Lost In The Supermarket

Hij draaide zich al om terwijl hij nog niet eens helemaal door het klaphekje van de supermarkt heen was.
"Ik ken jou!".

Wat kleiner dan ik, zelfde leeftijd, grote wilde ogen, sluikerig haar, een beetje spuug in de rechtermondhoek. Dat heb ik weer, dacht ik nog terwijl ik in mijn geheugen groef naar iets van herkenning. Aardig wat mensen van vroeger zijn slecht terecht gekomen, maar deze man zei me niets.
Junk? Nee, de vrouw die naast hem stond zag er veel te keurig uit.

"Jij bent Ton de Kruyff? Ik heb met jou op school gezeten". Ook dat hielp niet. Mijn geheugen gaf geen sjoege.
"Ik ben (...), ik woon in (...) en ik heb drie auto's gehad. Een blauwe Volvo en nog twee". Zijn hoofde draaide snel van links naar rechts en terug. "Ik kwam altijd op de brommer naar school. Ik heb een ongeluk gehad. En een witte Volkswagen, en een blauwe Volvo. Ik heb een ongeluk gehad".

Door die brommer herkende ik hem, of wist ik wie het moest zijn. Wie hij vroeger was geweest.
Het beetje spuug groeide, zijn bewegingen werden ongecontroleerd. De vrouw wist wat ze moest doen. "Ga eens bananen pakken, ze liggen daar verderop".
Hij liep naar de bananen.
En zij glimlachte, droevig en bezorgd tegelijk.

2009 (het amusementlijstje)

Nu bijna alle lezers met vakantie zijn of in de rij staan voor het vuurwerk kan ik wel even mijn lijstje doen.

Boek
"De één zijn dood is de ander zijn eieren". Zo begint "Mug" van Bart Knols. De ondertitel is "De fascinerende wereld van volksvijand nummer 1". En dat zegt het eigenlijk wel. Mooi boek met alles wat je ooit had willen weten (en liever niet had willen weten) over de mug en alles wat het beestje aanricht.
Ook erg de moeite waard "The greatest show on earth, the evidence for evolution" van de strengste darwinist ter wereld, Richard Dawkins.

Schilderijen.
Wanneer gaan het Rijks en het Stedelijk eindelijk weer eens open?

Dvd
"Generation Kill". Na The Wire maakten de producers van die serie deze korte (7 afleveringen) reeks over een bataljon mariniers dat totaal onvoorbereid aan de oorlog in Irak deel moet nemen. Rauw, hard en vol Amerikaanse desillusie.
Ook nog, "Recycle" documentaire over het ontluisterende leven in Jordanië van een voormalig mujahideen die in Afghanistan vocht.

TV
Ik kijk eigenlijk nauwelijks meer live tv. Bij toeval struikelde ik over een aflevering van "Toy Stories" van James May. May, bekend van Top Gear probeerde in die aflevering het Brooklands racecircuit na te bouwen. Als miniatuurracebaan.
Totaal zinloos maar daarom misschien ook wel weer erg mooi. Met wat gepuzzel is de hele aflevering op YouTube te bekijken.



Muziek
Blijk ik dit jaar maar 2 cd's gekocht te hebben die dit jaar uitkwamen. Van die twee wint Bob's "Together trough life" het. Fijne cd, de eerste in tijden waar ook de niet-zo-in-Bob-zijnde-medemens bijna gewoon naar kan luisteren.



Van alle andere cd's die dit jaar door een postbezorger werden gebracht maakten "Pianoworks" van Howard Skempton en de 6 cd box "Turn out the stars" van het Bill Evans Trio de meeste indruk. Van die box had ik er, door administratief gerommel plots twee. Misschien kan ik daar volgend jaar iets met een prijsvraag mee doen? Maar het is wel jazz, ik zeg het nu maar vast.

Concert
Muziek blijft natuurlijk iets dat je live moet meemaken. Hoop muziek gezien, en een paar dingen (Steve Earle, Vollbeat) door omstandigheden gemist. Ome Bob kwam natuurlijk langs dus die wint dan eigenlijk automatisch. Maar dat zou te makkelijk zijn.
Het beste, echt allerbeste optreden was dat van de Japanse vrienden van Soil & "Pimp" Sessions op het NSJF.
Uit een eerdere blogpost:
"Vrijdagavond, tegen tienen. Een drukke tent/zaal. Soil & "Pimp" Sessions, het zei me niks. Maar de beschrijving bij het blokkenschema maakte nieuwsgierig. Druk, heel warm. Echt heel warm. Een mevrouw doet een wat overspannen aankondiging. Vijf japanners betreden het podium. Gevolgd door nog een Japanse meneer die er uitziet alsof hij is weggelopen uit een aflevering van Starsky & Hutch. Deze meneer roept vrolijk lachend iets, er wordt afgeteld. En de hele zaal steekt vervolgens collectief de vingers in het stopcontact. Ik heb best wel meer bandjes zien spelen maar zoiets als dit?
De waarschijnlijk ADHD hebbende muzikanten speelden alsof ze hadden afgesproken de ritalin te laten staan. Het optreden was een hyperenergieke AAN! DE! KANT! NU! ZIJN! WIJ! AAN! DE! BEURT! show. Vlug(ger), vrolijk, luid en dansbaar. Of beter, springbaar. De vloer deinde mee en het t shirt was na een halfuur doorweekt. De hele zaal was doorweekt. En buiten adem. Zuurstof voor de muzikanten was ook niet overbodig."



En verder was het natuurlijk meer dan aangenaam vertoeven in de web 2.0 ballenbak.
Met dank aan de lezers en tot in 2010.

2009 (1)

"Moet er toch niet aan denken om een weblog te beginnen". Dat schreef ik ergens in een mail in 2008 nog.

Ik mag graag van mening veranderen. Hoogstens zijn mijn standpunten over homeopathie, astrologie en Bono nogal onwrikbaar.

Het jaar begon met een aftandse computer (Windows 98, ssst), een lees en een gewone bril en een achterhaalde mobiel.

Nu, aan het eind van het jaar, blog ik nog steeds, is er een veel nieuwere computer, een gebouwen herkennende mobiel en een bril voor achter de pc. Om Edo en de 23 dingen cursus van al die dingen de schuld te geven gaat wat ver. Maar het is wel deels waar.

In Langedijk, het is "maar" een kleine bibliotheek, hadden we veel plezier met de 23 dingen cursus. Zelf heb ik me toen het meest vermaakt met, daar is ze weer, de koningin en de promotie van mijn woonplaats.



Er kwam een nieuwe website. Bergen, Heiloo en Langedijk werkten steeds meer samen. Alle scholen, peuterspeelzalen, kinderdagverblijven etc maken nu gebruik van onze dienstverlening. Samen met vrijwilligers houden we twee steunpunten draaiend.
De drie verzorgingstehuizen hebben nu allemaal een bibliotheek in huis en de activiteiten die hier georganiseerd werden werden veel beter bezocht dan vorig jaar.
Ging het allemaal goed? Nee. Het ledenaantal loopt terug. Vooral in het zuidelijk deel van de gemeente waar we twee jaar terug een vestiging moesten sluiten. Dat wordt dus nog harder werken volgend jaar.

Buiten Langedijk?

De e-books, maar die gaan we hier vanaf 1 januari uitlenen.
Het begrip "retail" kwam weer vaak voorbij. Hoewel het daarbij toch erg lijkt te gaan om kasten, routing en meer van dat soort dingen. Uit de tijd dat ik zelf in een boekwinkel werkte kan ik me herinneren dat het bij retail ook nogal draait om de kennis van de medewerker. Heel "simpele" kennis. Over de inhoud.
Bibliotheek.nl, maar dat wordt pas volgend jaar echt wat.
Brancheformules, wordt ook volgend jaar.

Volgend jaar, dat wordt het dus helemaal!

Een pracht staaltje ironie was natuurlijk het naar de CPNB gaan van de man van de uitspraak "Ik lees in principe geen boeken". Eppo van Nispen tot Sevenaer vervolmaakte de ironie door met "zijn" bibliotheek DOK Delft de prijs voor beste bibliotheek van Nederland te winnen en dat terwijl men niet gecertificeerd was.

Nu lees ik zelf nooit romans en Langedijk is slechts voorwaardelijk gecertificeerd. Dus ...

"Heure majesteit, ik wens u ongezien de tyfus. kudt wijf!"*

Heeft het nog zin om iets over die toespraak van Beatrix te zeggen?
Of zijn we al weer drie oprispingen en één trend verder?



Beatrix hield haar jaarlijkse toespraak. En die had een donkere toon. Vooral waar het het internet betrof.
Na afloop werd er natuurlijk direct over het uitgesprokene getwitterd en geblogd. Maar, als ik eerlijk ben, vond ik de toespraak zelf interessanter dan de reacties. Die waren, met alle respect natuurlijk, nogal gemakkelijk. Een beetje van "tut tut, nou nou", "ouderwets" en "achterhaald". Ze kwamen soms op mij een beetje over als "Zeg, ga jij ons feestje eens niet zitten te bederven".

En dat is een beetje flauw. Wie het internet, het 2.0 gedeelte, serieus neemt zou zich kritiek aan moeten kunnen trekken zonder zich meteen aangevallen te voelen, zonder zich meteen om te keren en te denken "jouw mening, toedeledoki".
Uit de 23 dingen cursus kan ik me nog herinneren dat het web 2.0 juist zo belangrijk is omdat door kennis te nemen van verschillende meningen de kennis toeneemt. Of zoiets.

De reacties op de toespraak gingen vaak over Hyves, Facebook, sociale netwerken, maar dat was, dacht ik niet het enige waar het over ging.
Ik kleef even een stukje hieronder.

"De moderne technische mogelijkheden lijken mensen wel dichter bij elkaar te brengen maar ze blijven op 'veilige' afstand, schuilgaand achter hun schermen. Wij kunnen nu spreken zonder te voorschijn te komen, zonder zelf gezien te worden, anoniem. Domweg, grofweg emoties uiten is makkelijk geworden. Op spreken zonder respect wordt niemand meer afgerekend. Niet het vreemd zijn maakt de ander agressief maar agressiviteit maakt de ander tot vreemde."

Nu wordt er in bibliobloggende deeltje van het internet weinig gescholden of respectloos gepraat maar zullen we eens niet doen alsof het gehele internet één vreedzame, opbouwende gemeenschap is die aan de lopende band Seth Godin citeert?

Ga eens kijken op Geenstijl, Flabber.nl, Biertijd.com, Retecool.com. Lees voor de lol eens een tijdje de reacties op de site van De Telegraaf.

En nee, ik heb niks tegen web 2.0. Helemaal niks. Digitale vrienden, prachtig is het. Vooruitgang, heerlijk.
Maar klakkeloos doen als het allemaal één grote roze wolk zonder negatieve kanten is lijkt me nogal naïef.
Openstaan voor kritiek en daarover nadenken lijkt mij een voorwaarde om verder te komen met het sociale web.

* Een uitspraak die, onder pseudoniem werd gedaan op GeenStijl naar aanleiding van de toespraak.

Vrijdag, kerstmuziekjesdag met The Pogues & Kirsty MacColl

Goed, misschien zijn er dan twee kerstplaten. Gisteren was er de vrolijkheid van Phil Spector, vandaag de bitterheid en weemoed van "Fairytale Of New York" door The Pogues.

En prachtlied, vind ik dan. Met wat rake zinnen wordt een beeld van lang geleden geschetst. "Sinatra was swinging", "And the boys from the NYPD choir were singing Galway Bay", zulke zinnen

Verloren dromen, teleurstellingen, een beetje hoop, klinken ze ergens mooier dan in dit lied?

I could have been someone
Well so could anyone
You took my dreams from me
When I first found you
I kept them with me babe
I put them with my own
Can´t make it out alone
I´ve built my dreams around you

Volgens een artikel in de NME over het nummer duurde het een jaar of twee voor het lied af was en was het eigenlijk de bedoeling dat de bassiste van The Pogues het zou zingen. Maar die was de band al uit toen het lied klaar was. Dus werd het Kirsty MacColl, de vrouw van de producer.

MacColl is dood, ze overleed een aantal jaren terug tijdens een vakantie. De omstandigheden zijn nooit helemaal duidelijk geworden. The Pogues treden, na een hoop geruzie, weer op met zanger Shane MacGowan.

And the boys of the NYPD choir's still singing Galway Bay
And the bells are ringing out
For christmas day.