"Who's grumpy?" #nsj dag 1

"Wat? Nee, dat is Annet die doet nog een even Chic zingen. He? Poemmepoemidoem poem Chic Chic! Ja dat liedje ja. Nee, de bassist niet, die is al dood. Nile Rodgers, de gitarist was er. Nee, de rest van de band kon zo uit het orkestje van de Love Boat weggelopen zijn."

"In Vlaardingen. Net. Volgens mij is de snelweg naast het hotel de gemeentegrens. Nee, daar hoor je niks van. Ja een beetje continue brom op de achtergrond, maar dat is in Den Helder ook zo."

"Leuk hoor. Al is zo'n eerste NSJ dag altijd een beetje wennen. Hopen mensen die van her naar der lopen. En als je vijf minuten binnen bent struikel je al over de strakgepakte mannen en hooggehakte mevrouwen met een glas champagne in de hand. Sorry? Nee, die blijven volgens mij zo'n beetje de hele avond staan kletsen bij zo'n bar. Geen idee. Misschien hebben ze gratis kaarten en doen ze fijn netwerken."

"Wat we het eerste deden? Een stempel halen om de hele avond te mogen plassen. Nee, dat doen we altijd. Anders sta je eeuwig in de rij achter mensen die staan te overwegen of ze ook zo'n stempel willen of dat ze per plasbeurt willen betalen. Nee, echt. Die heb je. Ik hoorde een meneer hardop inschatten hoevaak hij zou gaan plassen en of dat dan minder zou kosten als hij per keer zou betalen. Ja. Ook de welgestelde jazzfan moet op de kleintjes letten."

"Dafnis Prieto Proverb Trio, die zagen we het eerst. Nee, geen idee. We kenden het niet. Het begon een beetje vaag met wat gedrum en gepiel op een keyboard maar na een tijdje werd het erg goed. Toen een prachtig grote en zeer omvangrijke zangmeneer mee ging doen. Wat een stem had die. Daar moeten we later thuis nog eens naar luisteren."

Toen naar John Hiatt. Nee, daar is niet veel aan maar die speelde in dezelfde zaal als Van en zo konden we daar al vast fijn heel erg vooraan gaan staan. Murmelen? Waar stond dat? Ergens op Nu.nl? Waanzin. Ja, Van gaat natuurlijk niet over zo'n podium lopen huppelen en van "Is everbody happy?"  lopen roepen. Man, wat was dat goed. Zo geconcentreerd, helemaal daar, helemaal in z'n liedjes. Wat? Nee, van alles. Wat bekende liedjes, een paar bluesjes. Bye bye blackbird. Hij dacht waarschijnlijk "Het is een jazzfestival, nou dan krijg je jazz". Hij was helemaal niet nukkig. Hij had er zin in. Er kwam zelfs iemand zeggen dat hij wel zo moest stoppen, dat heb ik wel eens anders meegemaakt. Stond hij een beetje half op z'n horloge te kijken. Had ik al gezegd dat het echt heel goed was? Een mooie "It's all in the game" en dan fijn in een mantra door met "No plan B". Dat hij blijft hangen in z'n eigen liedje, nog een herhaling, en dan nog één. Mooi, ontroerend mooi. Je zou er zo van in tranen kunnen raken. He? Nee, de band is een beetje bang van hem denk ik. In een lied speelde de bassist op een staande bas. tegen het eind liep meneer Morrison naar hem toe. De bassist knikte, liet de grote bas bijna uit z'n handen vallen om daarna vlug een elektrische om te doen. Toen zag Van dat het goed was."

"Nee. Dat was een beetje het probleem. Daarna zaten we een beetje te kijken van "we kunnen wel naar huis nu, hier komt niks overheen vanavond". We zagen Kamilya Jubran en Werner Hassler in een klein zaaltje. Mooi, zij zong Arabische teksten, hij deed dingen met een trompet en geluidjes. Indrukwekkend, stil, je durfde bijna niet te klappen. Echte jazz? We zagen Joe Lovano en Dave Douglas. Leuk. Maar we kwamen er niet echt in. Zij volgens mij ook niet. Beetje rommelig en dan weer even heel goed en dan, hup, was het weer weg."

"Nee, dat was echt bagger. Spectrum Road met Jack Bruce. de hele zaal was afgeladen vol. En binnen anderhalve minuut waren er al 50 mensen vertrokken. Eindeloos heftig pielen op een gitaar en legende Bruce stond wat op z'n bas te meppen. Nee, best grappig zo'n bak herrie maar een speedmetal bandje in een oefenruimte klinkt beter."

"Ja. Chic is onbenullig. Maar dat gitaartje is natuurlijk wel erg mooi. Dat gaat maar door. Joh, die zaal leek wel één groot klassenfeest van vroeger. Iedereen deed z'n disco jeugd over. Keurige volwassen mannen deden van "Oeh Oeh" en dan hun handjes precies op tijd omhoog. Nee, ze dansten niet echt. Hun vrouwen/vriendinnen wel, de mannen stonden vrij stil. Nee, ik doe nooit van "Oeh Oeh" op de maat he. Nee, het was gewoon best leuk. En eigenlijk was zo'n afsluiter ook wel goed. anders hadden we nu nog steeds zwaar onder de indruk van Van Morrison hier gezeten. Nu kunnen we vanmiddag gewoon weer  met frisse blik gaan kijken. We gaan straks eerst weer even slapen en dan weer daarheen. Vandaag is de serieuze dag geloof ik. Nou ja, we kijken straks wel op het schema. Nee, de filmpjes komen maandag wel. Er is hier wel wifi maar het schiet allemaal niet zo op. Ja. Jij ook nog een fijne "Oeh Oeh" he."

Het schema #nsj

"Toch heb ik het idee dat we wat vergeten".
"Vergeten? Wat dan? De tafel ligt vol zooi".
"Ja, maar toch. Ik heb het idee dat we wat missen".
"Och kom. Kijk nou. Alles ligt klaar. De uitgeprinte toegangskaarten voor vandaag, zaterdag en zondag, de parkeertickets, de hotelreservering, fototoestellen, telefoons, reservebaterijen, opladers, de laptop, externe harde schijf, het stekkerblok voor als het hotel weer eens niet genoeg stopcontacten heeft, bankpasjes, kleren. Mist er een tandenborstel misschien?".
"Nee, nee dat is het niet. Het is iets anders".

(...)

"Ach. Natuurlijk. Stom. Het schema. Dat mist er nog. Wat we gaan kijken".
"Nou. Ik heb anders wel een schema. Jij zou er nog naar kijken zei je. Maar dat zeg je elk jaar".
"Ja hoor eens. Ik heb wel wat anders te doen hoor. Dat jij nou al die suffe namen na gaat zoeken".
"Maar ik heb dus wel een schema".
"Als je maar niet denkt dat we drie dagen lang alleen maar naar van die irritante plonke plonke piep muziek gaan luisteren he. We gaan ook naar leuke dingen kijken".
"Als die in het schema passen".
"Dan maken we toch een nieuw schema?".
"Maar we moeten zo al weg. Er is altijd een file op weg naar Rotterdam".
"Het is nog geen half tien Ton. Het begint pas om vijf uur".

(...)

"Nou. Hehe. Zie je nou. Was dat nou zo moeilijk? In tien minuten was het klaar".
"Nou, klaar?".
"Best wel toch? We weten nu zeker dat we naar Van Morrison gaan kijken".
"Dat wisten we al. Dat was het enige dat we zeker wisten".
"Ok. Dat is waar. Maar nu weten we ook ongeveer wat we nog meer gaan zien".
"Met ongeveer bedoel je die hele lijst?".
"Is het zoveel dan?"
"Och, zal ik het eens oplezen?".

"Dafnis Prieto Proverb Trio, Van Morrison, James Carter Organ Trio, Kamily Jubran & Werner Hassler, Joe Lovano Dave Douglas Quintet, Chic, Tin Men & The Telephone, Seun Kuti & Egypt 80, Rudder, Tigran Hamasyan, Rez Abbasi, Herd, David Murray en Macy Gray, Betty Wright, Christian Scott, Vijay Iyer, Joshua Redman & The Bad Plus, Neil Cowley, Jim Hall, Hiromi, Fatoumata Diawara, Wayne Shorter, Maceo Parker, Benjamin Herman".

"Nou, dat viel best mee. Goed gedaan van ons. Ik neem aan dat er ook nu weer een paar groepjes op staan die tegelijkertijd spelen, zodat we ze menselijker wijs niet eens kunnen zien spelen?".
"Zeker. En het schema houdt ook dit jaar weer geen rekening met die duizenden andere mensen die ook ergens naar toe op weg zijn en daardoor vreselijk in de weg lopen waardoor je ergens niet op tijd kunt zijn en buiten tanden knarsend moet gaan staan wachten".
"En er is ook geen tijd om in de rij te staan voor te toiletten, het eten en andere dingen".
"Nee, daar houden we nooit rekening mee".
"En hoeveel mensen uit dat schema kennen we eigenlijk?".
"Van een stuk of vier of vijf ligt hier ergens een cd. En jij hebt die mevrouw Diawara nog op een stickje".
"Zo, dus we gaan dit jaar voor commercieel en toegankelijk".
"Gut wat grappig. Schiet nou maar op. We moeten de poes nog naar mijn moeder brengen".
"Haast, haast, haast. Altijd hetzelfde. We gaan niet de hele tijd lopen hollen hoor. Altijd dat gedoe van jou met vooraan willen staan. Het is maar een jazzfestival hoor".
"..."
"Nee, zeg inderdaad maar niks. Het is al goed. We gaan al".

"Eerste pad scherp L en op de weg beneden R"

Het was zo'n drie kwartier na de eerste verkeerde beslissing. Na lang, en onnavolgbaar redeneren hadden we toen besloten dat waar de "Wandelgids Ardennen: Het noorden en oosten" stelde "volg de blauwe rechthoeken, niet de blauwe ruiten!" we juist wel de blauwe ruiten moesten volgen. Waarschijnlijk had een toeristenhater de blauwe rechthoeken verwijderd. Dat moest wel want die waren immers nergens te vinden.

Nadat we vastliepen in een ondoordringbaar en wat morsig bos bedachten we dat we toch maar terug moesten keren. Waarna we de blauwe rechthoeken wel vonden. Al bleek het niet te gaan om blauwe streepjes op duidelijk waarneembare stukjes wit plastic maar om een incidentele vaag blauwe veeg, waarschijnlijk aangebracht door een slechtziende meneer van 2 meter 50 die op zijn ooghoogte heel soms een kloddertje verf op een boom had gesmeerd. In 1930, want het blauw was nogal verkleurd.

Maar dat was drie kwartier geleden. Nu braken we ons het hoofd over de volgende zinnen, "Na 1300 m gaat de blauwe rechthoek markering bij een elektriciteitsmast scherp R, maar u RD (1). Einde van het volgen van de blauwe rechthoekmarkering. Op verharde 4-spr., 20 m. voor de voorrangsweg, schuin R en na 20 m.voorrangsweg RD oversteken. Waar de weg onverhard wordt niet L maar RD. Volg de rood-witte markering.".

Ik kan best aardig lezen. Maar van in taal uitgeschreven wandeltochten raak ik chronisch in de war. Ze zijn vaak precies op de vierkante centimeter maar vervolgens dien je het een paar kilometer lang zelf maar bij elkaar te improviseren. Waar niks op tegen is alleen blijf je die paar kilometer panisch zoeken naar aanwijzingen. Ooit legde een gidsje haast van boom tot boom uit hoe je tegen een berghelling op moest klauteren. Om, eenmaal boven iets te schrijven als "Wanneer je nu je ogen tot spleetjes knijpt zie je 10 kilometer verder tussen een hoop bomen een klein dorpje liggen. Loop daarheen, vermijd het ravijn en pak daar de bus. Oh, en trouwens,die bus gaat maar 1 maal per dag.".

De afgelopen week waren de leukste vrouw ter wereld en ik in Wallonië. Dat is, op een woestijn na, de beste plek om te zijn. De natuur lijkt er niet op een stadspark, je kunt er in een willekeurige supermarkt de mooiste bieren kopen en een deel van de bevolking ziet er uit alsof ze op een regenachtige zaterdagmiddag achter een kopje koud geworden koffie bij de HEMA zit.

De rood-witte markering hebben we na lang zoeken gevonden. Om 10 minuten later terecht te komen op een veld, omgeven door prikkeldraad met kamperende jongeren die ons verbaasd aankeken. De route was weer verdwenen. En dat bleef hij doen. Bij zo'n beetje elk keuzemoment was er twijfel, en maakten we een verkeerde keuze. Wat moet je ook met zinnen als "U steekt twee, binnen dertig meter van elkaar gelegen zijbeken over, ook wel als één zijbeek te beschouwen"?

Het was warm en vrolijk kiftend vonden we na wat uren in Lierneux de auto terug.Waar we het wandelboekje onder de achterbank hebben gepropt. Weggooien gaat me dan weer net te ver. Het blijft een boek.

In Lierneux was trouwens een bibliotheek, er was zelfs een wegwijzer die er naar toe wees. We zijn er niet naar gaan kijken maar mocht u iemand kennen die er de baas is, ik wil er graag gaan werken. Mijn kennis van het Frans is nogal afwezig maar daar bluf ik me wel doorheen, ik kan reuze goed verlopen wandelgidsen herkennen en afschrijven. En ik beloof dat ik, geheel vrijwillig alle wandelingen rond het dorp na zal gaan lopen en van de correcte bordjes en aanwijzingen zal gaan voorzien. Met duidelijke blauwe verf.

Boekje erbij?!

"Ja dat klopt. Ik zat al langer met, zeg maar, een stukje onvrede. Kijk, we roepen wel van alles, als branche zeg maar, maar echt doorpakken is er dan toch vaak weer niet bij. Ideetje hier, projectje daar maar het blijft toch eigenlijk altijd om hetzelfde draaien, we blijven toch ... Sorry, maar ik moeten even ...".

"Nee mevrouw Annie, daar moet toch echt een kwart kop suiker in hoor".

"Daar was ik weer. Ja, het blijft opletten he. Maar, dat zei ik. Echt doorpakken, echt die grens over gaan, echt in die andere markt stappen, nee. En het duurde bij mij ook even hoor. En het was eigenlijk nog toeval ook. Ik zat 's avonds met die branchestrategienota "Meer waarde" op schoot wat met een half oog naar de zoveelste herhaling van oude Star Trek afleveringen te kijken en toen gebeurde het. Ik las de nota en hoorde toen die beroemde zin "to boldly go where no man has gone before" en, hoe het kwam weet ik niet maar toen was er die klik in mn hoofd zeg maar. Een gevoel van openbaring, u kent dat wel. Niet? Oh. Da's jammer voor u. Ik krijg bijna medelijden.

"Mevrouw Annie, servetje erbij doen!".

"En het lag zo voor de hand. Dat we het niet eerder zagen. Kijk, het stond wel overal hoor, stukjes dan. Verblijfsfunctie, seats2meet, comfort, kwaliteit, werkplekken voor zzp'ers, dat soort dingen. Maar het bleef erbij hangen he. Als dan weer ergens de cd's werden weggesaneerd dan kon daar wel een koffiedingetje komen. Maar het bleef rommelen in de marge". 

"Wilt u daar organische, rechtsgestapelde suiker bij?".

"Nee, het kwam nogal als een dreun ja. Juist bij de gemeente. Daar had men net besloten dat er nog iets van een voorziening over zou blijven toen ik met mijn idee kwam. Dus daar moest men wel even een nieuw denkkader voor aansnijden maar toen duidelijk werd dat er in het geheel geen subsidie meer overgemaakt hoefde te worden ... nee, helemaal geen. Als je dan die stap maakt moet je ook al je hulplijnen doorsnijden vind ik. En natuurlijk moest men op het gemeentehuis even wennen aan het idee van een Regionale Koffiehub, ja zo noemden we het nog in de planfase. Maar, echt, een leuke Prezi doet wonderen".

"Zeker, plassen is gratis. Even doorlopen en dan aan uw rechterhand".

"Kijk. Als je even mentaal in die andere zone gaat zitten zeg maar, dan zie je dat alles weg kan. Echt alles. En dat is ook goed, anders blijft het kwakkelen. We hebben wifi, superwifi niet zomaar van dat gewone, slome "net één streepjes op je telefoon" wifi he.. En wat staat er nu niet op het internet? Wat kun je nou niet downloaden? Dus waarom nog langer dingen kopen en ze weer doorlenen? Onzin. Weg ermee. Het is niet langer nodig. Nou ja, en met dat besef was er plots die ruimte. Letterlijk zeg maar. Als je al die kasten wegdoet dan heb je me toch een bak ruimte over. En dan kunnen er een hoop tafeltjes, stoeltjes en loungebanken in zo'n gebouw hoor. Zo!

"Annie! Hoe vaak heb ik het nu al gezegd. Het lepeltje doen wij hier rechts naast het kopje leggen!".

Natuurlijk. Het was wennen. Ook voor de klant. Maar die klant neem je bij de hand zeg maar. Die klant moet je niet alleen verleiden maar ook leiden. Dat scheelt maar een paar letters. En veranderen doet pijn. Ook voor ons. Een aantal medewerkers moesten we loslaten, de opleiding tot barista is een zware. Dat kan niet iedereen. Maar. Kijk om u heen en dan ziet u toch iets bijzonders. Een enorm grand café, maar dan modern. Werkplekken, hangplekken, drinkplekken, downloadplekken, uploadplekken, eetplekken. Overal plekken. Meer dan 42 verschillende soorten koffie, 18 exclusieve theesoorten, lunchgerechten, smoothies, hapjes. Wij staan weer mooi op de kaart in Korterdam en omstreken.

"Nee, het spijt me, tosti's kunt u in Korterdam alleen bij Bakkerij "In 't mandje" krijgen. Wij serveren wel een prima croque-monsieur al zeg ik het zelf". 

Sorry, wat zegt u? U vindt het nogal erg rustig hier? Hoe bedoelt u? Maar twee klanten? Ach, dat is nu weer van dat beperkte denken. Waar u zegt "rustig" zeg ik "wij zijn klaar voor de gasten die zo gaan komen". Natuurlijk, wij hadden het ook graag meteen iets drukker gezien. Maar ik heb begrepen dat het vrij slecht graag met de spinaziefabriek hier in de buurt dus ik verwacht binnenkort nogal wat verse zzp'ers. Ja, de één zijn crisis is de ander zijn omzet.

"Annie, je moet het wel duidelijk zeggen! Articuleren verdorie!"

Nee, zeker niet. We hebben de boeken die hier stonden niet weggegooid. Nou ja, niet allemaal. Kijk. Natuurlijk moet je het verwachtingspatroon van de vooral wat oudere klant niet uit het oog verliezen. Die bleven toch nog verbazingwekkend lang vragen om een boek. Opmerkelijk, we waren er toch met z'n allen wel uit dat dat een verdwenen productlijn was. Maar. Je bent geen goed ondernemer als je niet wat doet met de vraag de klant. En van het één kwam alweer het ander, en zo hadden we ook meteen de nieuwe naam voor het bedrijf.
Hmm? Nee, nee gewoon een boek. Wie hier iets bestelt die krijgt daar een boek bij. Gewoon een boek, any boek zeg maar. Ze mogen er geen uitkiezen. Dat houdt vreselijk op en bovendien, vroeger kochten we allemaal toch ook dezelfde boeken. Iedereen in Nederland wilde toch dezelfde dingen lezen riepen we. Dus nee, iedereen krijgt gewoon een willekeurig boek. Het is een aardigheidje he, een soort parapluutje op een sorbet.

"Annie! Annie? Annie waar ben je? Annie je kunt toch niet zo maar weglopen! Heus het went echt! Het is ook jouw toekomst!"

Sorry, maar ik moet nu echt zelf in gaan springen. Ja, u ziet, voor sommige medewerkers blijft het gewoon erg wennen. Die hebben er dan toch moeite mee. Van informatiespecialist naar "floormanager non-european coffees" en dan nog met zo'n slogan, te commercieel vinden ze. Dus, als u zo genoeg heeft ...

"Dat is dan € 8,45 alstublieft. Best prijzig? Nou, u heeft er anders wel een handvaardig gemaakt kopje koffie voor. Oh, en trouwens, voor ik het zelf nu ook vergeet, boekje erbij?

La Mer

"Je kun nog beter naar het Nederlands elftal kijken zeg".
Na twintig minuten zwijgend kijken had de leukste vrouw ter wereld het wel gehad met de film "Tinker, tailor, soldier, spy".
"Waar gaat het over? Wie is die man, deed die net ook al mee? En in welke tijd zitten ze nu weer?".
Ik probeerde het uit te leggen maar kon dat alleen maar omdat ik het boek van John Le Carré uit mijn hoofd ken. De Smiley boeken van Le Carré staan in de boekenkast vlak bij Voskuil en Joyce, die plaatsing zegt iets. Spionage verhalen, al gaan ze natuurlijk eigenlijk over trouw, verraad, loyaliteit en menselijk falen.

Terwijl ik verder keek, en de leukste vrouw ter wereld deed alsof ze dat ook deed kon ik mijn aandacht er niet echt meer bijhouden. Terughoudendheid werd hier verward met saaiheid. En die enorme bril die ze Smiley hadden opgezet, was die bedoeld als een soort uithangbord met "Dit speelt in de zeventiger jaren" erop?

We werden alle twee pas weer echt wakker toen de film al haast was afgelopen. Er klonk een raar vrolijk lied terwijl men het einde verprutste.
"Zit dat in de film of heeft de buurman de muziek hard aan?".

Waar het nu precies door komt weet ik niet. Het lied begint met wat gepraat, alsof het is opgenomen in een nachtclub. Er is een plastic orgeltje, een slaggitaar, een galmend orkest en applaus als bij een vergadering van het Syrische parlement, zo fijn collectief tegelijk en klaterend. En dan komt die stem, die klinkt alsof het hoog zomer is, alsof de zanger omhoog kijkt en alleen maar een strak blauwe lucht ziet. Het is zo warm dat je kunt leunen op de warmte.

"La Mer" blijkt, na wat gezoek een heuse Franse evergreen te zijn. Ooit geschreven door Charles Trenet, later vertaald nog tot wereldhit gezongen door Bobby Darin. Robbie Williams zong het en zelf Rob de Nijs, al heb ik dat niet verder nagezocht. Ik heb niets met Frankrijk, of Franse muziek. Dat gedweep met stokbroden heeft me nooit getrokken. En dit lied was me dus ook volstrekt ontgaan

Maar het lied is mooi. Tenminste, in de uitvoering die in de film klinkt. Julio Iglesias zingt het. Ja, dat was wel even schrikken.
Ik heb geen idee waar het verder over gaat. En dat hoeft ook niet. Af en toe, zomaar zachtjes de woorden "La Mer" zingen en dan de rest fijn lalala-end invullen is ook goed. Voor je het weet leun je op de warmte. Zelfs vandaag.