My Little Free Library

Gisteren, toen ik de tweet van @Bibliohan las moest ik er alleen maar om glimlachen. Breed glimlachen dat wel maar meer gebeurde er niet.

Maar na een goede nachtrust en wat nadenken zie ik het allemaal plots in een veel bredere context, de Little Free Library.

Het is een best serieus project, die Little Free Library's. Bouw een soort vogelhuisje, maar dan wat groter. Doe er boeken in. Zet het langs de straat en, om met die film te spreken "If you build it they will come".
Nou ja, blader maar even door de website. Echt moeilijk is het allemaal niet.

Nu nog alleen in Amerika. Maar. Kijk nog eens goed naar het plaatje.

Hij is kleiner dan een plug-in bibliotheek. Hij is waarschijnlijk zelfs kleiner dan een schaalmodel van de plug-in bibliotheek.
Goedkoper dan een wijksteunpuntbibliotheekuitleenpost.
Inpasbaar in elk onderwijstype.
Overhead? Welke overhead?
De sociale ontmoetingsfunctie lijkt me langs de kant van de weg ook wel geregeld.

Al met al, iets voor het Formulebureau? Of wordt het dan toch weer te duur?

Alleen de e-Boeken, dat zie ik ook in zo'n Little Free Library nog niet zo makkelijk geregeld worden. Maar misschien kunnen we daar dan een overlegstructuur op los laten.

Lezen kan dom maken (misschien, voor een tijdje)

De website "Improbable Research" (research that make people laugh and think) kopte vorige week "Stupid stories and subsequent stupidity". Kijk, dat trekt de aandacht. Zoek ik, het is vakantietijd, de halve week boeken voor kinderen op, zorg ik er onbedoeld voor dat ze misschien kortstondig minder slim zijn.

Tenminste, dat zou het onderzoek kunnen zeggen. Markus Appel (met allerlei afkortingen voor zijn naam) liet 81 deelnemers een verhaal lezen over een erg onintelligente hooligan, die er ook nog uitzag als een skinhead. Na het lezen werden er vragen gesteld.

“As expected, participants who read a narrative about a stupidly acting soccer hooligan performed worse in the knowledge test than participants who read a narrative about a character with no reference to his intellectual abilities.”

Improbable Research geeft ook een link naar het hele onderzoek. Ik kopieer en plak even de samenvatting.

Media priming refers to the residual, often unintended consequences of media use on subsequent perceptions, judgments, and behavior. Previous research showed that the media can prime behavior that is in line with the primed traits or concepts (assimilation). However, assimilation is expected to be less likely and priming may even yield reverse effect (contrast) when recipients have a dissimilarity testing mindset. Based on previous research on narrative comprehension and experience as well as research on media priming, a short term influence of stories on cognitive performance is predicted. In an experimental study, participants (N = 81) read a story about a stupid soccer hooligan. As expected, participants who read the story without a special processing instruction performed worse in a knowledge test than a control group who read an unrelated text. Participants with a reading goal instruction to find dissimilarities between the self and the main protagonist performed better than participants who read the story without this instruction. The
effects of reported self-activation and story length were further considered. Future inquiries with narratives as primes and contrast effects in media effects research are discussed.

Het hele stuk omvat 41 pagina's. Met erg veel moeilijke, of beter, mij onbekende termen als media priming. Eerlijk gezegd verloor ik na een paar pagina's mijn aandacht, ok, ik snapte het gewoon niet meer. Maar het zou zomaar een belangrijk onderzoek kunnen zijn. Misschien. Als het klopt. De invloed van woorden, media kun je misschien niet zomaar afdoen met "het is maar een verhaaltje hoor".

Het is onderzocht, en het staat ergens, je kunt het lezen. En er over nadenken. Ik ga zo weer boeken zoeken voor kinderen. En misschien hum toekomst zo wel onherstelbare schade toebrengen.

Zingen over Stalin

Het is een prijzend, bijna vrolijk a cappella lied, "Stalin wasn't stallin". Robert Wyatt zong het in het begin van de jaren 80. Op een singeltje dat al gauw ging kraken, zo vaak draaide ik het.

Stalin wasn't stallin'

When he told the beast of berlin
That they'd never rest contented
Till they had driven him from the land
So he called the yanks and english
And proceeded to extinguish
The fuhrer and its vermin
This is how it all began

Dat het over de tweede wereldoorlog ging, dat was wel duidelijk. En misschien waren Stalin's misdaden toen nog niet zo bekend. Maar toch, een vrolijk lied over een communistische massamoordenaar?

Nu, met het internet, zijn de achtergronden van het lied makkelijk te achterhalen. er is zelfs een Wikipediastukje over. "Stalin wasn't stallin" werd in 1943 geschreven, in de VS notabene. Het was daar zelfs een kleine hit van het Golden Gate Jubilee Quartet.

Wyatt nam het lied op, tijdens de koude oorlog, om te laten zien dat de vijand van nu vroeger een vriend was. En dat je die geschiedenis misschien maar het liefst wilt vergeten.

Maar ik denk dat hij het ook gewoon een lekker meezingding vond.

Het eerste boek

Ik kwam er op toen ik naar een filmpje van een enthousiast jongetje in een boekwinkel aan het kijken was. Het filmpje was me in een tweet aangeprezen.

Het viel me nogal tegen, dat filmpje. Ik vond het jongetje overdreven en was bang dat, wanneer het een Nederlands jongetje was geweest hij Dylan, Melvin of zoiets had geheten. Maar dat was natuurlijk eigenlijk weer geen aardige gedachte.

Dus ik vergat het jongetje maar vroeg me af, zonder dat ik precies wist waarom, wat het eerste boek ook alweer was dat ik ooit kocht. Zelf kocht, niet cadeau kreeg, maar zelf kocht. Met geld. Dat ik dan misschien wel weer gekregen had.

Mijn eerste zelf gekochte boek was "Samen op 't eiland Zeekraai" van Astrid Lindgren. Ik kocht het in Den Helder. In een boekwinkel waar ook kantoorspullen en pennen werden verkocht. In mijn herinnering rook het erg donker, naar leer. Maar dat kan ook weer komen omdat er op die plek later een schoenwinkel zat. Soms halen je herinneringen wel eens iets door elkaar.

Ik kocht het boek waarschijnlijk naar aanleiding van de tv serie die er van het boek was gemaakt en die toen werd uitgezonden. Prachtig vond ik die. Toen. Later zag ik hem eens terug en toen bleek er in groeiend gras meer dynamiek te zitten dan in een aflevering van "Samen op 't eiland Zeekraai".

Maar het boek is nog steeds erg mooi. Onschuldig, vrolijk, met mooie kinderavonturen die iedereen wel zou willen beleven. Ook wanneer je allang geen kind meer bent.

Sting, het p53 eiwit en een filmpje

Net als, misschien bibliothecarissen willen wetenschappers ook wel eens wat anders. Gewoon eens fijn uit de band springen, eens iets anders doen dan een doorwrocht stuk schrijven.

Op de website Improbable Research kwam ik een drastisch herschreven versie van het drakerige "Russians" van de al even drakerige Sting tegen.

Bibliotheken maken soms wonderlijke filmpjes maar zo diepgaand iets lastigs uitleggen als de werking van het p53 tumor suppressor eiwit, dat zie ik ze nog niet doen.