Vrijdag, met Stereolab

"Dat was goed."
"Lekker harde gitaren ook."
"Ja, maar waarom zou hij nou zo'n raar jurkje aangetrokken hebben?"

Voorprogramma's. Het is iets waar je doorheen moet bijten. Zelden zag ik iets leuks in een voorprogramma. Ja, ooit een meneer achter een dj ding. Maar dat was omdat hij een konijnenpak aanhad. En wat glimlachende pilletjes had geslikt.

Laatst, bij (!!!) Chk Chk Chk was het voorprogramma fantastisch. Misschien omdat ze hun eigen voorprogramma deden. De zanger trok een jurkje aan, ze noemden zich Stereolad en deden covers van Stereolab. Wat me niets zei. Maar omdat de muziek fijn dronede (nee, dat is geen tikfout) heb ik me eens ondergedompeld in de muziek van Stereolab.

En ja, ik weet het, doe me één leuk liedje en de pakketjes met cd's beginnen de brievenbus te vullen. Iedereen heeft een afwijking. Of meerdere.

Het nogal omvangrijke oeuvre van Stereolab valt in misschien twee delen uiteen. Er zijn de licht vervreemd vrolijke liedjes met een gevoel van "Het is mooi weer, laten we naar het strand gaan, pak jij de zonnebrand, de frisbee en de hond" en de doordronende liedjes die een beetje klinken alsof Astrud Gilberto de Velvet Underground als band inhuurde.

Neem nou Ping Pong, een liedje uit de "Er is best veel zand op het strand" categorie.


Maar de tekst, die is dan toch wel weer heel apart.

"it's alright 'cos the historical pattern has shown
how the economical cycle tends to revolve
in a round of decades three stages stand out in a loop
a slump and war then peel back to square one and back for more

bigger slump and bigger wars and a smaller recovery
huger slump and greater wars and a shallower recovery"

En dan nog even Gilberto die met wat harde gitaren over "bones" en "flesh" zingt. Engelachtig haast.

Stereolab bestond van 1990 tot 2008. De klad kwam al wat in de band toen zangeres Mary Hansen in 2002 werd aangereden op haar fiets en overleed. In 2008 was het op. De band heeft een kleine berg aan opnames gemaakt, en die berg wordt nu in afleveringen in mijn brievenbus geduwd.

En dat allemaal door een voorprogramma, waar de zanger een jurk aanhad.
En door die fiets. Wat in al zijn gewoonheid ...

dum, dum, dum, de dum dum, de duh de duh de dum dum dum... ah 
dum, dum, dum, de dum dum, de duh de duh de dum dum dum... ah 

Vrijdag, met !!!

"Faithless?"
"Te massaal en te vrolijk en vlug na ..."
"Marcin Wassilewski?"
"De enige keer dat het glad was in januari."
"Hinds?"
"Het snot stroomde over m'n wangen."
"Podium trio?"
"Er ging iemand bij Anna P. op het spoor staan en ik zat daardoor vast in Schagen."

"En nu zouden we naar !!! (Cnk Chk Chk) gaan en heb je geen zin."
"Misschien zijn we de bandjes ontwend en bovendien staat de zaal vast vol met jongeren met van die keurige "Bob Dylan tijdens Nashville Skyline" baardjes."
"Zeurpiet!"

!!! (Chk Chk Chk) is geen grote band, niet beroemd enzo. Ze speelden in Paradiso Noord wat ook wel Tolhuistuin heet. Er konden 500 mensen naar binnen. Maar die waren er dus niet. Terwijl je toch zo leuk met het pontje over het IJ naar Paradiso Noord moet varen. Onbelangrijk detail.

Goed, die 500 mensen waren er niet. U was er erg waarschijnlijk ook niet. En dat was jammer, voor u dan. !!! is een vriendelijk hardwerkend (ze waren ook hun eigen voorprogramma maar dat komt een andere keer nog) vrolijk bandje dat een beetje lijkt op de Talking Heads op een minder intellectuele dag. De zanger stuiterde over het podium, struikelde over snoeren (ik voelde meteen een band) en beklom de geluidsboxen. Daarna kwam hij uiterst moeizaam en wat giechelend naar beneden. Er werd van het podium in het publiek gegaan en de mevrouw achter me danste uitzinnig met de zangmeneer. Zij was beter.

Ik kan het hele concert wel ontleden maar dat heeft vrij weinig zin. U was er niet, en kent de gespeelde liedjes ook niet. Dat de charme van die liedjes vaak het net niet helemaal gelukte is, tja dat zegt u dan ook weer niets

Maar goed. Na afloop stonden we redelijk uitgeput en zweetnat de liedjes binnensmonds te neuriën op het pontje. En als het niet zo druk was geweest met hipsterfietsers hadden we nog een vrolijk dansje gedaan.

Volgende keer met z'n allen.

Noura

Noura kon prachtig op water jagen. Met grote klapkaken stond ze dan bij een bron naar water te happen. Nooit zou ze het van het water winnen. Maar ze bleef het proberen. En als ze vond dat je niet genoeg hielp dan blafte ze, luid.

Ik zag haar voor het eerst in de Sinaï. Ze liep mee met een tocht door die woestijn. Omdat ze op dag 1 op een scherpe schelp bij zee was gaan staan liep ze de hele tocht met verband om één van haar poten. Die wond weerhield haar er niet van om de hele dag bezig te zijn met het in de gaten en vervolgens bij elkaar houden van de "kudde". En dat was hard werken, een groepje verspreidt sjokkende westerlingen bij elkaar houden in die vreemd rotserige zandbak.

Noura hield niet van kamelen.
Kamelen hadden ontzag voor haar.

Toen de leukste vrouw ter wereld en ik op Noura en andere hond Zeno pasten in Turkije bleek ze erg van het ophalen van stokken te houden. Vooral erg te grote stokken, die vond ze mooi. Ze bracht ze altijd bijna terug. Bijna want ze vond weinig dingen zo leuk als weer weglopen met de te grote stok om die vervolgens half op te eten.

Noura was kinderlijk bang voor vuurwerkknallen. Met haar grote lijf kon ze dan hulpeloos onhandig proberen bovenop je te kruipen. En ze kon mooi kaarsrecht kijkend op het platte dak zitten. Ze lette dan op ons wanneer we van de overkant van het dal over afgesleten trapjes met de boodschappen terug kwamen lopen. Vaak blafte ze dan. Misschien om te laten weten waar we heen moesten. Maar waarschijnlijk ook om mij er op te wijzen dat ik niet weer zo onhandig moest struikelen met een zakje eieren.

Omdat Noura en Zeno in Bulgarije gingen wonen weten wij nu dat Bulgarije niet dat droevige, altijd grijs mistige land uit zwart wit VPRO documentaires is.

Ze kon uit pure blijdschap je hele gezicht aflebberen, ondertussen kijkend met begrijpende, trouwe ogen. En hoewel ze ouder werd kwam ze nog altijd vrolijk op je afgelopen als ze je zag. En ze had de laatste keer dat we er waren toch nog mooi bijna een vos te pakken.

Noura is er sinds gisteren plotseling ook al niet meer.

En er zijn mensen die het woordje "maar" in de zin "Noura was een hond" zouden zetten.
Maar die mensen begrijpen er niets van.

Spookbibliotheek

Misschien klikte je op het linkje omdat je dacht "Ha, daar hebben we weer zo'n masochistisch bibliotheekpersoon die zijn eigen beroep af gaat fakkelen".

Mooi niet.

Ooit hield ik er spreekbeurten over, al geloofde ik er toen ook al niet in.
Spoken.
Het gaat nergens over maar je kunt er een leuk verhaal over vertellen.
En eerder gehaalde cijfers flink mee compenseren.

Maar, in ieder geval.
Stel je woont in Evansville, Indiana in de VS en je klikt op "About the library" op de webpagina van de bibliotheek, "Ghost" staat daar dan.
 Ghost!

"The Grey Lady ghost was first reported to have been seen in Willard Library in the late 1930s by a custodian. Since that time, those looking—and not looking—for the apparition have reported unexplained events and sights.

• The Grey Lady was last reportedly sighted on August 10, 2010 in the basement hallway by the Assistant Children’s Librarian.
• Psychics visiting the library in 2007 say they were able to verify that a ghost has been there, and paranormal investigative groups have brought in equipment designed to locate it.
• Several library employees have reported seeing the ghost, including Margaret Maier, Children’s Librarian, and Helen Kamm, Library Assistant.
• During a visit to the library, lecturers from the University of Southern Indiana say they saw the ghost peering into water.
• Policemen responding to a security alarm at the library spotted two ghosts in an upstairs window of the library.
• A library patron reported an encounter with the Grey Lady in the library elevator, and a local weathercaster also reported an encounter with the spirit.
• Hundreds of people look for the Grey Lady every October, during Ghost Tours sponsored by the library. Eight—hundred curious individuals attended the first such tour in the late 1990s, which have been a popular annual event ever since. Check the calendar of library events for upcoming tours."

Er hangen zelfs heuse ghostcams, die opnames maken met echte bewijzen van het bestaan van de geest (zie foto aan het begin van dit stukje). Al denk ik zelf dat het gewoon een klant/bezoeker/burger/mens met raar haar is.

En je mag er ook nog eens 100 dingen per keer lenen.

Zijn er eigenlijk ook spoken in Nederlandse bibliotheken of wordt er daarvoor teveel van gebouw gewisseld?

Liedje erbij.

En dat de regels

Oh don't live up to your given roles
There's more inside you that you won't show

daarin voorkomen is inderdaad puur toeval. 

Je kunt overal wel iets in willen zien, of lezen.

Smaaklink

Vanmorgen werd ik plots gevolgd door @Tastelink.com.

"discover experiences you love & connect with like-minded souls. tastelink = relevant recommendations based on Taste + Trust. Join the revolution."

Omdat ik op snotverkouden zijn na niets te doen had klikte ik op het linkje naar hun website. Iets met aanbevelingen, er stond bèta en je kon inloggen met Facebook. Maar omdat Facebook van de duivel is kon ik dat inloggen niet uitproberen. 

Na "about us" en daarna "wat", als ik snotverkouden ben klik ik op de saaiste linkjes, kwam ik bij een stukje tekst.

(Kopieer/plak)

"Tastelink.com ontwikkelt recommender software. Deze aanbevelingen worden volautomatisch geproduceerd door de Tastelink-software en zijn gebaseerd op de “smaak” c.q. voorkeur van webbezoekers (taste) en relatie tussen webbezoekers onderling (vertrouwen). Hierdoor is Tastelink.com in staat om betere adviezen te geven dan conventionele systemen.

“Smaakvolle” online aanbevelingsdiensten voor derden

Op dit moment is de technologie achter Tastelink.com zo ver, dat deze in de praktijk wordt gebracht.Binnenkort start de eerste pilot, in samenwerking met Probiblio. ProBiblio is een full-service dienstverlener voor de openbare bibliotheken in Noord- en Zuid-Holland met bijna vijf miljoen leden. Tastelink.com en Probiblio starten samen Biblio.Taste.

Biblio.Taste vertaalt alle beschikbare gegevens van de leden naar een volstrekt anonieme database. Gegevens die gebruikt worden, zonder daaraan namen of andere persoonsgegevens te koppelen, zijn onder andere geslacht, leeftijd, woonplaats, geleende boeken, dvd’s, cd’s en tijdschriften. Deze data vinden hun weg naar de Biblio.Taste website, waar de recommender software leden voorziet van relevante tips en suggesties. De reactie op die suggesties wordt ook geladen in de database, die daarmee groeit en op een zelflerende manier verbetert. In eerste instantie kan Biblio.Taste als onderdeel van bestaande bibliotheek-website worden gebruikt (widgets).

De gebruikers van Biblio.Taste worden uitgenodigd om ook deel te nemen aan het netwerk van Tastelink.com. Wanneer zij daartoe besluiten, stellen zij de gegevens waarover de Biblio.Taste database beschikt, ter beschikking aan Tastelink. Tastelink genereert daaruit betrouwbare, relevante, smaak- en relatiegerelateerde aanbevelingen op een breder vlak."

Biblio.Taste. Ik wist niet dat het bestond, of zou gaan bestaan. Waarschijnlijk heb ik er overheen gelezen. Dat kan heel goed.

Als ik niet zo doorlopend liep te snotteren vond ik er misschien ook nog wel wat van. Misschien zou ik het leuk vinden, dat Biblio.Taste. Of misschien zou ik er zachtjes van gaan verzuchten dat het ook fijn zou zijn als er eens iets kwam dat geheel onverwachte dingen zou gaan adviseren. Maar misschien gaat Biblio.Taste dat ook wel doen. Geen idee eigenlijk. Al zou ik het misschien moeten kunnen weten.

Misschien kan ik wel wat input leveren, voor de database. Voor ik verder ga met het zoeken naar zakdoekjes.

Ik kijk naar True Detective, de 2e serie. Die valt wat tegen. Ik lees een roman van Chirbes over Spanje en de crisis, en dat lezen is nogal hard werken. Ook nog Snyder over de holocaust. De komende concerten zijn van het Podium Trio, Chk Chk Chk, iets in het concertgebouw en Underworld.

Algoritmiseer dat maar.