"Oh sjips!" (met niet-bibliotheek gerelateerde poll)

Afgelopen week hoorde ik het weer eens. Een volwassene zei "Chips!",  of "Sjips!", dat kan ook.
Maar hoe je het verder ook spelt, het  woord werd gebruikt als vervanger voor "shit".
Er zijn tijden  geweest dat ik dat woord, "sjips" heel vaak hoorde, dat kwam door een verder best  aardige collega. De laatste tijd is het wat minder, met dat woord dan.
Toch hebben mijn hersenen nog steeds dezelfde reactie op "chips", of  "sjips". Loeihard hoor ik dan toch echt "SHIT" door de ruimte galmen.

Waarom  gebruiken mensen zo'n tofuachtig vervangwoord als "chips"? Is er iemand  die denkt dat je dan heus "sjips" hoort in plaats van "shit"? En dat dan verder niet opvalt? Waarom zegt men niet "Waterpomptang!"?

Maar misschien ben ik wel de enige hoor, die dat hoort. Vandaar dus even, na het  liedje, het is tenslotte wel vrijdag  een niet-representatieve enquette.

Over de muur

De fotograaf drukte precies op tijd af. De rechtervoet lijkt het prikkeldraad te gebruiken om nog wat meer vaart te maken. Armen wijd. Misschien lijkt het zelfs of de man het geweer van zich af gaat gooien. De blik is strak, helemaal bezig met de sprong.

Conrad Schumann was een  vopo, een Oost-Duitse grenswacht bij de muur in Berlijn die op de dag dat de foto gemaakt werd, 15 augustus 1961, uit nog niet meer dan wat rollen prikkeldraad bestond. Het was de eerste werkdag van Schumann.
De fotograaf, Peter Leibing vertelde later dat hij wel een uur vanuit het westen naar Schumann had staan kijken toen die wat afwezig stond te roken, leunend tegen de muur van een huis in dat wat plots onbereikbaar Oost-Berlijn was geworden. Vanuit het westen werd er naar Schumann geroepen "Kom dan! Kom hierheen!". Een tijdlang. Plots begon Schumann te hollen en sprong tot ieders verbazing het westen in.
Zomaar, zonder dat hij er eigenlijk van te voren over had nagedacht vertelde hij later.

De foto en het verhaal van Schumann staan in "The Berlin Wall" een boek van Frederick Taylor dat ik kocht, wat weken terug in Berlijn. Nu het boek uit is weet ik veel meer dan ik ooit dacht te weten over die muur (hier een erg mooie duitse website, deels in 3d), en de politieke geschiedenis er omheen. Maar het meest is het verhaal van grenswacht Schumann me bijgebleven.

Schumann trouwde in het westen en werkte er jarenlang in een autofabriek. Na de val van de muur ging hij terug naar zijn geboortedorp in het voormalige Oost-Duitsland. Waar hij hoopte de draad weer op te pikken. Maar bijna iedereen liet hem daar links liggen. Want ook na het verdwijnen van de DDR bleef Schumann in de ogen van zijn oude vrienden een verrader, iemand die er vandoor was gegaan. Ook al hadden de meeste van zijn vrienden hem wel achterna willen hollen.
Schumann verhing zich in 1989. In zijn geboortedorp.

You can't go home again. Maar dat is weer een ander boek.

Hoe klinkt een website?

Een  website, nog niet eens zo vreselijk lang geleden was het al genoeg  wanneer je er één had. Hoe het ding er verder uitzag, dat kwam later nog  wel eens.

Nu er zo'n beetje evenveel websites zijn als zandkorrels op het strand wordt er over alles aan, in of op een site  nagedacht. En het wordt gemeten. Zelfs de plekken waar de ogen van een  bezoeker het langst naar kijken worden in kaart gebracht.

Maar  je kunt je na al dat meten natuurlijk nog meer afvragen.

Bijvoorbeeld hoe een website klinkt.

Codeorgan. Je blijft je toch verbazen op  het internet. Bij Codeorgan kun je de url van een webpagina in een regel  plakken en vervolgens (je moet wel even geduld hebben) hoor je hoe die  pagina klinkt. Hoe dat gaat leggen de makers van de site ook uit. Een hoop gedoe met letters tellen, even en oneven nummers, dat soort dingen.
Dat zal allemaal wel. Ik ga gewoon even wat pagina's door het kantoor laten galmen..

Wat je allemaal kunt doen als je stopt met bloggen

De leesachterstand wegwerken, of daar aan ieder geval aan beginnen.

Een beetje knutselen.

Weer eens wat leren.

Naar de Soil & Pimp Sessions gaan kijken. En er een stukje van opnemen op de telefoon. Ja, het ziet er belabberd uit. Maar het was erg moeilijk stil te blijven staan bij de Japanse mannen.

Dat kun je allemaal doen. En het is nog leuk ook.

Ik had het even helemaal gehad met het geblog.
Misschien kwam het door een gebrek aan inspiratie. Of door de erg lang aanhoudende iPad hype die, maar dan ga ik waarschijnlijk weer kort door een bocht, een beetje op een cargo cultus begint te lijken.

Maar helemaal nooit meer een stukje tikken. Dat is dan toch ook wel weer heel erg nooit. Dus misschien zijn de bovengenoemde bezigheden te combineren. Ik ga het maar eens proberen.

The Ex en Herman Brood (of andersom)

Het aardigste van YouTube is natuurlijk dat iedereen er iets aan toe kan voegen. Met nauwelijks waarneembare moeite. En Windows Movie Maker. Muziekje. Plaatje erbij. Samenvoegen (dan loopt mijn pc altijd even vast). Klaar.

Je hoeft er niet over te bloggen. Je hoeft het niet te twitteren. Er is altijd wel iemand die zo'n filmpje vindt. Dat verbaast me elke keer. Het zijn er misschien geen duizenden maar dat mag de pret niet drukken.

Met Herman Brood heb (of had) ik niets. Dat opgeleukte geflirt met het junkenbestaan, die zichzelf herhalende schilderijen.
Maar een tijdje terug kwam er op mijn favoriete en eigenlijk ook mijn enige downloadsite een opname van een sessie van The Ex voorbij waarop Brood ook een paar liedjes zong. Een rare combinatie. Het bandje van "Disturbing Domestic Peace" met meneer Brood.

Liedje uit de sessie converteren, plaatje van Brood uit hetzelfde jaar erbij zoeken. Klaar. Het is natuurlijk geen kunst. Maar zo staat er weer iets op het internet dat er daarvoor niet stond.

Er kan altijd meer bij.