Twee stoelen, wat flessen, een glazen bol. En tegen de muur een plankje. Met Tibetaanse gebedsvlaggetjes en twee knuffelbeesten. Onder de knuffels lag een boek.
Het bleek een soort gastenboek te zijn. Mensen die bij het koepeltje kwamen en naar binnen gingen schreven er wat in. Of iedereen dat doet wat ik niet. De mensen die niets vonden om te zeggen, die stonden er niet tussen.
Veel vakantiegangers, zinnen over de schoonheid van de bossen en het pad naar Bergen aan Zee. Er was een opmerking over hoe Bergen Bergen niet meer was en dat dat door de "import" kwam. En de bladzijde boven dit stukje. Waar je lang over kunt denken.

Wij schreven dat we verdwaald waren. Maar dat klopt natuurlijk nu al niet meer. We zouden dat eigenlijk weer op moeten gaan schrijven. Maar ik weet niet helemaal zeker of we het koepeltje nog terug kunnen vinden.

De terugkeer (ongeveer dan) van de Buena Vista Social Club

Hij zat helemaal achteraan, haast verscholen achter de rest, Ry Cooder. De man die de Buena Vista Social Club "verzon" en de bijna vergeten Cubaanse muzikanten een nieuw leven gaf hoefde niet zo nodig vooraan te zitten in 1998, in Carré.
Stiekem zat ik (en ik denk nog wel meer mensen) toch te hopen op een liedje van hem alleen. Maar dat kwam er niet van. In mijn herinnering was Cooder de hele avond bezig met het stemmen van zijn gitaar en met het maken van grapjes met de Cubaanse oudjes op het podium.

De muziek van de Buena Vista Social Club was, alweer in mijn herinnering, op een zeker moment overal. In kledingzaken, in restaurants, op de radio, aan zee, overal. Zelfs in Caïro hoorde ik er een flard van voorbij komen.
De cd is een monument, een opname die alles mee had, al had niemand dat waarschijnlijk van te voren bedacht. Het bleef bij één cd, al was die wel het begin van een bijna eindeloze reeks variaties op een thema.

Nu, of bijna nu, begint de nieuwe hype. Niet van dezelfde mannen en vrouwen van de eerste cd, die zijn voor een flink deel al overleden. AfroCubism is de groep die de Buena Vista Social Club eigenlijk had moeten zijn. Oorspronkelijk was het idee om muzikanten uit Mali te laten spelen met Cubaanse muzikanten. Maar om onduidelijke redenen kwamen de Malinezen nooit aan op Cuba.

Her en der duiken de eerste liedjes op en een tournee is aangekondigd. Of het allemaal weer zo'n enorm succes wordt, dat kun je natuurlijk nooit voorspellen. Maar het klinkt wel weer fijn. Cubaanse melancholie met Afrikaans gitaargepingel. Muziek om de herfst mee op te kleuren.

Spelen in de Roode Bioscoop

"Het is hier zo intiem dat ik bijna niet durf te praten", Eric Vloeimans grapte het maar een beetje klopte het wel. Het is maar goed dat een trompettist niet zo heel erg veel beweegt, anders was hij met drie stappen op de schoot van één van de zeven mensen op rij 1 terecht gekomen.

De Roode Bioscoop aan het Haarlemmerplein in Amsterdam bestaat sinds 1913. Toen werden er "socialistische" films vertoond. Nu niet meer, allang niet meer. Sinds 1979 is het de repetitie- en speelruimte van theatergroep Flint en worden er met regelmaat voorstellingen en concerten gegeven.
Op kleine schaal. Heel kleine schaal. Ik gok dat er zo'n 75 mensen in de zaal passen en die zitten op een verzameling oud houten klapstoelen. Of op vijf oude wiebelende bioscoopstoelen op het balkon. En dat is niet om te grinniken of giechelen. De mensen die er spelen en die er komen gaat het om het spel, en niet om de naam van de vormgever van de stoel.
Iets als de Roode Bioskoop heeft het natuurlijk niet makkelijk, vorig jaar werd het zaaltje nog op het nippertje gered door een Zwolse zakenman.

"Hij is niet op zoek naar een status als mecenas en bekend wil hij helemaal niet worden. [...]Hij heeft als ondernemer 'goed verdiend', laat hij weten en hij ziet het zo: ''Wat moet ik dan doen met mijn geld? Zes Mercedessen kopen?'' (Het Parool)

Vorige week zaterdag speelden Ramon Valle en Eric Vloeimans in de Roode Bioscoop. Afzonderlijk hadden we de Cubaanse pianist die in Duivendrecht woont en Nederlandse beste trompettist wel eens zien spelen maar nooit eerder zagen we ze samen.
Het rare is dat het een heel goed optreden was, maar dat er tegelijk weinig over te zeggen is. Tenminste, ik weet niet goed wat ik er over moet zeggen. Valle speelde fijn, niet alleen op zijn piano maar ook erg met Vloeimans die een paar maal aardig verrast werd door de weg die de pianist koos. Vloeimans speelde dan weer stil, dan weer uitbundig. Beide speelden erg met elkaar. Deden dat knap en hadden plezier. Was het moeilijk? Welnee. Was het oppervlakkig? Ook niet.
Was het mooi? Dat weer wel. Door het moment en zeker ook door de plaats waar er gespeeld werd.

"When you hear music, after it's over it's gone in the air. You can never capture it again" zei Eric Dolphy ooit.
Dat klopt dus. Het lukt zelfs niet echt als je een filmpje maakt.