Mijn humeur was vandaag niet al te best. Het zal de sneeuw wel zijn. Of het terugkerende, wat hortende dansje met de gemeente over geld en dat soort basale zaken.
Gelukkig plaatste Jaap van de Geer een mooi filmpje. Nu plak ik wel vaker een filmpje in dit blog maar zelden gaan ze over bibliotheken. Daar zijn redenen voor. Maar verzin die zelf maar even.
Het filmpje over "De beste bibliotheek van Nederland 2009" maakt mijn hele dag weer goed. Het ziet er mooi uit, leuk gemaakt, camera ok, kleuren fijn. Helemaal goed dus. Kijken.
DOK Delft won, dat zal bekend zijn. Ik had nooit eerder het genoegen de directeur van die bibliotheek live mee te maken. En een filmpje is natuurlijk ook niet live, ik weet het. Maar toch. Na dit filmpje denk ik zelf dat Eppo van Nispen tot Sevenaer niet moet stoppen bij de CPNB.
Voor ik zelf blogde vroeg ik me wel eens af hoe mensen zo'n blog vol kregen. Gebeurde er nu zoveel? Ja dus. Soms loop je hopeloos achter de feiten aan te bloggen.
Neem de "Web 2.0 suïcide machine". Begin december zag ik de eerste berichten verschijnen. Maar omdat er nog blijkbaar nog andere dingetjes te doen waren kwam het er niet van om er iets over te schrijven. Terwijl het toch een vondst was. Misschien wat cru, maar toch een vondst.
Moddr, een nieuw media bedrijf uit Rotterdam bedacht de zelfmoordmachine voor je 2.0 leven. Het idee is simpel. Ga naar een site, geef je gebruikersnamen en wachtwoorden en de 2.0 zelfmoordmachine wist je digitale leven uit. Waar je bij zit. Twitter? Weg ermee. Facebook? Doeg. MySpace? Wie waren eigenlijk die vage "vrienden", ook weg.
Moddr maakte er een aardig filmpje bij. Verleidelijk zelfs. Misschien.
Na wat ronzoeken bleek de 2.0 suïcide machine ook weer niet helemaal orgineel, Seppukoo was er eerder maar die "deed" alleen Facebook.
Facebook kon het idee echter niet waarderen. Dus werd Seppukoo geblocked. En hetzelfde is nu de suïcide machine overkomen. Facebook beroept zich op het privacyreglement. Wat een beetje zielig is. Tik "Facebook" en "privacy" maar eens in een zoekmachine in.
Het verhaal lijkt na 500 verwijderde Facebook accounts dus al weer afgelopen. Wat jammer is.
Zelf bevalt het me wel, op delen van het 2.0 web. Maar als je er dan toch uit wilt stappen dan moet dat toch enigszins stijlvol kunnen. Via een mooie site. Waar je ook nog kon zien wie er allemaal voor je gingen.
Wat eigenlijk best wel weer erg 2.0 is.
Je gedachten delen, foto's en filmpjes delen, geripte cd's, films en ebooks delen, je boekenkast of bookmarks delen, van die dingen kijk ik niet echt meer op.
Philip Kaplan verzon echter iets deelbaars dat ik nog niet eerder tegenkwam. Je creditkaart aankopen. Via Blippy. Wat een vreselijk sullige naam is voor iets dat toch op zijn minst even een ongelovige blik op je gezicht brengt.
Wie zich aanmeldt bij Blippy kan aan die account het nummer van een creditkaart koppelen en op het moment dat je dan met die kaart iets koopt wordt dat gepubliceerd en zien je "volgers" het.
Het doet een beetje aan Twitter denken. Maar dan met geld.
Volgens Kaplan van Blippy is het allemaal even wennen, maar is het reuze interessant en zeggen je aankopen een hoop over wie je bent. En dat is toch iets dat je wilt delen.
Toch?
Voor de lol heb ik me even aangemeld bij Blippy, gewoon om te kijken wat het is. Je kunt inderdaad zien wat mensen kopen, en daar kun je ook meteen op reageren, dat is wel een aardige vondst.
Buiten dat het voor Nederland niet zo heel erg zal gaan werken, zo heel veel doen de meeste mensen hier niet met een creditkaart, is het mij toch echter een 2.0 stap te ver.
Wat jaren terug werd in een bevriend buitenland mijn bankpasje geskimd, ik vond dat nogal een eenzijdige 2.0 actie. Ik zag mijn geld alleen maar verdwijnen, er kwam niets voor in de plaats. Sinds die tijd ben ik nogal allergisch voor het delen van pasnummers.
Maar misschien zijn er lezers die een idee als Blippy wel heel erg zien zitten?
Het zou een eenvoudig postje worden. Met een paar zinnetjes over dat het nog te vroeg in het jaar is voor een mening of alweer een nieuw grensverleggend internetdingetje. Dan nog iets over dat ik ooit op Texel werkte, dat dat eiland mijn achtertuin is en iets over een zondagse sneeuwwandeling.
Dan zou er een filmpje staan met wat foto's van winter op het eiland en een fijn muziekje eronder. Klaar.
De wandeling ging goed, de foto's ook.
Maar toen bleek de site waarmee ik tot nu toe filmpjes in elkaar knutselde, Stupeflix plots geld te vragen. Dat vertelden ze natuurlijk pas op het moment dat het filmpje klaar was en ik het naar YouTube wilde uploaden.
Betalen? Pfff. Kan het niet anders? Gratis bijvoorbeeld? Het is tenslotte maar een hobby.
Gelukkig kan Picasa (van het megaconcern Google) ook filmpjes maken. Foto's laden. Muziekje eronder. Klaar. Dat zal de mannen van Stupeflix leren. Het muziekje klonk wel een beetje beverig in preview. Alsof Marc Cohn de tekst van "Walking in Memphis" plots niet helemaal meer wist. Maar dat zou vast over zijn zodra het op YouTube stond. Uploaden dus maar.
Wachten, wachten. Wat? Onder m'n video stond plots een zinnetje. Iets over rechten van de Warner Music Group en dat de audio weer verwijderd was.
(krachtige krachtterm)
Ander muziekje. Wat lastig is als je heel veel muziekjes kent. Je hoofd is plots helemaal leeg. Toch maar "Winter in America" door René Froger?
Het werd "On the road" van de meesterlijke Jona Lewie.
Nieuw filmpje maken, muziekje plakken. Jona stotterde ook al. Hopen op YouTube. Ja! Het liedje werd geaccepteerd.
Maar Jona bleef stotteren en haperen.
(krachtigere krachtterm)
Met Picasa kan je dus geen fijne filmpjes maken.
Het lukte op het laatst met Windows Movie Maker. Het resultaat staat hieronder.
Maar de rust om wat bespiegelende zinnetjes over het eiland Texel op te laten borrelen is ondertussen wel verdwenen.
Laat ik dit jaar eens eenvoudig en fijn onbeschaamd hard beginnen.
Dan kan het later altijd nog rustig worden. Of ingewikkelder.
Verder hoeft er aan dit muziekje niets toegevoegd te worden.
Dat kan ook niet echt want ik weet niets van of over AC/DC.
Maar dat gitaartje in het begin ...
Posts
