Tussentekst.

(Na ruim een jaar gemartel met de auto hebben we besloten een nieuwe (nou ja, tweedehands nieuw) te kopen. Dat gaat hier, waar ooit het reëel bestaand socialisme de mensen van een Lada voorzag, nogal anders dan in Nederland. Een volgende keer schrijf ik over dit bureaucratische vreugdevuur. Nu nog even iets overzichtelijks)

Anneke was de vorige keer dat ik over haar schreef nogal ziek. Eerlijk gezegd waren we bang dat ze het niet zou redden. Maar, ook deze keer deed de dierenarts de juiste dingen en nu springt ze alweer als een kleine bezetene rond. Anneke is er weer.

Hebben we een vijver? Is Gijs drijfnat geregend? Nee. Maar we hebben we wel 1000 vierkante meter tuin. En elk jaar gaat het hetzelfde. Aan het eind van de winter zijn we blij met elke paardenbloem die er opkomt. Hier een tulp, daar nog een ander leuk bloemetje. En elke keer stellen we grasmaaien uit. En uit. En uit. Tot het zo hoog staat dat Gijs er dus als een verzopen kat uitziet. Verder gaat het goed met hem hoor. En hij gaat ook drijfnat met veel plezier schootzitten.

Lenie zou eigenlijk zo'n beetje rond deze tijd naar onze deeltijdbuurman Petar moeten verhuizen. Dat doet ze elk jaar. In de winter hier een beetje rondhangen en zodra Petar z'n Bulgaarse Folk radio aanzet vertrekt ze daarheen. Maar, Petar is er niet veel en Lenie vindt het op haar eigen brommerige manier toch wel gezellig bij ons. En bij Sorri. Ze speelt zelfs met hem. Dat hebben we nooit eerder gezien, dat Lenie leuk doet met een andere poes.

Waarom Sorri alleen op de keukentafel eet weten we eigenlijk niet. (Lenie en Wim doen het ook, wat enigzins lastig is als we zelf zitten te eten) Maar hij mag dat. Want Sorri mag bijna alles. Zelden zal er een socialere en vriendelijkere poes zijn geweest dan Sorri. Soms, als hij ergens binnen ligt te slapen hoef je alleen maar langs te lopen en dan gaat hij al luid liggen spinnen. Sorri houdt van iedereen en iedereen houdt van Sorri. Hij is nu een jaar. Soms is hij uren weg. We hopen maar dat hij deze periode overleeft. 

Wilma, moeder van Sorri. Theemuts aller theemutsen. In Wilma zit niets slechts. Als één van ons de tuin inloopt sjokt ze achter ons aan. Als we gaan zitten gaat zij ook zitten en als ze we met de auto weggaan kijkt ze bezorgt of we de riemen wel om doen. 

Wim was altijd een buitenbeentje. Hij wilde wel maar hij kon niet. Maar, sinds Sorri er is probeert hij zo af en toe normaal met hem te spelen. En soms probeert hij dat zelfs met een andere poes te doen. Omdat hij nog steeds niet goed weet hoe dat eigenlijk moet, spelen wil dat nog wel eens fout gaan. Maar, echt vechten wordt het niet meer. Wim doet zijn best!

Steve (die eigenlijk тигър heet)(en van de buren is) krijgt voor straf deze keer geen foto. Als enige is Steve niet gecastreerd en wel stokoud (10 of 11). Omdat hij nog steeds de drang voelt zich voort te planten maar niet meer de kracht heeft om met andere, jongere katers te vechten holt hij soms luid miauwend als een wat vunzige oude man achter Anneke aan. Anneke is gesteriliseerd en begrijpt er verder weinig van. 

Dat waren ze denk ik. Want het is raar maar sinds Henk er niet meer is weet ik nooit echt zeker of ik alle poezen wel gehad heb.