Belasting

Ik bedacht me dat ik nog nooit een powerpoint dingetje in dit blog had proberen te plakken.
Maar daar is dus niks aan. Zelfs niet als je snotgrieperig bent.


Liedje van Marvin Gaye erbij. Ook al over belastingen. Maar weer niet over bibliotheken.

Hang ups, let downs
Bad breaks, set backs
Natural fact is
I can't pay my taxes
Oh, make me wanna holler
And throw up both my hands
Yeah, it makes me wanna holler

Beste Carla,

Ja, ik was echt van plan om op of naar je afscheid te komen. Maar ja, Langedijk lijkt meer en meer op dat vreselijke Eagles lied, "You can check out any time you like but you can never leave". Er is altijd wat en vaker nog meer.

Toen ik het mailtje van ProBiblio kreeg waarin stond dat je met pensioen (ik durf het woord bijna niet op te schrijven) ging en dat er een afscheidsiets was moest ik meteen terug denken aan de keer dat we elkaar voor het eerst tegen kwamen. Onoverzichtelijk lang geleden lijkt dat. Het moet wel vijfentwintig jaar geleden zijn, zoiets. Ik werkte nog gewoon in de bibliotheek Den Helder en jij hoorde bij het, zoals we het oneerbiedig noemden, blik PBC'ers dat was opengedraaid om ons uit de zoveelste crisis te redden. Gut ja, ProBiblio heette toen nog gewoon de Provinciale Bibliotheek Centrale. Jij bekeek met wat anderen geloof ik het automatiseringssysteem dat we toen hadden. Ik geloof niet dat jullie het wat vonden. Maar hé, wij vonden het systeem van jullie ook niks. Sommige dingen veranderen nooit. Al lachten we wel veel toen.

De meeste mensen van toen zijn nu weg. Soms letterlijk. Tijd gaat hard en onverbiddelijk. Een enkeling is er misschien nog. Verborgen ergens in een donkere automatiseringskelder, waar ze moeten blijven tot ze 132 zijn omdat er verder niemand meer is die weet hoe het echt werkt als je alle franje weghaalt.

De laatste jaren kreeg ik je vaak aan de telefoon als ik die magische koffiemachine "Profit" weer eens niet snapte. Dat je dat administratief financiële systeem waar je, als ik hier zes getallen intik je zes excelvellen verder een complete begroting krijgt, zo snapte, ik begrijp het niet. En je moest alweer lachen. Vooral als ik mijn wachtwoord weer eens vergeten was.

Je bent ook de vrouw van de prachtige "Het gaat zo wat langzamer want Amerika gaat nu online" zin. Ooit was er geen internet. En toen het er was kwam er al vlug, voor bibliotheekbegrippen heel vlug, een cursus. Jij gaf die. Ik ging er heen met m'n gebruikelijke optimistische kijk op dingen. Waar het allemaal goed voor was begreep ik niet, je kon toch alles in een boek opzoeken. Maar echt, ik kan me het moment nog herinneren dat dat anders werd. In zo'n muffe ruimte met een rijtje trage computers in Alkmaar. Jij vertelde hoe je dingen op kon zoeken en ik tikt "Tristan da Cunha" in. Met dat eiland midden in de Atlantische oceaan had ik toen iets. Ik had er wel twee boeken over gelezen en wachtte pas 4 maanden op een ander. 162 antwoorden kwamen er, 162. En al doet het nu misschien pathetisch aan, ik begreep daar, toen, dat het allemaal anders was geworden.

Gierende inbelmodems. Browsers waarin je het inladen van plaatjes uit kon zetten omdat het zonder plaatjes al een kleine eeuwigheid duurde voor een pagina op het scherm stond. Onverwachte huizenhoge telefoonrekeningen omdat de verbinding open was blijven staan. Die tijd.

Nu krijg je, met de zoekterm "Tristan da Cunha" 9.880.000 antwoorden.

Je hebt geloof ik iets met koren, zingen. Ik kan niet zingen en heb niets met koren. Ja, ergens is een liedje van Bob Dylan, met een kinderkoor. Maar ook Bob zelf luistert daar liever niet naar. Ik zou dat liedje van de Eagles kunnen doen. Jij mag tenslotte uitchecken en ook echt weggaan. Maar de koorversies die ik kan vinden zijn te erg. Dus wordt het een liedje van het South Wales Strinking Miner's Choir. Flink melancholisch. Maar dat mag ook best.

Veel plezier.

Ook al dood

Heel veel weet ik er eigenlijk niet meer van, geen details bedoel ik.
Daarvoor is 1983 te lang geleden, kwam er teveel daarna.

Ik weet dat het heel lang duurde voor het begon. En dat ik er een hekel aan UB40 kreeg die een er voorprogramma waren. In mijn herinnering waren er wel 6 voorprogramma's. En dat het maar duurde en duurde.

Ik stond ergens vooraan, ook toen al. Maar toen het begon wilde iedereen vooraan staan. Ik herinner me paniek en dat ik er weg wilde maar niet weg kon. En dat de paniek over was toen het begon.

Ik herinner me wat liedjes, "Rebel Rebel", "Young Americans" vooral, "Station To Station" en een razend "Stay". De sfeer op het podium werd tijdens het concert los, er was iets met een enorme, opgeblazen wereldbol die het publiek inging, niet helemaal goed, en gelach.

Ik heb altijd gedacht dat er geen beeld van was, ik bedoel, 1983 toen waren er geen filmende telefoontjes. Maar er blijkt dus beeld te zijn. En ik denk dat ik me herinner wat ik zie.

David Bowie is dood. Ook al dood.

Ik ga niet doen alsof ik een groot fan ben, of was. Maar toen, dat concert, dat was ... Want ik herinner me misschien niet al teveel details meer maar ergens, ergens ver in m'n hoofd zit nog steeds het alles beheersende gevoel van, ik weet het niet, onder de indruk zijn? Dat klinkt veel te beheerst.

Naderhand schreef ik iemand een brief (ja, papier, het was er nog) over het concert en het enthousiasme gierde de balpen uit. God wat was ik onder de indruk. En nu nog steeds staat Bowie, in de Kuip in 1983 in het lijstje "5 indrukwekkendste concerten ooit".
Ondanks alles wat daarna nog kwam.

Het liedje waar het bij hem, denk ik om ging speelde hij niet.

Geluid en visie.

Flimjaar

Nee, het was geen leuk jaar.
Daar kan ik dan wel weer over gaan liegen, of doen alsof. Maar daar geloof ik niet in. De waarheid bijbuigen om naar buiten toe het beeld maar succesvol lachend en "Hoe gaat het? Goed!" te houden, dat gebeurt al veel te veel.

Maar de laatste stukjes die ik schreef waren wel wat treurig hoorde ik.

En om met dat beeld te eindigen is ook weer zo ... nou ja, iets.

Dus doe ik even de muziekjes van 2015.

Beste cd: Vijay Iyer - Break Stuff. Doorlopen mensen, het is jazz en nee, op Spotify is het niet te vinden.
Leukste cd: Chk Chk Chk (!!!) - As if Retro disco. Onmogelijk-om-stil-bij-te-blijven-zitten-zeker-in-de-auto-van-Den Helder-naar-Overijssel.
Tegenvaller van het jaar: Bob Dylan - Shadows in the night. Echt onvoorstelbaar saai, saai, saai.

Beste concert - D'Angelo in Paradiso. Paradiso was beurtelings een nachtclub, dancehall en weer even een echte kerk. Veel filmpjes zijn door het management van D'Angelo van YouTube gehaald. Dank daarvoor, nu heb ik weer een gedeeltelijke uploadban van een half jaar.



Fijnste moment - Underworld in Paradiso. van 6:29 tot 6:59 tijdens Cowgirl. Dat dreunt en dendert, dan valt het meeste geluid even weg, iedereen doet raar en na een halve minuut dreunt en dendert het weer vrolijk verder.

Onbeschaamd fanmoment - Lambchop in Doornsroosje. Lambchop (wie?) speelde de cd Nixon (wat? Nee, staat ook niet op Spotify) integraal. Op een meter van zanger Kurt Wagner staan als hij "Up with people" zingt vond ik ...  nou ja, dat snapt u niet.

Mooiste lied tijdens een concert - Flim door The Bad Plus in het Bimhuis.  Een concert van na "dat" moment. De jaarlijkse Bad Plus bedevaart in het Bimhuis. Het allerlaatste nummer, na alle grapjes en herrie. Flim is een cover van een lied van Aphex Twin. The Bad Plus speelt het moeiteloos makkelijk, ontroerend simpel, bijna uit de losse pols, rustig, hyper geconcentreerd, eenvoudig vloeiend, vanzelfsprekend. Ik neurie de melodie nu al weken. 

Dat 2016 maar een flimjaar mag worden

De hamster meneer vindt er weinig aan

'Jongen!"
'Hamster meneer, dat is lang geleden.'
'Zeker jongen, ik dacht dat jullie wel wat anders aan jullie hoofden hadden.'
'Dat klopt. Maar, gaat u zitten.'
'Waar zal ik gaan zitten,? Oh, wacht, er is plek zat.'
'...'
'Flauw, sorry jongen.'

'Ik snap nog steeds veel dingen niet jongen. Misschien kun jij me helpen?'
'Zeg het maar tegen de bibliothecaris hoor.'
'Ach, wat creatief, naar een hashtag verwijzen. Zorg jij eerst maar dat je weer een kantoor krijgt dat niet meer anti-kraak is he.'
'Maar ...?'

'Kijk jongen, nu volg ik jouw beroepje al een tijdje en het lijkt me toch dat jullie er nu allemaal uit zijn dat jullie niet meer zo van de boeken zijn. Maar wat me dan weer helemaal op het verkeerde been zet is dat jullie in een bijna orgastische zwijmel schieten zodra het over tienduizend digitale boeken gaat die zonder waarneembare vorm van enige selectie in een website hangen waar jullie eigenlijk niks over te zeggen hebben. Niet meer van de boeken maar dan weer wel van de boeken. Wat is het nou?'
'Tja ...'

'Tja jongen? Tja? Vindt je daar niks van?'
'Vast wel hoor ... maar ...'

'Dat digitale only abonnement dan. Daar vind je toch wel wat van, ik heb je horen brommen hoor'.
'Jawel, maar ...'
'Viel het je niet op dat het wel heel toevallig was dat wat zo'n abonnement moet gaan kosten precies hetzelfde getal is als het antwoord op de ultieme vraag over het Leven, het Universum, en Alles?
Dat kan geen toeval zijn jongen. Echt niet.'
'Knap gevonden van u hoor. En een mooi voorbeeld van een hoorspel dat beter is dan het boek.'

'Tam, jongen. Wat doe je toch tam. POI's, SPN's en die andere afkortingen die klinken als net ontdekte dodelijke griepvarianten, daar vind je toch wel wat van?'
'Och ...'
'Zo is er niks aan jongen, als ik alleen maar in m'n eentje bijdehand ga lopen doen is de lol er gauw vanaf.'

'O, deze dan. Jongen, wat ben ik nu eigenlijk?'
'Wat u bent?'
'Ja. Ben ik nu een bezoeker, een inwoner, een lid, een mens, een klant of een burger? Zijn jullie daar al uit?'
'Tja. Wat wilt u zelf graag zijn?'
'Er is niks aan als je de vraag bij mij terug legt. Bekvechtend zijn we toch het leukst?'
'Maar ...?'
'Ik vind het allemaal best jongen. Zolang ik maar geen klant ben. Want als ik dat ben ga ik jullie ook behandelen als een winkel.'
'Nou, ook weer opgelost.'

'Jongen, die tammigheid is echt niks. Dit kost lezers jongen.'
'Kijk nou eens om u heen. Kijk dan.'
'Ja. Het is leeg jongen. Leeg, vooral heel leeg. Maar jullie zijn er nog wel. Het is mooi niet omgevallen.'
'Dat is zo. Dat is ook heel fijn. Maar ik doelde meer op de leegte die mensen hebben achter gelaten. De mensen die hier en op andere plekken ontslagen werden, die met pensioen gingen. Die zelf ontslag namen omdat ze niet meer konden zeggen wat ze wilden.'

'En de mensen die er helemaal niet meer ...'
'... ja.'

'Ik kom misschien volgend jaar dan wel weer eens kijken. Zullen we dan maar een passend muziekje doen? Misschien wordt het dan nog wat.'
'Als het maar wel een vrolijk muziekje is, en niet te hard. Het galmt hier gruwelijk in al die leegte.'