Ik wilde altijd al eens naar Faithless. Niet eens vanwege de liedjes, of niet alleen vanwege de liedjes. Jaren terug zag ik een concert van hen op tv. Opzwepend, met publiek dat raar collectief helemaal opging in de muziek.
En omdat ik het van nature niet zo heb op "collectief" leek me dat een mooie belevenis.
Afgelopen vrijdag was niet een echt voor de hand liggende dag voor een concert van Faithless.
Misschien was het wel de warmste dag van het jaar.
En er was dat voetbal. Het begin zagen de Onderzoekende Persoon en ik op een tv, in een bos voorbij Deventer. De heel andere tweede helft hoorden we op de radio. De snelweg naar Amsterdam was ondertussen leeg als op een zondagochtend.
In Amsterdam liepen oranje mensen vrolijk roepend over straat. Auto's waar oranje sjaals uithingen toeterden. In de tram werd gezongen. Luid.
Het laatste lied van Faithless in het Westerpark was "We Come One".
Iedereen, nee niet de meesten of bijna iedereen maar echt iedereen was al doorweekt van het zweet. Iedereen, weer iedereen voelde zijn of haar voeten al door het uitzinnige springen. Schor. Moe, zweet dat in je ogen loopt.
Maar als er één lied collectief is is het "We Come One" wel.
Toen het klaar was zei de Onderzoekende Persoon verheugd en redelijk uitgeput "Ik heb geen "one" gemist". Niemand had een "one" gemist.
Het publiek klapte luid voor de band.
De band klapte met respect voor het publiek.
Soms, heel soms en vaak te kort, is even alles helemaal perfect.
Posts
