Leo Parker, Leo niet Charlie

Een tenorsaxofoon, daar kun je mee aankomen in de jazz. Of met een sopraan- of altsax. Maar met een bariton? Dat wordt een stuk lastiger.

En Leo Parker had het al niet makkelijk. Met één been stond zijn muziek nog in de "oude" jazz en met het andere been, voorzichtig voelend en wiebelend in de nieuwere. Nou ja, nieuwere in 1961.

En dan ook nog baritonsaxofoon spelen.

"Let me tell you 'bout it" komt van de gelijknamige lp (nu cd), één van maar twee sessies die hij deed voor het Blue Note label.

Net als bij zoveel andere jazzartiesten uit die tijd staat op de oorspronkelijke hoes ergens dat het fijn is dat hij weer terug is. Soms staat er iets als "na een periode van afwezigheid" of "na problemen met zijn gezondheid". Geheimtaal voor problemen met drugs.
Triestmakend veel lees je die geheimtaal op jazzhoezen uit de jaren zestig.

"Let me tell you 'bout it" is blues, gospel, jazz, of een mengeling. Maar dat doet er eigenlijk weinig toe. Het klinkt oprecht. En dat is al heel wat.

Leo Parker werd nooit beroemd, daar kreeg hij de tijd niet voor. Hij overleed in 1962 aan een hartaanval, hij was toen 36.

State of the internet 2009 (infographic)

Focus zette vannacht een infographic online. En dat kan nooit kwaad. Een plaatje zegt toch vaak meer dan 1000 woorden. En deze graphic bestaat uit iets van 12 aan elkaar geplakte plaatjes. Dat scheelt dus een hele hoop woorden.

Wat me na een avond gemeentehuis wel goed uitkomt eigenlijk.

Ook opgenomen, het verschil tussen de hoeveelheid mannen en vrouwen die internet gebruiken. Mooi.

Failin.gs, voor wie durft

Wat vinden mensen echt van je? Wat zouden ze voor op- en/of aanmerkingen hebben? Wat zouden ze tegen je zeggen als ze het anoniem konden doen?

Wie het antwoord op die vragen wil weten kan zich alvast op gaan geven bij Failin.gs. Misschien wordt je dan toegelaten tot de bètaversie.

Failin.gs laat mensen die jou kennen anoniem aan jou vertellen wat ze van je vinden. Dat "jou kennen" regelen ze doordat iemand die iets over je willen zeggen eerst een vraag moeten beantwoorden waardoor blijkt dat ze je ook echt kennen en niet zomaar even langs komen om willekeurig wie af te branden.

Nu vond ik Blippy al redelijk raar, maar dit idee is toch ook wel erg apart.

Wie durft?

De iPad, een paar dagen later

Ik geef het eerlijk toe. Ik heb het niet zo op Apple. Dat komt niet door hun spullen maar meer door het bijna religieuze "Mozes die van berg afdaalt" sfeertje dat rond hun presentaties hangt.
Marketing, prima. Maar die bijna hysterie om een machientje. Kom.
Het is de nieuwe cd van Bob Dylan niet.

Maar goed, de iPad. Een paar dagen en een heleboel berichten later.

In een onderzoekje dat niets met de iPad maar wel met de Kindle te maken had, gaven jongeren aan dat de Kindle in vergelijking met hun smartphone nogal tegenviel. Het ding kan gewoon te weinig voor het geld dat hij kost. Geen filmpjes, geen geluid.  Geen sterk verkoopargument dus voor deze huidige, in Amerika "grote" ereader.

De iPad heeft geen camera. En heeft geen handig uitschuifbaar toetsenbord, de gebruiker kan dus alleen via het touchscreen tekst invoeren. De iPad is plat en vrij groot, je kunt hem niet neerzetten, hoogstens neerleggen. Alleen vasthouden zonder iets te doen lijkt dus het makkelijkst.
De iPad lijkt niet bedoeld te zijn om zelf ergens iets aan toe te voegen. Het is een ding om content tot je te nemen. Als consument.

Businessweek (geen site die ik zelf vaak bezoek, gelukkig doet Bertil dat wel) schrijft over het mogelijk aantrekkelijk zijn van iPad appjes kranten en uitgevers. Het percentage dat Apple nu afroomt voor appjes in de iStore is aanmerkelijk lager dan bijvoorbeeld bij de Kindle via Amazon, 30% in plaats van 70%. Voor uitgevers kan het dus erg interessant worden om content via de iPad aan te gaan bieden.
En die content ziet er natuurlijk op zo'n groter formaat een stuk beter uit. Uitgevers kunnen er meer mee, filmpjes toevoegen bijvoorbeeld. Wat de consument wellicht weer een mooie aanvulling vindt, een reden om een abonnement te nemen misschien.

Wat de iPad echt gaat doen is natuurlijk nog onbekend. Maar het zou met zijn niet toevallige beperkingen zo maar eens een razend populaire 1.0 content kijkdoos kunnen worden.

Aardig vond ik trouwens ook deze zin: "It (de iPad) shouldn’t be sold in Apple stores, it should be sold on newsstands (together with a 24-month subscription to some newspaper), in video clubs, in libraries."

Dat laatste past misschien mooi in het retailconcept?

Verzoekjes met Wallwisher

Nu heb ik op dit blog over reacties niet echt te klagen. Maar toch. Het is een veelgehoorde "klacht". Je schrijft wat, op het blog van de bibliotheek bijvoorbeeld. En er zegt niemand wat terug.

Misschien ligt het aan hoe de lezer kan reageren. Misschien kan dat anders. Makkelijker. Grafischer. Leuker. Laten we het houden op anders.

Wallwisher kwam ik tegen op een ander blog, ik ben helaas vergeten welk.
Je logt in, bouwt met twee zinnen en drie klikken een "muur" en bezoekers kunnen een briefje met een reactie op die muur achterlaten.

Of het werkt? Geen idee. Ik ga het gewoon proberen.

Naar aanleiding van The Clash (met poll) mailde Sandra4444 met de vraag of ze ook een verzoekje in kon dienen. Voor een muziekje op de vrijdag. Leuk idee. En om het een beetje 2.0 gevoel te geven kan het dus vanaf nu via de muur die hier onder geplakt is.

Regels zijn er niet. Doe een voorstel voor een muziekje. Het mag van alles zijn. Als het je leuk lijkt zet je er een reden bij. En anders doe je dat niet.
Aan het eind van de week kies ik een muziekje en doe er een tekstje bij.

Ja. Ik kies. Democratie is een mooi ding maar het kan ook te gek.