De eerste reis naar Egypte, jaren en jaren geleden, was een rare. Er ging een cultureel afgestudeerde mevrouw mee die zou gaan vertellen over al het oude steen dat we zouden gaan zien. Omdat sommige mensen uit de groep er meer van wisten en dat luid lieten merken verliet ze de reis op dag 3. Ze werd vervangen door een aardige egyptenaar die niets van oud steen wist maar daar durfde niemand meer wat van te zeggen.
En ons kon het allemaal niet zo schelen. Al was het fijn geweest wanneer de kamer in het hotelletje in Luxor niet naast een liftschacht had gezeten en het hotelletje zelf niet naast een moskee had gestaan. En zeker weer niet tijden de ramadan.
Het raarste was eigenlijk het stel waarvan de hij alles filmde. Wanneer de zij het aanwees, en dat deed ze bijna steeds. Eigenlijk heb ik de hem alleen maar met een enorme videocamera voor zijn gezicht gezien. Eigenlijk filmde de hij haar reis.
Nogal Life through a lens.
Ik moest er aan denken door het mislukte "Robbie Williams in een musicplayer" probeersel, eerder deze week. Ik kwam het liedje, maar nu met beeld, ook tegen op YouTube. Vorige week opgenomen door een concertbezoeker in London.
Maar het is een raar filmpje. In het begin lijkt het alsof meneer Williams in een schouwburg staat te zingen en de fan hem van een stukje weg en van rechts filmt, jammer dat er iemand met een groot hoofd een stukje voor het beeld zit. Maar dan is er plots een shot van links. Maar met hetzelfde grote hoofd in beeld.
Je ziet het steeds vaker op YouTube. Fans die tijdens een concert het videoscherm filmen. Zodat ze een perfect beeld van het concert mee naar huis nemen.
Ik snap het niet maar het is wel leuk curieus.
vrijdag 30 oktober 2009
donderdag 29 oktober 2009
Kamervragen
Blonde Geert heeft een nieuw irritatiepuntje.
Het liedje "Baklava of rijstevlaai". Gezongen door "Kinderen voor kinderen". Uit 1993 maar schijnbaar onlangs weer eens uitgezonden. Ik weet het niet. Ik heb niks met "Kinderen voor kinderen".
Al zit er soms nog wel een echo in mijn hoofd met iets van wawawaaanzinnig gedroomd, als ik 's nachts wakker schrik.
Maar daar gaat het niet om.
Van de site van de PVV de vragen die dhr Bosma aan minister Plasterk stelt.
Komen ze.
1.)
Heeft u kennisgenomen van de uitzending ‘Kinderen voor Kinderen’ van 27 oktober 2009, uitgezonden door de VARA, in het bijzonder het liedje ‘baklava of rijstevla’?*
2.)
Is het u opgevallen dat er in het liedje maar liefst 27 keer ‘Allah Akbar’ wordt gezongen en dat zulks geschiedt in een tv-programma gericht op onze kinderen?
3.)
Bent u er bekend mee dat de kreet ‘Allah Akbar’ een standaardonderdeel uitmaakt van het islamitisch gebed en al 14 eeuwen gebruikt wordt als strijdkreet door de nietsontziende islamitische veroveringslegers?
4.)
Deelt u de mening dat het wrang is dat miljoenen christenen en ongelovigen in de laatste seconden van hun leven, voordat zij vermoord werden door mohammedanen, deze kreet hoorden en dat dit ‘Allah Akbar’ nu als vrolijk wijsje ten gehore wordt gebracht richting de kinderen van Nederland?
5.)
Deelt u de mening dat dit opnieuw een indicatie is dat de staatsomroep vooral de belangen dient van een kleine multiculturele elite en niet van het Nederlandse volk, die echter wel de rekening mag betalen? Zo nee, waarom niet?
Nu valt er een hoop over de vragen van de PVV te zeggen. Maar dat zou verspilling van ruimte en energie zijn.
Leuker is het om het gewraakte lied te embedden in je blog.
Gewoon omdat het kan.
Het liedje "Baklava of rijstevlaai". Gezongen door "Kinderen voor kinderen". Uit 1993 maar schijnbaar onlangs weer eens uitgezonden. Ik weet het niet. Ik heb niks met "Kinderen voor kinderen".
Al zit er soms nog wel een echo in mijn hoofd met iets van wawawaaanzinnig gedroomd, als ik 's nachts wakker schrik.
Maar daar gaat het niet om.
Van de site van de PVV de vragen die dhr Bosma aan minister Plasterk stelt.
Komen ze.
1.)
Heeft u kennisgenomen van de uitzending ‘Kinderen voor Kinderen’ van 27 oktober 2009, uitgezonden door de VARA, in het bijzonder het liedje ‘baklava of rijstevla’?*
2.)
Is het u opgevallen dat er in het liedje maar liefst 27 keer ‘Allah Akbar’ wordt gezongen en dat zulks geschiedt in een tv-programma gericht op onze kinderen?
3.)
Bent u er bekend mee dat de kreet ‘Allah Akbar’ een standaardonderdeel uitmaakt van het islamitisch gebed en al 14 eeuwen gebruikt wordt als strijdkreet door de nietsontziende islamitische veroveringslegers?
4.)
Deelt u de mening dat het wrang is dat miljoenen christenen en ongelovigen in de laatste seconden van hun leven, voordat zij vermoord werden door mohammedanen, deze kreet hoorden en dat dit ‘Allah Akbar’ nu als vrolijk wijsje ten gehore wordt gebracht richting de kinderen van Nederland?
5.)
Deelt u de mening dat dit opnieuw een indicatie is dat de staatsomroep vooral de belangen dient van een kleine multiculturele elite en niet van het Nederlandse volk, die echter wel de rekening mag betalen? Zo nee, waarom niet?
Nu valt er een hoop over de vragen van de PVV te zeggen. Maar dat zou verspilling van ruimte en energie zijn.
Leuker is het om het gewraakte lied te embedden in je blog.
Gewoon omdat het kan.
woensdag 28 oktober 2009
Nog meer leuke dingen met camera's
Ik vond de camera die gisteren hielp met het door een gebouw heen kijken nog wel een knap gevonden vinding.
Vanmorgen las ik in de krant dat een Dragos Datcu bij de TU Delft een systeem in elkaar heeft geknutseld dat met behulp van camera's kan herkennen of iemand die op straat loopt boos, blij, verdrietig of agressief is.
Het is natuurlijk weer razend knap gevonden en Dragos ziet er zelf wel postieve toepassingen voor:
„Stel je voor: je wordt aangevallen op straat. Het systeem registreert dat je bang bent en om hulp roept. Het zal dan de dichtstbijzijnde politieman automatisch opdracht geven om actie te ondernemen. Het zou zelfs via een videoverbinding kunnen kijken of de politieman in kwestie zich wel in een juiste gemoedstoestand bevindt om te gaan helpen en indien nodig iemand anders kunnen sturen.”
Zelf vind ik het een ronduit beangstigend idee dat er ergens een machientje gaat zitten loeren naar mijn stemmingen.
Stel je hebt net een vreselijk chagrijnige takkedag gehad (hoewel zo'n dag in het bibliotheekvak natuurlijk nooit voorkomt, het is maar een voorbeeld) en je loopt langs een bank met net te agressieve mondhoeken. Komt er dan ook een agent aangehold. En als je elke dag wat treurig in de trein zit te zitten? Gaat de NS dan iets aan dat gekwaak in die mobieltjes doen of krijg ik meteen prozac voorgeschreven?
Gelukkig werkt het systeem op zijn allerbest als mensen geen bril, baard of hoofddoek hebben. Een bril had ik al. Ik ga zitten denken over een baard.
Vanmorgen las ik in de krant dat een Dragos Datcu bij de TU Delft een systeem in elkaar heeft geknutseld dat met behulp van camera's kan herkennen of iemand die op straat loopt boos, blij, verdrietig of agressief is.
Het is natuurlijk weer razend knap gevonden en Dragos ziet er zelf wel postieve toepassingen voor:
„Stel je voor: je wordt aangevallen op straat. Het systeem registreert dat je bang bent en om hulp roept. Het zal dan de dichtstbijzijnde politieman automatisch opdracht geven om actie te ondernemen. Het zou zelfs via een videoverbinding kunnen kijken of de politieman in kwestie zich wel in een juiste gemoedstoestand bevindt om te gaan helpen en indien nodig iemand anders kunnen sturen.”
Zelf vind ik het een ronduit beangstigend idee dat er ergens een machientje gaat zitten loeren naar mijn stemmingen.
Stel je hebt net een vreselijk chagrijnige takkedag gehad (hoewel zo'n dag in het bibliotheekvak natuurlijk nooit voorkomt, het is maar een voorbeeld) en je loopt langs een bank met net te agressieve mondhoeken. Komt er dan ook een agent aangehold. En als je elke dag wat treurig in de trein zit te zitten? Gaat de NS dan iets aan dat gekwaak in die mobieltjes doen of krijg ik meteen prozac voorgeschreven?
Gelukkig werkt het systeem op zijn allerbest als mensen geen bril, baard of hoofddoek hebben. Een bril had ik al. Ik ga zitten denken over een baard.
Prutsen met players
Soms mis ik het geknutsel met de dingen wel eens. De 23 dingen.
En omdat er nu toch twee meneren van de woningstichting alle scharnieren in mijn flat aan het vervangen zijn ...
Ik plak nog wel eens een muziekje in mijn blog. Zeker op vrijdag. Haast altijd zijn het YouTube filmpjes. Zeker op vrijdag.
Vaak is zo'n filmpje erbij, of eronder, leuk. Soms is het ook totaal overbodig en haalt het de aandacht wat weg van het muziekje.
Dus morrelde ik wat rond om een beetje aanvaardbaar uitziende player in mijn blogpostjes te embedden. Zodat ik muziekjes zonder YouTube kan laten horen.
Bij Mixpod.com kun je heel eenvoudig je liedjes kiezen of uploaden en vervolgens in een afspeler, hmm, afspelen. Leuk is dat je uit verschillend vormgegeven players kunt kiezen en dat je ze op vele plekken, ook in je blogpostjes kunt embedden. De player komt met reclame eronder in beeld maar die reclame kun je er met wat gummen in de HTML wel uit krijgen.
Er moest natuurlijk ook een muziekje in de player. Het werd een lied van Robbie Williams, voor wie ik een onverklaarbaar zwak heb. Vorige week, 20 oktober, gaf meneer Williams voor het eerst in jaren weer eens een concert. Het optreden werd uitgezonden door de BBC en was, dat lag voor de hand, een paar uur later te downloaden.
"Come Undone" met de fine zin "I'm contemplating thinking about thinking" en daarna nog een stukje "Walk On The Wild Side".
En omdat er nu toch twee meneren van de woningstichting alle scharnieren in mijn flat aan het vervangen zijn ...
Ik plak nog wel eens een muziekje in mijn blog. Zeker op vrijdag. Haast altijd zijn het YouTube filmpjes. Zeker op vrijdag.
Vaak is zo'n filmpje erbij, of eronder, leuk. Soms is het ook totaal overbodig en haalt het de aandacht wat weg van het muziekje.
Dus morrelde ik wat rond om een beetje aanvaardbaar uitziende player in mijn blogpostjes te embedden. Zodat ik muziekjes zonder YouTube kan laten horen.
Bij Mixpod.com kun je heel eenvoudig je liedjes kiezen of uploaden en vervolgens in een afspeler, hmm, afspelen. Leuk is dat je uit verschillend vormgegeven players kunt kiezen en dat je ze op vele plekken, ook in je blogpostjes kunt embedden. De player komt met reclame eronder in beeld maar die reclame kun je er met wat gummen in de HTML wel uit krijgen.
Er moest natuurlijk ook een muziekje in de player. Het werd een lied van Robbie Williams, voor wie ik een onverklaarbaar zwak heb. Vorige week, 20 oktober, gaf meneer Williams voor het eerst in jaren weer eens een concert. Het optreden werd uitgezonden door de BBC en was, dat lag voor de hand, een paar uur later te downloaden.
"Come Undone" met de fine zin "I'm contemplating thinking about thinking" en daarna nog een stukje "Walk On The Wild Side".
dinsdag 27 oktober 2009
"Ze willen alles, en ze willen het meteen"
Op de site van Bright (het lijkt wel poëzie) verscheen gister een stuk over het mediagebruik van kinderen van 2 tot 19. Zelf zou ik een 19 jarige geen kind meer durven noemen, in ieder geval niet in zijn of haar buurt, maar het zal met statistische groepen te maken hebben.
Het Brightstuk zelf staat hier. Het onderzoek waar zij zich weer voor een fors deel op baseren hier.
De regel waar ik het hardst over struikelde kopieer ik hier even.
"Zo is 26 procent van de 2-3 jarigen minimaal één keer per week online, en 44 procent van de 4-5 jarigen."
Bright vertelt dat niet is onderzocht welke sites de 2-3 jarigen bezoeken maar gokt op Nijntje en die vreselijke Bob de Bouwer.
Ik was er zelf niet opgekomen, 2-3 jarigen achter een pc (of met een IPhone?) klikkend op Dick Bruna's konijntje. Maar het zal best kloppen.
Een stukje conclusie van Bright plak ik hier ook nog even. Omdat omdat we er ons als bibliotheken wel wat van aan mogen trekken. Of van aan zullen moeten trekken, dat is misschien beter.
"Ze willen alles, en ze willen het meteen. Deze groep (jongeren) heeft geen geduld. Ben je als merk op dat moment niet aanwezig, dan mis je dus de boot. Zorg dus dat je aanwezig bent als ze toevalligerwijs even langs je komen surfen op je site, via Google of op Hyves."
Ik ben dan al een flinke tijd geen jongere meer, maar dat van dat "geen geduld" dat herken ik wel.
In de bibliotheek hebben we het vaak over "de jongeren" als belangrijke doelgroep. Maar weer verder aan de slag lijkt me. Hoe krakend en af en toe falend dan ook.
Het Brightstuk zelf staat hier. Het onderzoek waar zij zich weer voor een fors deel op baseren hier.
De regel waar ik het hardst over struikelde kopieer ik hier even.
"Zo is 26 procent van de 2-3 jarigen minimaal één keer per week online, en 44 procent van de 4-5 jarigen."
Bright vertelt dat niet is onderzocht welke sites de 2-3 jarigen bezoeken maar gokt op Nijntje en die vreselijke Bob de Bouwer.
Ik was er zelf niet opgekomen, 2-3 jarigen achter een pc (of met een IPhone?) klikkend op Dick Bruna's konijntje. Maar het zal best kloppen.
Een stukje conclusie van Bright plak ik hier ook nog even. Omdat omdat we er ons als bibliotheken wel wat van aan mogen trekken. Of van aan zullen moeten trekken, dat is misschien beter.
"Ze willen alles, en ze willen het meteen. Deze groep (jongeren) heeft geen geduld. Ben je als merk op dat moment niet aanwezig, dan mis je dus de boot. Zorg dus dat je aanwezig bent als ze toevalligerwijs even langs je komen surfen op je site, via Google of op Hyves."
Ik ben dan al een flinke tijd geen jongere meer, maar dat van dat "geen geduld" dat herken ik wel.
In de bibliotheek hebben we het vaak over "de jongeren" als belangrijke doelgroep. Maar weer verder aan de slag lijkt me. Hoe krakend en af en toe falend dan ook.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
