Kijk hem daar nu eens lekker lopen. Hoog op een nieuw dak. Het dak van buurman Jordan. Die nog steeds in Sofia is. Anders had hij er natuurlijk helemaal niet gelopen. Op dat dak. Want Gijs heeft dan geen hoogtevrees, een held is het met "vreemde" mensen niet bepaald. Eerder kwam hij misschien heel even vlug in de tuin van Jordan en Duschka maar bij het kleinste geluid holde hij alweer terug naar het eigen terrein.
Maar nu loopt hij daar dus. En het is een mooi dak om op te lopen. Een paar daken zijn het eigenlijk. Het dak van het huis, een raar tussendakje, schuurdak en dan nog het dak van het kippenhok. Hier ruikt hij wat, daar snuffelt hij nog een beetje.
Ergens in de loop van de ochtend gaat hij naar het huis van Jordan en Duschka. Wilma is daar dan al. En Anneke. Die woont er zo'n beetje op een zolder in de schuur. Er ligt hooi. Dat slaapt goed. Wilma, die zien we soms de hele dag niet meer. Pas als er gegeten moet worden hobbelt ze onze kant op. Soms zit ze met Gijs op het dak. Niet te dicht bij Gijs. Ze is een beetje bang bang voor hem. Hij kan nogal plotseling uit een hoek springen. Gijs vindt dat leuk. Wilma vindt het nogal kinderachtig. Maar Wilma loopt soepeltjes over het dak. En ze weet ook goed hoe ze er weer af kan.
En dat weet Gijs dus niet!
Ik snap het echt niet. Maar het is zo. Gijs kan moeiteloos op het dak komen. Maar hij kan er niet af. Hulpeloos loopt hij het hele dak over, op zoek naar waar hij er af kan. Maar hij weet het niet. Dan staan we buiten en zuchtend zegt één van ons "Oh god, kijk nou, Gijs zit weer op het dak". We kijken het dan een tijdje aan en lopen dan maar zijn richting op. "Gijsje, Gijsje, Kom maar Gijs!". En dan gaat hij hulpeloos kijken en heel kleintjes miauwen. En nog verder drentelen.
Drie kwartier duurde het laatst. Drie kwartier voor hij eindelijk op het dak van het kippenhok was en net precies genoeg in mijn buurt zodat ik hem er vanaf kon grissen. Nou ja, hij weegt best wat dus misschien was het meer tillen dan grissen. En als hij dan eenmaal op de grond is dreutelt hij meteen weer zelfverzekerd en redelijk vol van zichzelf rond met een "Dat was leuk, morgen probeer ik het nog een keer" blik.
Nu zullen er mensen zijn die zeggen, "Laat hem lekker zitten, hij komt er zelf wel weer eens af". En misschien is dat zo. Maar het nadeel is dat hij dan ook aan de straatkant van het dak zou kunnen gaan. En daar gaat het, of kan het fout gaan. Buiten, op straat lopen immers soms, niet altijd, maar wel veel vaker dan we willen, de honden van Petar, de dronken herder annex grafdelver. Petar begint zo tegen half negen in de ochtend met de eerste slok rakia. En daarna volgen er nog vele. Zijn honden, een stuk of vier zijn het er laten zichzelf een keer of 4 tot 5 per dag zelf uit. In onze buurt. Ooit beten ze al een gaatje in Anneke's buik. En zowel Annet als ik hebben hen, op verschillende momenten al met een jong poesje in de bek terug naar huis zien hollen. De honden krijgen alleen maar oud, droog brood. Misschien dat het daar door komt. Dat jagen op poezen. Ik weet het niet.
Tot nu toe gaat het goed. Met onze poezen. Maar helemaal gerust zijn we er nooit op. Er is altijd, echt altijd, een oplettend gevoel. We luisteren, onbewust en ongezegd eigenlijk altijd of we ergens dichtbij honden horen.
Maar gelukkig zit Gijs nog op het dak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten