Orange Crush!

Morgen is er geen tijd voor een liedje op dit blog. Omdat ik dan op weg ga naar veel meer liedjes, een lang, druk, warm weekend lang.

Een liedje met oranje, dat is onvermijdelijk deze week.
Het had natuurlijk, leuke link naar het weekend vol jazz, "Orange was the color of her dress" van Charles Mingus moeten worden. Maar daar is geen filmpje van en het is ook een lied dat bij veel mensen voor psychische jeuk zou kunnen gaan zorgen. En daar is het veel te warm voor.

Orange Crush van R.E.M. dan maar. Fijn lied, met oranje in de titel. Dat het over iets heel anders gaat dan voetbal mag de pret niet drukken.
Tenslotte gaat voetbal op dit moment ook niet meer alleen over voetbal.

Bijna

Met het North Sea Jazz Festival gaat het eigenlijk elk jaar op dezelfde manier.

De dag dat het schema, het enige echte en ook meteen het allermooiste blokkenschema, online komt klik ik nieuwsgierig op het linkje. Waarna ik dan altijd weer wat teleurgesteld denk "Is dat het nou?".

En dan toch maar kaarten koop.

Naar het schema kijk ik dan vervolgens weken niet meer om. Om dan toch maar wat aan te kruisen. Hoe dichterbij het festival echter komt, hoe meer dingen er plotseling niet te missen lijken. Of blijken.

Het op dit moment geldende programma van de Onderzoekende Persoon en mij staat hieronder. En dat gaan we dus niet redden. Er staat teveel, er is gelijktijdigheid, er is overlap, het is al met al nu al een chaos.
En dan moet het nog beginnen.

Ik denk dat ik er nog op terugkom.

Vrijdag

17:15 - 18:30 Eric Vloeimans' Fugimundi

18:15 - 19:15 Shafiq En'A Free Ka Ensemble

18:45 - 20:00 Lochs Balthaus Herskedal

20:00 - 21:15 Typhoon & New Cool Collective

21:00 - 22:15 Tower of Power

21:45 - 22:45 Gil Scott Heron

22:30 - 23:45 Jason Moran & The Bandwagon

00:00 - 01:15 Earth, Wind & Fire

00:15 - 01:30 Joshua Redman Double Trio with Matt Penman, Reuben Rogers, Gregory Hutchinson and Bill Stewart

Zaterdag

18:00 - 19:15 Darcy James Argue with the Cologne Contemporary Jazz Orchestra

19:15 - 20:30 Ornette Coleman Quartet

19:45 - 21:00 Ramón Valle Trio

21:00 - 22:15 Al Green

21:15 - 22:30 Swamp Dogg

21:45 - 23:00 Christian Scott

22:15 - 23:30 Roberto Fonseca

23:00 - 00:15 Rokia Traoré

23:30 - 00:45 The Ploctones

Zondag

16:00 - 17:15 Anouar Brahem Quartet

16:30 - 17:45 Shibusa Shirazu Orchestra

17:15 - 18:30 Ornette Coleman Quartet meets Bachir Attar & The Master Musicians Of Jajouka and James Blood Ulmer

18:00 - 19:15 Richard Bona

19:30 - 20:45 Vijay Iyer Trio

20:45 - 22:00 Joss Stone

22:15 - 23:45 Stevie Wonder

Het internet is voorbij, Prince zegt het zelf

Prince Roger Nelson (aka Prince, The Symbol, TAFKAP, Camille, Christopher, Alexander Nevermind en zo gaat het nog wel even door) laat weer eens van zich horen.

In een interview (of iets dat er een beetje op lijkt) zegt de kleine man uit Minneapolis:
“Het tijdperk van internet is voorbij. Het is net als MTV: ooit was het hip, maar plotseling werd het ouderwets”, gaat de zanger verder. Bovendien vindt Prince dat internet slecht voor je is. “Computer en digitale gadgets stoppen je hoofd vol met cijfers; dat kan nooit goed voor je zijn.”

Die uitspraak valt voor mij onder het kopje "voorspellingen" en daar kleef ik tegenwoordig meteen de uitspraak "voorspellen is moeilijk, zeker als het om de toekomst gaat" van Niels Bohr op. Anders is het eind zoek.

Hoewel de tijdgeest voor lijkt te schrijven dat delen goed voor je is en dat rechten iets zijn voor bejaarde conservatievelingen denkt Prince daar al een tijdje heel anders over. En daar gaat het hem denk ik echt om.
“Ik snap niet waarom ik mijn muziek aan iTunes of wie dan ook zou moeten geven. Ze willen me niet van te voren betalen en worden boos als ze het niet kunnen krijgen”, zegt hij in hetzelfde interview.

De man procedeerde eerder tegen YouTube en je zult daar dan ook tevergeefs naar een clipje van Prince zoeken. Ze zijn er wel maar de muziek is dan vervangen door sullige coverversies.

Je kunt je schouders erover ophalen.
Prince? Wie?
Maar ergens in al zijn verwarde zinnen maakt hij wel een iets van een punt. Of stelt hij een terechte vraag.
Het internet, het delen van bestanden, kopiëren, downloaden, het is natuurlijk prachtig dat het allemaal kan. En als je het als artiest (spelend, zingend of schrijvend) allemaal wel best vindt, dan is er niets aan de hand.

Maar wat nu als je dat niet vindt?
Wat nu als je vindt dat het jouw recht is te bepalen wie er verdient aan jouw maaksels?
Wat dan?

(Zo, en nu ga ik dit blogje slijmerig herschrijven en overzetten naar het Engels, de titel veranderen in "Prince is right as he's always right", en daar ga ik hem dan helemaal suf mee spammen. Als het moet beloof ik dan ook nog dat ik de 9 cd boxen The Works met illegale studio opnames thuis meteen weg zal gooien. En dat allemaal om hem zover te krijgen om a.s zondag langs te komen in Rotterdam)

Geen "one" gemist!

Ik wilde altijd al eens naar Faithless. Niet eens vanwege de liedjes, of niet alleen vanwege de liedjes. Jaren terug zag ik een concert van hen op tv. Opzwepend, met publiek dat raar collectief helemaal opging in de muziek.
En omdat ik het van nature niet zo heb op "collectief" leek me dat een mooie belevenis.

Afgelopen vrijdag was niet een echt voor de hand liggende dag voor een concert van Faithless.
Misschien was het wel de warmste dag van het jaar.
En er was dat voetbal. Het begin zagen de Onderzoekende Persoon en ik op een tv, in een bos voorbij Deventer. De heel andere tweede helft hoorden we op de radio. De snelweg naar Amsterdam was ondertussen leeg als op een zondagochtend.
In Amsterdam liepen oranje mensen vrolijk roepend over straat. Auto's waar oranje sjaals uithingen toeterden. In de tram werd gezongen. Luid.



Het laatste lied van Faithless in het Westerpark was "We Come One".
Iedereen, nee niet de meesten of bijna iedereen maar echt iedereen was al doorweekt van het zweet. Iedereen, weer iedereen voelde zijn of haar voeten al door het uitzinnige springen. Schor. Moe, zweet dat in je ogen loopt.
Maar als er één lied collectief is is het "We Come One" wel.

Toen het klaar was zei de Onderzoekende Persoon verheugd en redelijk uitgeput "Ik heb geen "one" gemist". Niemand had een "one" gemist.

Het publiek klapte luid voor de band.
De band klapte met respect voor het publiek.

Soms, heel soms en vaak te kort, is even alles helemaal perfect.

De post-it krabbels van Don Kenn

John (of Don) Kenn werd geboren in Denemarken. Hij doet iets met tv, heeft een tweeling en zo om de paar dagen maakt hij een tekening, van een monster of iets anders raars op een geel post-it blaadje. En die tekeningen zet hij op zijn blog.

Dat is eigenlijk alle tekst die op zijn blog staat. Alle tekst van hem dan.
Onder de tekeningen die hij post staan soms commentaren.
Over hoe mooi de tekening is. En of ze ook te koop zijn.
Maar Don (of John) Kenn geeft zo te zien nooit antwoord.

Misschien zit hij dan alweer een monstertje te krabbelen,
of zorgt hij voor de tweeling.