Veel blogpostjes herkauwen of recyclen zaken die elders al eerder op (of in) een blog stonden. Deze ook.
Het plaatje hierboven zag ik vorige week ergens. Maar vergat het te bookmarken. Gelukkig nam iemand in België het plaatje over. Waardoor het nu ook op deze plek gerecycled kan worden.
Kunstgeschiedenis op een poster. Zo arbitrair als de pest. Maar met mooie zinnetjes.
Gilbert owns George.
Koons owns kitch.
Duchamp owns everything.
En je kunt natuurlijk je eigen zinnen erbij bedenken.
Ik wist het wel hoor, dat een deel van Langedijk het "duizend eilandenrijk" werd genoemd. Maar ik ging er een beetje vanuit dat dat 1000 een geval van "16, 17, 18 .... veel, we doen 1000" was.
Maar dat is dus niet zo.
Een week of paar geleden was het weer eens tijd om iets leuks, iets niet-werks te doen met de medewerkers van de bibliotheek Langedijk. Nu kun je vertier ver weg zoeken. Maar dat is natuurlijk helemaal niet nodig. Niet altijd tenminste.
Mooi weer, een bootje. En iemand die weet hoe en waar gevaren kan worden. Meer is er niet nodig.
Een paar honderd meter lopen. In een bootje stappen. En anderhalf uur later, voor de bibliotheek weer uitstappen. Of we in de tussentijd langs echt 1000 eilanden zijn gevaren, dat weet ik niet. Maar het waren er wel heel erg veel. Goed, het zijn geen enorme lappen grond. Maar elk eiland is er wel één.
Maar, kijk zelf even.
Het filmpje hieronder is speciaal voor de mensen die het ook zomers drukdrukdruk! hebben. Het filmpje boven de tekst heeft een iets meer ontspannen tempo.
Beleefd is het natuurlijk niet, weglopen terwijl een nummer nog niet is afgelopen.
Toch hielden veel mensen het niet vol om te blijven zitten, vorige week bij het optreden van Ornette Coleman.
Al leek het eigenlijk meer op vluchten dan weglopen
Coleman speelt al meer dan 50 jaar. In 1958 maakte hij, met zijn plastic saxofoon de plaat "Something Else!!!!" en dat was het ook wel, iets heel anders. In de jaren daarna werd zijn muziek alleen maar vrijer. Coleman speelde steeds minder binnen de gangbare structuren en steeds meer wat hij in zijn hoofd hoorde, of meende te horen.
Afgelopen zondag stond hij, inmiddels 80 jaar oud voor een warme, afgeladen zaal. Afgeladen in het begin dan. Het optreden begon met, voor een deel van het publiek, etnisch vertederende blazers uit Noord-Afrika. Hoewel ze wel erg lang het zelfde deuntje dreunden. Toen na een aantal sprekend op elkaar lijkende nummers Coleman met een drummer en twee bassisten zich bij hen voegde ging iedereen er eens goed voor zitten.
Make some noise! Het had misschien allemaal iets met elkaar te maken wat ze daar stonden te doen. Maar je kon het niet echt horen.
Er werd gelachen en daarna achterover geleund. En er werd gevlucht.
Het werd een bende. Een bevrijdende bende. Door de zaal lopen, niemand keek er meer van op. Tussen de beroepsfotografen voor het podium gaan hangen? Plots was het geen probleem.
En Ornette Coleman toeterde ondertussen onverstoorbaar door.
Mooi is misschien niet het goede woord. Maar ik vind het eigenlijk wel prachtig dat iemand een zaal niet probeert te behagen maar gewoon doet wat hij wil. Ook al lopen er dan een hoop mensen weg.
Kijken op het schema. Dat is wat de meeste mensen het vaakst doen op het #NSJ. Omdat er altijd wel weer iets anders is dat je kunt zien. Maar wat was het ook al weer?
Weinig mensen zitten een compleet concert uit op het #NSJ. De eerste keer is dat raar, wennen. Na een paar nummers staat een deel van de zaal op en loopt weg. De meeste niet uit desinteresse maar gewoon omdat er ergens anders misschien iets is dat nog leuker of beter zou kunnen zijn.
De enige zaal waar dat niet kon was die waar op zondag het kwartet van Anouar Brahem optrad. Er hing een briefje op de deur. Na aanvang kon je niet meer naar binnen en tijdens het concert niet meer naar buiten.
Dat was dus even psychisch slikken.
Na het eerste liedje twijfelde ik nog even aan onze keuze. Na het tweede was het al minder en tijdens het derde zat mijn hoofd alleen maar vol klank. De muziek is misschien niet spectaculair. Je kunt er niet op dansen of springen. Meefluiten gaat ook lastig.
Op het podium is weinig te zien. Drie zittende mannen, één meneer staat. Zo af en toe wordt er naar elkaar gekeken. Een knikje, een glimlach als het allemaal klopt of een kleine hoofdbeweging als een nummer moet worden afgerond. Meer niet.
Weinig, subtiel en stil.
Een hoogtepunt.
Het kwartet van Brahem speelt op 21 oktober in Amsterdam en op 22 oktober in Rotterdam.
Het was geen gewoon gejuich. Voor de mensen tegenover ons, aan de andere kant van de Congo was Swamp Dogg meer dan een artiest. Dat moet wel.
Hun enthousiasme, het dansen, hun aanmoedigingen leken haast religieus. Zij zagen iemand wiens muziek iets betekende, echt betekende diep in hun leven.
Wij zagen een man van eind 60 wiens optreden begon met twee liedjes die werden gezongen door zijn moeder van 88. Curieus, dachten we nog.
Swamp Dogg, de naam zei iets maar meer dan dat ook niet. Tijdens het optreden kregen we door dat de man goed kon zingen, puntige teksten schreef en een aanstekelijk soort van soulblues maakte. En dat er een paar mensen in de tent waren die hem heel erg goed vonden. Meer dan dat, liedjes werden verwelkomd alsof het oude vrienden waren die speciaal een eind waren omgereden om op bezoek te komen.
Swamp Dogg zorgde afgelopen weekend voor het mooiste moment van het Northsea Jazz Festival.
Aan het eind van zijn optreden gaf hij vanaf het podium het publiek een hand. Mij ook. Het was geen zacht vluchtig of flauw handje. Het was een ferme handdruk. Na dat handenschudden ging hij even de zaal in. Het duurde alleen veel langer dan even.
Er was geen beveiliger om het publiek op afstand te houden. Een blonde mevrouw ging met hem op de foto. Een vader met kind sprak een tijdje met hem, hij werd op zijn schouder geslagen en danste met een fan.
Geen allures, geen kunstjes. Ontroerend mooi.
Het leukste weekend van het jaar is weer voorbij. De filmpjes staan online en voor de nieuwsgierigen met een korte attentiespanne is er zelfs een samenvatting.
Posts
