Vrijdag, muziekjesdag met R.E.M.

2003. Dat is langer geleden dan ik dacht maar het staat op het internet
dus ...

Ik schreef al eerder dat ik een deel van mijn gehoor verloor bij de Ramones. Dat gehoor werd nog veel slechter na het concert van R.E.M. in 2003 in Utrecht.

Het meest 2.0 aan het internet waren toen nog de nieuwsgroepen. Als daar iemand wat zei kon je meteen wat terugzeggen. En dat deden veel mensen op een regenachtige zondagmiddag toen er iemand een berichtje plaatste waarin stond dat R.E.M. een optreden zou gaan geven in het piepkleine Tivoli in Utrecht. Veel mensen "riepen" dat dat "onzin" was en dat "REM de dag daarna al in de Heineken Music Hall speelde". En bovendien "Tivoli is veels te klein!"
De niet-roepers waren slimmer en probeerde meteen of je online kaartjes kon kopen.
Nu was en ben ik geen groot R.E.M. liefhebber maar hoe vaak krijg je de kans om zo'n bekend groepje in zo'n klein zaaltje te zien spelen?


R.E.M. speelde in 2003 in het piepkleine Tivoli als warming-up voor hun wereldtournee. De band kwam gewoon gezellig keuvelend over straat aanlopen en speelde vervolgens de zaal totaal omver. Letterlijk. Het geluid stond denk ik al afgesteld op de Heineken Music Hall. De krijsend luide piep in mijn oren heeft dagen en dagen aangehouden en sinds die tijd is het met mijn gehoor nooit meer echt goed gekomen.

Maar als ik eerlijk ben was het dat wel waard.

Het liedje van vandaag komt overduidelijk niet uit Tivoli, daar zijn zover ik weet geen bewegende beelden van. Michael Stipe keek in Utrecht een stuk intenser en meer betrokken maar het blijft een wereldlied en met wat goede wil is de titel ook nog heel erg Bibliotheek 2.0.

Ding 23 (!)

Het staat er echt. In een mail aanSandra444444 ergens in november 2008. Zij volgde toen de 23dingen cursus. Ik mailde haar toen "Moet er toch niet aan denken om een weblog te beginnen".

Ik mag graag van mening veranderen. Hoogstens staan mijn standpunten over homeopathie, astrologie en Bono nogal vast.

De hoeveelheid postjes op dit blog zal mensen misschien verbaasd hebben. Zoveel postjes, dat was toch niet de bedoeling? Misschien niet. Maar het leek mij een aardig experiment om te zien of je elke dag wat kunt schrijven.

Een onderwerp vinden om over te schrijven is geen probleem. RSS, dat was ook meteen de grootste ontdekking van de cursus.
Al loop je met al die feeds soms wel het risico van "tunnelvisie". Twitter kreeg vorige week een DDoS aanval te verduren. De feeds stonden er vol mee. Maar de mensheid ademde rustig verder en de kranten en de tv bleven er stil bij.

De stortvloed rss berichtjes gaven me soms een een wat onbehagelijk gevoel. Alsof je, als je even niet oplet, alweer een niet-te-missen-ding had gemist waarmee alles goed zou komen. Met de wereld en de bibliotheek in het bijzonder.

Ik ben over 2.0, de internettoepassingen en het idee op zichzelf, erg anders gaan denken sinds het begin van de cursus. Ik zie nog steeds sommige dingen als redelijk hyperig en soms ook als het amechtig zoeken naar "the next big thing" maar over bv Twitter ben ik toch anders gaan denken. Dat vond ik voor de cursus echt te suf voor woorden terwijl ik nu toch regelmatig aardige en handige linkjes zie in de tweets.

Gistermiddag hoorde ik een medecursist al roepen "Is die cursus nou al eens voorbij? Ik wil nu wel eens echt aan de slag". En ze bedoelde niet dat ze wilde gaan opruimen.
Genoeg gepraat, laten we nu maar eens aan de slag gaan.

Om de Dingen op zijn Langedijks af te sluiten, nogmaals Claudia op saxofoon.

Vang die laptop

Omdat Saavedra er om vroeg. Hier een wel erg opmerkelijk filmpje.
Computerfabrikant MSI verzon een wedstrijd waarvoor je een promofilmpje voor hun ultra-platte laptop op YouTube moest zetten. Onderstaand filmpje is één van de resultaten.
In een paar uur steeg het aantal bekijkers van een paar duizend naar 75.000. En al die mensen peinzen zich suf over hoe de truc gedaan is.
Share and, hmmm, enjoy?

Microsoft Synth

Het embedden werkt niet lekker. Klik om het probeersel goed te bekijken op het meest rechtse icoontje nadat je op "click to view the synth" hebt geklikt.

Kadetjes

Over weinig dingen kan men op het internet zo van mening verschillen als over copyrights (er is net weer een nieuw Engelstalig blog over). En over de vraag of je je daar wat van aan moet trekken, van copyrights. Nu gaat het vrijwel nooit over het copyright op het ontwerp van iets als een Gispen stoel.
De discussie gaat altijd over het downloaden van muziek en films.

In de discussie zijn een aantal posities.
a. Het kan maar het mag niet dus ik doe het niet
b. Het kan, het mag niet maar dat vind ik onzin dus ik doe het gewoon want:

1. De industrie is rijk zat en ik niet.
2. De industrie is rijk zat en is te lui om een goedkoop alternatief te verzinnen voor de dvd en cd
3. Information wants to be free

Vooral de laatste reden heeft iets bevlogens over zich. De zin, het idee kom je op tal van plekken op het internet tegen.

Ik moest vanmorgen vroeg, net na de supermarkt, even aan de discussie denken.

Het meisje achter de kassa van de supermarkt was net bezig om me mijn wisselgeld te geven toen er achter mij langs iemand naar buiten wilde gaan. "Mag ik er even langs?" zei hij nog, en ook nog "Goeiemorgen". Maar dat zei hij tegen het meisje achter de kassa die hem wat wantrouwig aankeek. "Ik kon niks vinden", hij glimlachte er vriendelijk bij.
Toen ik buiten naar het station liep zag ik hem voor me lopen. een eind verder. Maar ondanks de afstand kon ik nog wel zien dat hij zijn jas openritste en er een zak kadetjes uithaalde.

"Witte kadetjes want to be free", Misschien moet ik daar eens iets mee gaan doen.