Vrijdag, muziekjesdag met Philip Lynott

Gisteren zou hij 60 geworden zijn. Als hij was blijven leven natuurlijk, maar Philip Lynott overleed al in 1986 aan de gevolgen van een overdosis. Tijdens zijn leven was hij zanger en bassist van de Ierse groep Thin Lizzy. Een hardrock band die een paar hits had

Het lied van deze vrijdag, "Old Town", heeft echter niks met hardrock te maken. Lynott nam het op voor één van zijn maar matig succesvolle solo lp's.

"Old Town". Soms hoor ik het jaren niet en dan plots is het er weer eens.
In de nacht, op de radio, na Los Lobos. Het werd door iemand anders gezongen. Dat is vaak zo "Old Town" is vaak nagedaan.
Het vreselijke vrouwengroepje The Corrs had er een hit mee, Barry Hay zong het en ik kan me een versie van het Nederlandse Ten Sharp herinneren. Maar geen van de karaoke versies haalt het bij het orgineel.

Het is een beetje een raar lied, dat "Old Town". De tekst is weinig bijzonder en volgt het "zonder jou is het leven ..." patroon. De muziek is echter raar vrolijk, beetje kitscherig, met een tingelend pianootje, een dot strijkers en een protserig trompetje. Maar voeg de bas en stem van Lynott bij de tegenstrijdigheden en je krijgt een zichzelf voortstuwend lied dat tegelijkertijd triest is maar ook optimistisch klinkt.

Er is een video van het nummer maar die is zo gedateerd dat het gniffelen af gaat leiden van de muziek. En dat kan de bedoeling niet zijn. Stilstaand beeld dus maar.

Met blijdschap geven wij kennis enzo

Volgens de voormalig medecursist van een deur verderop roepen mannen van 46 geen "Hoera!".
Maar nu mag het vast van haar ook wel even.

Dierlijk ontslag

Begin 2009 besloot de staat New York dat er fors bezuinigd moest worden op de Bronx Zoo en het New York aquarium. De Wildlife Conservation Society voerde actie tegen dit besluit. Een onderdeel van de campagne was een filmpje op YouTube.

De actie hielp.

Nu gaan bibliotheken vast last krijgen van de kredietcrisis. Misschien moeten we vast een scriptje gaan verzinnen.

Hoe moet het toch verder met Sjoerd Kuyper?

Ik zit de laatste tijd een beetje met Sjoerd Kuyper in mijn maag.
Dat zit zo.

Kuyper, schrijver van prachtige jeugdboeken als Het Zakmes, Eiber en Robin en God, hield een tijdje terug een toespraak waarin hij aangaf dat hij niet zo geheel en al gelukkig werd van het honorarium dat hij kreeg van zijn uitgever. Zevenenhalf procent van elk verkocht boek. Nu weet ik niet of dat over de inkoop dan wel de verkoopprijs is maar veel lijkt het me niet.
De uitgever kon de uitspraken van Kuyper niet bepaald waarderen. Geroezemoes volgde en aan het eind van het lied had Kuyper geen uitgever meer.

En dat is jammer voor zo'n goed schrijver.

Maar, wat kan Sjoerd Kuyper doen?
Stel. Het is even een sprongetje maar, stel. Stel de ebook-reader neemt plots een enorme vlucht. Digitale boeken zijn zomaar een enorme hit. Kuyper zou bij zo'n ontwikkeling kunnen besluiten dat hij helemaal geen uitgeverij meer nodig heeft. Hij kan immers gewoon zijn boek schrijven, door de tekstverwerker halen, beetje opmaken, overzetten naar een leesbaar bestand voor ebook-readers, kopieerbeveiliging erop en klaar. Een website heeft hij al dus via dat kanaal kan hij de verkoop zelf regelen. Geen tussenpersonen meer en zelfs als hij zijn digitale boeken heel aantrekkelijk prijst is zijn nettowinst een stuk hoger dan met zijn oude percentage van zevenenhalf procent.

Toch?

Nu weet ik ook wel dat ebook-readers nog alles behalve een hit zijn maar toch, ik weet het niet. Andrew Keen schreef het afgelopen zaterdag weer eens in De Volkskrant (je moet betalen om het artikel te lezen dus ik kan er niet naar linken) dat een enorme groep internetters (lelijk woord, sorry) het de gewoonste zaak van de wereld vindt om beschermd materiaal via torrentsites als The Pirate Bay te verspreiden. Nu zijn we dat al haast gewoon gaan vinden bij muziek en films. Maar hoe moet dat straks nu met Sjoerd Kuyper? Vinden we het dan ook nog ok? Gaan we dan tegen hem ook roepen dat hij dan maar een ander business model moet verzinnen? En hoe arrogant is het eigenlijk wel niet om zoiets te roepen, lui achterover leunend achter je pc?

Information wants to be free, witte kadetjes want to be free.
Maar Sjoerd Kuyper wil vast ook wel eens vrij zijn.

Het is maandag en we gaan gewoon verder

De cursus is voorbij. En ik probeer echt wat van dit bloggen af te kicken. Ik kan natuurlijk niet elke dag wat blijven zeggen. Niemand gaat dat meer lezen, zélf ga ik het niet eens meer lezen.

En als je een blogje tikt is het misschien ook niet slim om dat te doen na de tandarts, met de mond nog gezwollen van de verdoving.

Maar, vorige week werd er een nieuwe discussie gestart op Bibliotheek 2.0. ZB Digitaal schreef er meteen al over en gezien mijn verdoving verwijs ik graag even naar dat postje.
Wel wil ik ook op dit blog even het meest "aansprekende" stukje uit het stuk (te lezen via de link bij bibliotheek 2.0) citeren. Gewoon. Omdat het er echt staat.

"Door de digitalisering van informatie neemt het geouwehoer duizendvoudig toe en is het steeds lastiger om de zin van de onzin te scheiden (wat toch de taak van een culturele, gesubsidieerde instelling als de openbare bibliotheek zou kunnen zijn). Ik pleit er voor de functie ”ontmoeting en web 2.0-gebabbel” buiten de deur te houden."

Tranentrekkend triest vind ik die zinnen. 2009 en de knotjes kunnen weer uit de mottenballen.

En omdat we ons natuurlijk niets van dit soort zinnen aan gaan trekken doe ik er een linkje bij naar een pagina van Wakoopa (google zelf even naar wat dat is) waarop je veel gebruikte en nieuwe 2.0 progjes kunt ontdekken. Dat is tenslotte leuker én zinvoller dan je kop in het zand steken en doen alsof de rest van de wereld nog met een ganzenveer schrijft