Wandelen in Petra: het vinden van de Eagle Shrine (7)

De  Eagle Shrine (soms Eagle Niche) komt in een paar boeken en reisgidsen voor. Daar staat dat het een prachtig uitgehakt iets is. Ik heb ook een kaart waar precies staat waar het ding te vinden is. Toch kom je nauwelijks foto's van de shrine tegen en lukte het eerder niet het te vinden.

Nu wel.

Dit is geen wandeling, dit is een ommetje.

Ga naar de Eagle Shrine kijken als je al andere dingen gedaan hebt op een dag en terug loopt naar Wadi Musa. Ga er naar kijken na 1 of 2 uur 's middags. Dat we het ding eerder niet konden vinden lag waarschijnlijk aan de zon die op een eerder tijdstip pal op de berg schijnt waardoor je niet goed kunt kijken. Of we waren gewoon blind, dat kan ook.

Vlak voor je (vanuit de richting van Wadi Musa) de beroemde Siq inloopt zie je rechts een tunnel, brug. Loop er aan de rechterkant heen en steek de brug over.

Neem daarna de tweede vallei aan de linkerkant.

Loop de vallei in en zoek aan de rechterkant naar een deur.

De Eagle Shrine zit links van de deur en is niet erg groot, een meter bij een meter of zo.

Aan het eind van de vallei heb je weer een mooi uitzicht.

Zo. Dat was de Eagle Shrine. Vinkje erbij. Klaar.

Is het echt oogverpletterend bijzonder? Och.
Maar je zult de Eagle Shrine maar zijn en er komt niemand naar je kijken. Dat is toch ook niet leuk.

Wandelen in Petra: van Little Petra naar Petra via "de richel" en het klooster (6)

Niet te missen wandeling over een vlakte en met een fijne klim en ernstig imposante uitzichten.

Duur: ongeveer drie uur tot het klooster/the monastry/ad deir.

De route wordt vaak "the backdoor to Petra" genoemd en wordt vaak gelopen door groepen die uit de richting van Feynan komen. Maar je kunt hem heel goed (en een stuk rustiger) lopen zonder andere mensen. Menig bedouin zal je aanbieden om te gidsen, maar ook dat is overbodig.

Neem een taxi naar Little Petra. Daar kun je weer wat monumenten en facades bekijken. Maar daar gaat het hier niet over.

Neem de "weg" die bij de ingang van Little Petra naar links gaat.

Volg de weg, die naar rechts buigt en door een vallei slingert voor iets van een half uur tot drie kwartier. Voor je zie je een grote, vrijstaande rots. Neem de weg die rechts om de rots gaat.

Neem een vager pad dat rechts over de vlakte loopt (de vlakte is landbouwgrond, bagger daar dus niet met je grote schoenen doorheen, blijf op de weg). Voor je zie je een aantal valleien/wadi's. Sla aan het eind van de vage weg naar rechts af en ga voorbij de hoge berg hierboven op de foto. Het aantal "wegen" neemt nu toe. Volg de weg die links van de hoge berg een vallei in draait. Volg deze weg tot die ophoudt en je bijna de vallei ingaat. Kijk naar rechts en je ziet een metalen paal.

Loop naar het bord en negeer wat er op staat. Zoek rechts van je naar een trap die naar beneden gaat.

Volg daarna dit pad. Meer is het niet.

Het pad is in de loop van de jaren flink opgeknapt dus je kunt rustig om je heen kijken.

Na drie kwartier, een uur of zo kom je op een breed plateau een bedouin tegen die daar thee verkoopt. Het is een aardige, oudere man die daar al jaren staat. Hij vertelt je graag in gebroken Engels over de omgeving. Heel druk heeft hij het niet dus drink wat thee en vraag niet om wisselgeld.

Na de meneer met thee loop je verder, naar de redelijk mythische richel. De richel was ooit een stukje van een meter of drie waar geen pad meer was. En wel een diepe afgrond. Je hield je vast aan een rots en schuifelde verder over een paar centimeter breed stukje steen. Ik deed dat één keer en als er toen geen mannen met bergbeklimervaring waren geweest was ik omgekeerd, doodeng was het. Nadat er eind vorige eeuw weer een toerist dodelijk verongelukte is de richel breder gemaakt. Annet en ik deden die bredere richel eerder, met een groep. Door de groepshysterie over de richel vonden we dat toen nog steeds erg eng.

Dit zou de richel kunnen zijn. Maar we weten het niet zeker. Doordat er niemand was die kon vertellen dat het nu eng werd liepen we makkelijk en redelijk vrolijk, met in het achterhoofd de gedachte dat de richel nog moest komen. Toen we begonnen te dalen begrepen we dat de richel al geweest moest zijn.

Hier is vast een wijze les uit te trekken. Maar voor je het weet krijg je dan twitterbanaliteiten als #goedbezig of #zinin. Dus de wijze les sla ik over.

Daal wat af. Adem uit. En volg een puinig pad naar het klooster.

Hang een tijdje rond bij het klooster.

En ga daarna langs het normale pad met erg veel kraampjes waar het altijd happy hour is en alles ook een special price just for you heeft weer naar beneden.

Sleutel

Ha meneer Adnan, Antonius hier, ja, die van Antonia. Altijd leuk die westerse namen in paspoorten. Nog even, net als de vorige keer een schriftelijk bedankje na ons bezoek aan Wadi Musa en Petra.

Nabateeërs en early Roman kings. Ja, dat laatste is een snode verwijzing naar Bob Dylan. Die won een Nobelprijs en nu zegt hij niks tegen de mensen die hem die prijs gaven. Dylan zegt u waarschijnlijk niks. En dat hij niets zegt zult u waarschijnlijk schouderophalend aanhoren. Iedereen moet doen wat hij wil lijkt uw stelregel. Zelf gok ik dat ome Bob het in uw onnadrukkelijke hotel, waar eigenlijk alleen Arabische gidsen slapen en waar het warme water het soms doet fijn zou vinden. Hij lijkt me wel een man die een baas van een hotel in shirt van Barcelona kan waarderen, zeker als die niet weet wie hij is.

Maar, bedankt weer voor alles. Het blijft erg speciaal om een dag of 10 rond te lopen en te klauteren door een zoveelste wereldwonder. En dit jaar was natuurlijk anders. Het was een soort van vorig jaar overdoen, toen mijn moeder overleed. Noem het rond maken, of afmaken, om afsluiten maar te vermijden. Het was iets dat moest. Vonden Antonia en ik.

O ja, Antonia vraagt dringend of u, stel dat er nog een volgende keer komt echt wilt zorgen dat ik geen gids meer mag regelen voor een te lange loodzware sjoktocht door kloven, ravijnen en over steile puinhellingen die een shortcut worden genoemd. We worden daar echt te oud voor. Maar, mocht u éénarmige Mahmood tegen komen, bedank hem nogmaals dat hij met ons liep en niet naar mij verwees als "die lompe olifant die van de helling struikelt en strompelt".



Maar goed, we deden dus vorig jaar nog eens over. En daarom eindigden we natuurlijk met Jebel Harun, de berg waar de broer van Mozes begraven zou zijn. Dat was een mooie dag meneer Adnan. Lang, warm en omdat er al vijf tenen zaten ingetaped best lastig. Maar het moest. Omdat we de twee vorige keren dat we er waren steeds werden gebeld, over mijn moeder.

Weet u wat mooi was? Toen we vroeg liepen, op weg naar de berg, kwam er een jongen op een paard achter ons aan gegaloppeerd, Khaled heette hij. Hij gaf me de sleutel van de tombe op de top. Dat was mooi. Sta je daar opeens met de sleutel. Van iets dat voor ons heel speciaal is. Daarna was het lang, warm, en goed. Ik kan er natuurlijk van alles van maken. Maar dat het goed was is eigenlijk genoeg. Toen we helemaal boven waren, bovenop het dak van de spierwit blinkende tombe met dat verpletterende uitzicht, god ja, dat was raar, of misschien is emotioneel eerlijker. Voor ons betekende het veel. Ja, we hebben er gehuild. Al was het lastig om de tranen van het druppelende zweet te onderscheiden.

Af is het niet meneer Adnan. Af zal het wel nooit zijn.
Maar ik werd niet gebeld. Dat kan natuurlijk ook niet meer.
Al had ik het niet raar gevonden.

Paak, .Paak! #NSJ dag 2

"Brak."

"Nee, we zitten brak in de tuin van het hotel."

"Wat nou hoezo? Ga jij maar eens urenlang door zo'n festival dwalen. Mensen ontwijken, naar eten zoeken, in rijen staan en dan heb ik het nog niet eens over de mentale sprongen die je steeds maakt."

"Nou, we begonnen met redelijk serene pianomuziek van meneer Pieranunzi, keken naar jazz met een tuba maar het was daar zo warm dat je het zaaltje bijna uitdreef en we zaten net te wachten op de innerlijke zelfexpressie van een groepje met pianist Taborn toen we besloten dat het anders moest."

"Anders, gewoon anders. Dus stonden we plots bij St. Germain. Ja, dat ken je wel. Die maakte ooit lang terug zo'n loungehousedancezittenopeenterrascd "Tourist". Overal hoorde je dat ding. Tot tijdens de bejaardenbingo aan toe. Het was een beetje een rommeltje maar een leuk rommeltje. Nieuwe cd die niet helemaal gelukt is, nu met Afrikaanse muziek door de loungetingels. Gezellig maar het ging niet echt ergens over. Al vonden de Libbele feestweekbezoekers het wel heel leuk. Ik bedacht nog een blogje waarin zo'n meneer en mevrouw helemaal werden afgebrand maar dat vond ik dan toch weer niet aardig van mezelf. Tenslotte stonden wij er ook."

"Ibrahim Maalouf, die speelde op het eind, nu met zijn electrische band. En het was weer goed. Hard, soms heel hard maar hij kan zelfs met orkaankracht nog een motiefje spelen dat de tranen in je ogen brengt. Beetje veel publieksparticipatie, dat wel. Eigenlijk zou de man wat minder pleaserig moeten zijn, dan was het nog beter misschien."

"Gister zei ik nog tegen je dat het lastig zou zijn om boven Kamasi Washington uit te komen. Nou, dat lukte toch. Anderson .Paak. Ja die punt voor Paak hoort erbij. Met jazz had het niets te maken. Hiphop, soul, weet ik het. Maar wat een energie denderde daar opeens over het podium. De man kan zingen, rappen, drummen als een beest en heeft een angstig strak spelende band. Beroemd is hij misschien nog niet maar dat gaat hij wel worden. Heel groot en heel beroemd. Ik kreeg er een beetje een Prince of een D'Angelo gevoel bij. Van die orde van omvang zeg maar."

"Nee, we gaan nog even verder met hier brak in de hoteltuin zitten en dan gaan we weer kijken vandaag. Zitten kijken want we beginnen wel licht te wankelen zo langzamerhand."

Vibrerend #NSJ dag 1

"Wat?"

"Nee, natuurlijk zijn we wakker, anders zei ik toch niks."

"Nee,we zitten in de tuin van het hotel een beetje bij te komen en filmpjes te uploaden."

"Vanmiddag om een uur of vier begint het pas weer. Dus dan staat er wel een filmpje of twee op."

"Hee, het is gratis hotelwifi dus moet je niet klagen en bovendien spelen die jazzmeneren allemaal heel lang dus die liedjes duren een eeuwigheid."

"Zo'n eerste dag is ook de zoveelste keer altijd een beetje wennen. Gedoe met parkeerkaarten, we gingen zelfs met een bus. Rijen bij de ingang. Muntjes kopen zodat je al vlug geen idee meer hebt hoeveel je eigenlijk betaald voor wat eetbaars. En om je heen kijken. Naar al de mensen."

"Ja, het is druk, het is alle dagen uitverkocht. Geen idee wat al die mensen dan precies komen doen. De rest van het jaar zie je ze niet bij jazzconcerten maar dit vinden ze allemaal heel erg leuk geloof ik."

"Nee, keurig publiek. Echt heel keurig. Het lijken soms de Libelle feestweken wel. Nee, echt. Pakkenmannen en vrouwen met wapperhaar zijn hier in de overgrote meerderheid. Geen idee soms wat ze hier doen. Ik zat gisteravond bij Ibrahim Maalouf tegen een uur of twaalf naast zo'n wappervrouw en ze verveelde zich duidelijk drie slagen in de rondte. Als ze niet aan het Whatsappen was gaapte ze en deed ze haar haar goed."

"Heel goed was die, Maalouf. Hij speelt drie avonden en gister deed hij Kalthoum. Met Mark Turner op saxofoon. Die had volgens mij hetzelfde jasje nog aan dat hij een paar maanden terug in het Bimhuis ook al droeg. Erg goed optreden. Jammer van die appmevrouw. En de stoelen. Je kon er niet rechtop op zitten en onderuit zakken lukte ook niet."

"Het beste? Dat is makkelijk. Kamasi Washington. Als het lukt doe ik er even een foto bij. De enige die scherp is want op de rest vibreert hij zo dat het onscherp wordt. Wat een optreden joh. Echt.
Band, orkest en een gospelkoor. En hij maar toeteren. Tot nu toe maakte hij 1 cd. Die noemde hij, waarom zou je bescheiden zijn, meteen maar "The Epic". Nou, dat klopt hoor. Episch. Hard, voortdreinend, fijne ritmes, doortoeterende solo's en vooral overdonderend en soms zelfs over de grens van de edelkitsch. Alsof je naar de soundtrack van een zestigerjaren, overhippe en onbegrijpelijke film stond te kijken. Nee het wordt nog lastig voor iemand om daar overheen te komen. Als de hotelwifi niet zo sloom was deed ik er vast een filmpje bij maar al z'n liedjes duren een kwartier dus dat duurt even.

"Nee, wij gaan zo nog even slapen, en dan begint het allemaal weer. Rijen, muntjes, vlug eten, heel veel mensen die in de weg lopen en een hoop zien."