vrijdag 28 mei 2010

Layla, of eigenlijk Patti

Je zult Eric Clapton maar zijn. In 1970 schrijf je "Layla" omdat je verliefd bent op de vrouw van George Harrison, Patti Boyd. Lastig, maar wel weer heel erg de blues.
Je worstelt je haast permanent dronken door de jaren 70 heen. Trouwt dan toch met Boyd. Gaat later weer scheiden. En je blijft het lied, dat dan al tot officieel meesterwerk is uitgeroepen, al die jaren maar spelen.

Morgen, 40 jaar nadat je het lied schreef, sta je dan op een podium in Arnhem.
Arnhem.
En natuurlijk speel je het lied dan weer.

En in al die jaren klonk het maar één keer echt fijn.
En daar bestaat dan alleen maar een geluidsopname en één krakend filmpje van.

dinsdag 25 mei 2010

TIM!


Ik heb niet echt iets tegen vergaderen. Of overleggen.
Of in ieder geval ben ik er niet principieel op tegen.

En ik vind ook niet dat alles in geld moet worden uitgedrukt. Soms is het goed om eens een tijdje met elkaar te praten om tot een nieuw idee te komen.

Maar soms, zelfs in onze daadkrachtige branche, zit je wel eens ergens, met een man/vrouw of 30 en vraag je je na een uur of twee af: "Waar is TIM?".

Tik op (of in) TIM het uurloon in, geef het aantal mensen dat aanwezig is op en de Time Is Money doet de rest.

Jammer dat het ding de tijd alleen in dollars uitdrukt. Misschien kan er, als TIM in bulk wordt ingekocht, een converter naar Euro's worden gemaakt?

vrijdag 21 mei 2010

"Higher the hair, closer to god"

Terwijl we vorige week geduldig aan het wachten waren op het voorprogramma van meneer Weller werden er in De Melkweg een hoop plaatjes gedraaid. Het zullen vast cd's zijn geweest, of misschien stonden ze wel op een computer maar omdat het allemaal oude liedjes waren heet dat bij mij "plaatjes draaien".

En daar was ze weer eens, Dusty Springfield. Zij met die moeiteloze stem.

Terwijl iedereen rustig kletsend aan het opletten was dat er niemand voordrong keek ik even de zaal achter me in. Altijd aardig, de uitwerking van "Son of a preacher man". Hoofden begonnen zachtjes op de maat te bewegen, het refrein werd onhoorbaar meegezongen.

Dat deed ik natuurlijk niet, bewegen of het refrein meezingen.
Ik doe bij dit lied altijd de blazers na.



De titel van dit stukje komt uit een reactie op de video bij YouTube.

donderdag 20 mei 2010

De iPad, binnenkort op een podium bij u in de buurt?


De Keytar, ik had dat instrument eigenlijk al naar de uithoeken van mijn geheugen verbannen.
Jaren terug zag je het ding wel eens, tijdens concerten. Het was, denk ik, een soort van amechtige poging de keyboardspeler wat meer vrijheid te geven. Je kon met het ding fijn rondlopen op een podium en dat was vast goed voor het ego.
Al vond ik het voornamelijk nogal een koddig gezicht.

Ik moest aan de Keytar denken toen ik het filmpje hieronder zag.
De iPad, daar is hij weer.
Twee mannen knutselden in 24 uur een nieuw appje in elkaar, de Artikulator. Dat is een suffe naam, dat is zo maar verder is t een leuk idee.

Met de Artikulator "teken" je muziek op je iPad. Muziek tekenen is niet helemaal nieuw (zie het filmpje) en het resultaat is op dit moment nogal, hmm, nou ja, luister even naar het filmpje.

De app is nog niet beschikbaar maar ik heb nu al visioenen van podia vol rondlopende (rondhossende kan ook) mensen met een iPad waar muziek uit komt.

Nou ja, dan zie ik misschien ook eens zo'n ding in het wild.

woensdag 19 mei 2010

Personeelsadvertentie (maar dan anders)

Aanspreekpunt, linking pin, improvisatievermogen, klantgericht, retailmarketing, ondernemend, pro-actief, organisatietalent.

Zomaar een willekeurig aantal woorden uit een paar advertenties voor banen in de bibliotheekbranche. Mooie woorden, zeker.
En gelukkig kwam ik het vreselijke "teamspeler" niet tegen. Dus dat viel ook mee.

Maar toch. Echt verrassend was het allemaal niet. Wat ik las.

Terwijl het ook anders kan.

Het Zwitserse bedrijf Numero 10 maakte onderstaand filmpje. Of liet het maken. En misschien is het allemaal een beetje erg puberaal. Dat kan hoor. En het gaat natuurlijk ook niet over een bibliotheekbaan.
Maar ik klikte het vanmorgen wel meteen aan toen het opdook in de berg feeds.

Al zegt dat misschien ook wel weer veel over mij.



Toch eens kijken of er hier echt geen vacature is.