Week 3

"We hebben haar maar even mee naar buiten genomen. In zo'n tehuis is het bloedje warm joh. Ik weet niet of het de bedoeling was om met die rolstoel door de half bevroren sneeuw te rijden. Het ding piepte nogal toen we terug waren. Maar ze vond het leuk, en het frist tenminste de hersenen een beetje op. Nee, het gaat tenminste nog tot begin januari duren hoorde ze deze week. Daar werd ze wel droevig van. Ze wil het liefst naar huis en wel nu. Ze went er wel hoor, ze kletst best al veel met de andere bewoners. Maar ergens deze week zei ze nog "Maar ik zit hier tussen allemaal van die ouwe mensen". Wat? 87 is ze".

"Ik heb dat stuk nog gelezen, waar je over twitterde, "The future of the library" van Seth Godin. Nee, dat klopt, ik ben niet zo heel dol op Seth "Misstra know it al" Godin en ik moet zeggen, dit stuk zorgde niet voor een herziening van mijn mening. Wat? Nee, natuurlijk staan er best aardige dingen in maar ik krijg zo langzamerhand een erg lange sik van mensen van wie de bibliotheek van alles, echt alles mag of moet zijn zolang er maar geen boek meer in te vinden is. Huh? Nee, ik ben helemaal niet ouderwets. En ik lig ook niet van nature dwars of zo. Godin doet alsof alles in een bibliotheek om data gaat. Zet een flinke rij pc's neer en dan maar data slurpen. Zo werkt het niet. Of niet alleen. Wat? Ok, laat ik het proberen uit te leggen aan de hand van een boek dat ik nu lees, "The American Future, a History" van Simon Schama. Ik kwam het toevallig tegen, het keek me vriendelijk frontaal aan, je zou het retail kunnen noemen. Schama behandelt in het boek een paar grote thema's uit de geschiedenis van de VS, het leger, slavernij en immigratie. Hij switch tussen het heden en vroeger, vertelt zijn verhaal aan de hand van de levens van een flink aantal mensen en geeft zo de verschillende meningen weer die er bestaan en bestonden over allerlei vragen. Wat? Hmm, nou hij vertelt bijvoorbeeld over de illegale immigranten uit Mexico die nu in grote aantallen het land proberen binnen te komen en zet dat verhaal tegenover de geschiedenis van bijvoorbeeld Texas. Texas was vroeger Mexico en door de immigratie van mensen uit wat toen de VS was werd het land steeds Amerikaanser. Tot er zoveel immigranten woonden dat die vonden dat ze liever bij de VS wilden horen. Oorlogje en klaar. Het boek zit vol dingen waar ik geen idee van had. Terwijl ik het las moest ik me inhouden om niet onmiddellijk dingen te gaan lezen over al die mensen over wie ik iets tegen kwam. Wat dat met Godin te maken heeft? Dat data, zomaar data niks is. Alles wat ik in het boek van Schama las had ik waarschijnlijk ook allemaal op het internet kunnen vinden. Maar niet in de vorm waarin ik het nu las. Nu werden er verbanden of juist tegenstellingen weergegeven die ik niet gezien zou hebben als ik al die stukjes als losse data tot me had genomen. Schama zet de data in zinnen, zinnen waar je enthousiast van wordt terwijl je misschien niet eens wist dat je enthousiast zou kunnen worden van zeg, de ideologische strijd die er was rond het stichten van de militaire academie West Point. Wist je dat ... Wat? Ja, sorry, ik sla op hol, ik weet het. Maar dat kan zo makkelijk een vergeten waarde zijn van de bibliotheek, dat je zomaar iets tegenkomt waar je van aan het denken slaat. Ja, ok, ik hou al op".

"Ja, we waren naar Anthony Joseph & The Spasm Band. Leuk. Heel leuk zelfs. Hij begon nogal risicovol door aan te kondigen dat iedereen die in de makkelijke stoeltjes van het Bimhuis zat aan het eind van de avond zou staan dansen maar, hij kreeg wel gelijk. Nee, zijn platen zijn niet zo heel fantastisch. Je moet het in het echt zien. Eigenlijk in een zaal zonder stoelen, die zaten nogal in de weg. Harde funk met rare solo's en Joseph die zijn teksten declameert. Nieuw is het niet en in het begin zit je wat droog te kijken maar voor je het weet begint je voet mee te tikken, daarna je hoofd en ... Ja, kijk maar even. Al komt het op een filmpje niet echt over. Je moet het voelen, in je buik."

Week 2

"Och nee, het gaat nog wel een week of vier duren voor je zelfs maar zou kunnen zeggen of het goed of slecht gaat. Deze week ging het op en neer. Ze doet wat oefeningen, maar dat gaat haar natuurlijk niet snel genoeg. Ongeduldig en eigenwijs. Wat? Haha, ja, leuk hoor. Dat zal ik inderdaad wel van haar hebben hebben ja. Maar Het zal je maar gebeuren. Zit je plots te revalideren in een verpleegtehuis in een plaats waar je niemand kent. Dus ik denk dat ze daar ook wat last van had. Eenzaam. Je moet toch je plek veroveren in een groep mensen die daar al zat. Maar we waren er vanmorgen even en toen we kwamen zat ze koffie te drinken met wat andere bewoners dus ik denk dat ze de aanpassingshobbel al redelijk genomen heeft. We zien het wel. Het gaat nog lang duren denk ik."

"Ja, ik ben deze week weer begonnen. Nee, bureau en mailbox leeg krijgen, het vakantieverhaal vaak vertellen, dat soort dingen. Nee, het was best een aardige week. We hebben een totaal nieuwe, BNL afgevinkte website, de middelbare school die in hetzelfde pand zit kwam zelf praten over nauwere samenwerking en het goedkopere schoonmaakcontract is ook bijna rond. Landelijke dingen? Gut, ik heb geprobeerd te doorgronden hoe die Lees Meer actie nu precies gaat werken maar daar was zoveel uitvoerig gemail over dat ik de draad wat kwijt raakte. Ik ga wel even op een station rondhangen om te zien of daar een poster te vinden is. Kan ik meteen zien of de reiziger wat met die actie doet. Het leukste dat me verder opviel was eigenlijk die #steunjeboekwinkel actie op Twitter. Mooi. Of ik er aan mee heb gedaan? Nee. Ik zou wel willen maar in Den Helder is zover ik weet geen echte boekwinkel meer. Ja, een stel Bruna's maar daar kom ik eigenlijk alleen om pakjes van Amazon op te halen.
Ik hoorde tijdens een etentje nog wel een aardig, of erg triesterig verhaal. In een bibliotheek kwamen vaak twee Poolse mannen. Internetten. Een medewerker liep op een keer achter ze langs en zag porno op het beeldscherm. De Polen werden aangesproken, openbaar gebouw, voor iedereen zichtbaar enzo. Waarop één van de mannen zei "Ik begrijp het. Maar het is mijn vrouw."

"Ik las eindelijk Soedan van Frans Bieckmann uit. Ik had nog geen boek over Soedan en in dit boek staat weinig over de geschiedenis van het land. Ik kocht het waarschijnlijk te vlug. Het gaat voornamelijk over Darfur en wat de wereld met die crisis deed en doet. Nadat ik over mijn teleurstelling over het ontbreken van verhalen over vroeger gekomen was het eigenlijk wel een fascinerend boek. Bieckmann beschrijft hoe je met zo'n conflict om zou moeten gaan. Dat er veel meer oog moet komen voor het grensoverschrijdende van dergelijke conflicten en hoe ontwikkelingswerk zich zou moeten gaan realiseren dat het vaak om macht gaat. Macht van staten en groepen. En dat je die macht niet kunt negeren als je echt wat wilt veranderen. Mooi boek, vooral het hoofdstuk over het verkokerde denken op Buitenlandse Zaken in Den Haag was boeiend. De ene regeerperiode hoort Darfur bij die groep, de volgende regeerperiode wordt de hele structuur gewoon weer veranderden hoort Darfur weer ergens anders bij. Waardoor kennis wegvloeit en mensen het wiel steeds opnieuw moeten uitvinden".

"We gaan vanavond naar Anthony Joseph & The Spasm Band. Nee, geen idee wat het is maar de laatste tijd zagen we voornamelijk erg serieuze dingen en dit leek wel, vrolijk of zo? Weet ik het. Maar als je alleen naar dingen gaat kijken die je al kent roesten de hersenen ook maar vast. Maar, je hoort de volgende keer nog wel hoe het was."

Domme manieren om dood te gaan

Langs het spoor lopen is levensgevaarlijk. Tenminste, dat zegt de NS. Zelf denk ik dat alleen op het spoor lopen enigszins risicovol is.  En dat zelfs dat met de gemiddelde vertraging op het spoor misschien nog wel meevalt. Maar, laten we voor het gemak toch maar aannemen dat het spoor geen wandelpad is.

De NS maakt dit de Nederlander duidelijk door onheilspellende posters. En ik heb, dacht ik ook wel eens een serieus reclamefilmpje gezien over spoorlopers die doodlopers zijn. Al kan ik dat laatste ook ter plekke verzonnen hebben.

Ik moet gewoon een bruggetje hebben. Een bruggetje om uit te komen bij een reclamecampagne uit Melbourne.

De NS is natuurlijk niet de enige die last heeft van mensen die te dicht in de buurt van de rails komen. In Australie heeft men die mensen ook. Alleen kiezen ze daar voor een nogal andere campagne. Een wat vrolijkere.

"Dumb ways to die" heet de campagne en er zelfs een liedje met een filmpje gemaakt. En dat filmpje, en vooral het zich onstuitbaar in je hoofd nestelende liedje, dat zijn eigenlijk de enige reden voor dit postje.

Want wat kan mij dat hele langs het spoor lopen eigenlijk schelen? Niks. Helemaal niks.

Maar dat liedje met al die wijze adviezen. Doe er je voordeel mee.
Ik ga mezelf in ieder geval nooit meer als eland verkleden tijdens het jachtseizoen.

Week 1

"Wat? Nee. Nee, ze zit nu in een verpleegtehuis in Schagen om te revalideren. Ja, Schagen. Dat is een eindje weg, maar daar was plek en alles is beter dan dat halfgevulde, ongeïnteresseerde ziekenhuis hier. Nee, dat was niks. Wat? Nee, ze is wel zelf gevallen maar helemaal zomaar gebeurde dat dus niet. Nee, dat vertelde ze pas gister. Ze liep door zo'n draaideur de bank uit en toen ze bijna buiten was kwam er een haastige knul, zo zei ze dat, knul en die gaf een stevige duw tegen de deur waardoor er iets met de rollator gebeurde en toen viel ze. Ja. Het is wat he. Je gaat op een middag even naar de bank en het volgende moment kom je misschien wel nooit meer in je eigen huis terug. Nee, die jongen heeft ze niet meer gezien, die heeft haar misschien niet eens zien vallen."

"Nee, we hebben nog vakantie. Nee, volgende week pas. Wat? Ja, ik heb wel her en der iets gelezen maar dat staat nu toch allemaal wat ver van me af hoor. Wat? O ja, dat stuk van de twee J's heb ik gelezen, "Gaan we niet een beetje dood van binnen?" heette het toch? Gut ja, best een aardige steen in een toch al woelig watertje maar verder kan ik er niet veel mee. Waarom niet? Misschien was het de toon. Alsof het overgrote deel van de medewerkers in bibliotheken maar een beetje voor zich uit zit te vegeteren. Dat beeld herken ik niet. Natuurlijk zijn er mensen die niet ondernemend zijn, of niet impulsief maar wat dan nog? Niet iedereen die in de bibliotheek werkt hoeft ondernemend, impulsief en creatief te zijn. Dat zou toch een zooitje worden? Er zouden alleen nog maar plannen bedacht worden maar er was niemand meer om ze uit te voeren. Weer een elitaire organisatie erbij. Wat? ja, één hersenhelft was er al een blogpostje over aan het schrijven, "Het politbureau bevraagt medewerker 02614", maar het is te druk met andere dingen om het echt te schrijven. Voor nu laat ik het gewoon bij het neuriën van "Holiday in Cambodia" van The Dead Kennedys."

"Lezen? Ja ik las zowaar een heuse roman. Ja, dat was wel wennen. Kevin C. Powers, "De gele vogels". Mooi boek, over een soldaat die vocht in Irak en die terug in Amerika het spoor geheel bijster raakt. In Irak volg je hem, zijn sergeant en een "vriend". Mooie zinnen, misschien een beetje erg vaak dingen als "De zon scheen fel als ....." maar soms zitten er prachtige zinnen tussen. Terug in Amerika probeert hij te verwerken wat er met zijn "vriend" in Irak is gebeurd, en wat hij zelf deed. Hij laat zich wegdrijven in een riviertje, slomig, zijn gezicht in het water. Dan komt er een zin van zo'n twee pagina's waarin je haast de lucht in zijn longen voelt verminderen. Mooi, schokkend en aangrijpend boek."

"De vakantie? Die zijn we eigenlijk soms een beetje kwijt. Het was ook raar, we kwamen in het donker aan en we moesten in het donker weer weg. Alsof een onzichtbare hand ons daar neerzette en ons er ook weer weghaalde. Soms kijken we even naar het filmpje dat we maakten, en dan zijn we er weer even."

"Ja, dat is goed. Ik spreek je eind volgende week misschien wel weer."

Woestijnblues #2

"Dus daarom belde de Rabobank".
"Ja".
We keken naar buiten, vanaf de achterbank van de taxi die ons met hoge snelheid in de duisternis van Petra naar Amman reed. Buiten was de woestijn. Maar het enige dat we zagen waren de lichten van de vrachtwagens die op weg waren naar de grens met Irak en die we links, en soms ook rechts passeerden.
De chauffeur van de taxi draaide zich om. "I am sure you're mother will be allright. I am sure".

Afgelopen dinsdag verlieten we het hotel in Petra, Jordanië om iets over zevenen. Het was Jebel Haroun dag. Jebel Haroun, Jabal Haroun, Mount Hor, de berg Hor, de berg van Aaron. Volgens de overleveringen ligt Aaron, de broer van Mozes, begraven op Jebel Haroun. Bovenop de top van de berg staat een klein spierwit mausoleum dat al van vele kilometers afstand in de woestijn te zien is.
De leukste vrouw ter wereld en ik hebben niets met Aaron maar de berg waarop hij zou liggen is de hoogste top in het toch al magische Petra en omdat de berg ver bij de andere bezienswaardigheden vandaan ligt is er nauwelijks een kaartje te vinden waarop staat hoe je er kunt komen. Her en der in reisgidsen staat dat de berg en het mausoleum er zijn, en dat je er kunt komen. Maar hoe, dat moet je toch zelf maar uit gaan zoeken.
Dus dat deden we. We vonden de weg, de berg, klommen omhoog en zaten bovenop het witte mausoleum. Het uitzicht was prachtig en het gevoel van "knap gedaan" was groot. Op de terugweg dronken we thee met de "caretaker" van het gebouwtje en keken, omdat de taalbarrière groot was samen naar american wrestling op de satelliet tv.
Het was een perfecte dag.

Tegen half vijf waren we terug in het hotel. Tevreden en redelijk uitgeput bespraken we de dag. De mobieltjes gingen, zoals elke avond aan. Raar, beide waren we gebeld door de Rabobank. En toen ging de telefoon.

"Ton, ik heb niet zulk goed nieuws. Je moeder is voor de Rabobank gevallen en ligt in het ziekenhuis met een gecompliceerde breuk in haar bovenbeen. Ze moet geopereerd worden en ze is erg bang voor de narcose". Mijn moeder, die vaker op dit blog voorbij komt is 87 en heeft een nogal broos hart. Toen ik haar zelf had gesproken was het vlug duidelijk. We moesten terug naar Nederland.

We zochten in een restaurant/internetcafe naar vliegtickets maar verzopen in de vage sites met vage aanbiedingen. Via iemand die niet kon helpen kregen we een telefoonnummer van een meneer in Amman. Ik belde hem en legde uit dat we naar Nederland moesten en waarom. Hij zou terugbellen. En binnen 10 minuten deed hij dat. Hij had een vlucht gevonden en kon twee tickets regelen tegen een nog redelijke prijs ook. Fantastisch. Toen ik deze man, die ons niet kende vroeg hoe het met het geld moest zei hij dat hij ons wel zou mailen, dat het geld later wel zou komen en dat we ons daar nu niet druk om moesten maken, "You have to go to your mother now first, that's important".

De mannen van de receptie in het hotel startten een krakende computer op, repareerden een oude printer en hielpen met het vinden van de printknop. Gmail ziet er in het Arabisch plots heel anders uit. Glazen limonade werden gebracht, bemoedigende woorden werden gesproken en iemand zocht een taxichauffeur die ons naar Amman wilde brengen. Dat is vanaf Petra toch zo'n drie uur rijden.

Twee uur na het telefoontje reden we naar het vliegveld in Amman. Via Parijs kwamen we in Amsterdam en nog precies voor de operatie van mijn moeder zagen we haar. De operatie ging goed, hoe het verder met haar zal gaan is onduidelijk. Het zal wel langdurig revalideren worden.

Ik ben wel vaker in het Midden Oosten geweest. En elke keer als ik vertel dat ik ga kijken mensen vaak bezorgd. Waarom ik toch altijd naar van die rare woestijnlanden wil. Is het niet gevaarlijk daar? Alsof iedere man daar met z'n linkerhand zijn vrouw slaat terwijl hij met rechts zijn Kalasjnikov ontgrendeld om een toerist neer te schieten.

Afgelopen dinsdag was een zenuwendag, een stressdag, een rotdag.
Maar het was ook een dag waarop we veel onverwachte hulp kregen van wildvreemde mensen. Wat het, raar genoeg, ook weer een heel mooie dag maakte.