Kinderen en schrijven

Biblioblogjes gaan vaak/soms/af en toe over lezen. Maar weer bijna nooit over schrijven.

Vorig jaar werd in Engeland door de National Literacy Trust onderzoek gedaan naar de beleving van het schrijven onder kinderen. 3001 kinderen in de leeftijd van 8 tot en met 16 werden ondervraagd.

Er waren een aantal vragen waar men een antwoord op wilde vinden. In hoeverre vinden kinderen het fijn om te schrijven? Op wat voor manier schrijven ze? Hoe goed denken ze zelf dat ze schrijven en wat vinden ze van schrijven?

Het hele, omvangrijke rapport is te vinden op de site van de NLT maar een aantal bevindingen herkauw ik hier even.

55% had een profiel op een site als Facebook.
24% had een eigen blog.
82% stuurde minstens eenmaal per maand een sms.
73% chat.

Kinderen die een blog hadden vonden schrijven leuker dan degenen die geen blog hadden. Maar dat lijkt me een open deur. Veel aardiger is de bevinding dat de kinderen die blogden (is dat eigenlijk een woord?) meer zelfvertrouwen hadden met betrekking tot schrijven en ook vaker schreven dan andere kinderen.

Ook opmerkelijk als resultaat vond ik de bevinding dat bijna 60% van de kinderen meent dat computers hen in staat stellen creatief te zijn, ze zich beter kunnen concentreren met een computer en dat ze door de computer meer (zijn) gaan schrijven.

Het rapport zit verder vol met aardige vondsten die de mogelijke angst voor een negatieve invloed van de pc op het schrijven wat relativeren. Zo gebruikt 50% de computer elke dag om voor de "leuk" te schrijven, terwijl maar 18,3 % de computer dagelijks voor schoolwerk gebruikt.
Maar als ik nog langer doorga begint het overschrijven te lijken.

Lees het rapport eens, zo heel veel informatie over hoe kinderen over schrijven denken is er volgens mij niet. En er is ook een samenvatting.

En nog even één tabel.

De wereld van de appjes

Ik heb geen iPhone. Ik heb een HTC die "op" Android draait, een working man's iPhone noem ik hem.

Maar het soort toestel doet er misschien niet eens zoveel toe (sorry Jan David). Het gaat om het principe van de appjes. Programma's, applicaties die je kunt downloaden en op je telefoon kunt gebruiken. Soms kinderlijk ingewikkelde spelletjes maar minstens zo vaak erg handige dingen. Soms kosten ze geld, vaak ook niet.

Toen ik vandaag weer eens op een trein stond te wachten wist ik, door zo'n appje, dat de "over ongeveer 10 minuten" van de blikken mevrouw van de NS eigenlijk 17 minuten zouden worden. En ik kon zien dat de brug over het kanaal die volgens de conducteur niet meer dicht kon allang weer goed functioneerde. Mij krijg je niet gek meer.

Over de wereld van de appjes zond CNBC vorige week de boeiende documentaire "Planet Of The Apps" uit. Die gaat helemaal over appjes voor de iPhone maar is voor iedere nieuwsgierige interessant om te bekijken.

Mijn favoriet is de mevrouw die 's ochtends een boodschappenlijstje maakt op haar iPhone, naar de supermarkt gaat waar ze dan natuurlijk weer niet alles hebben. Ze tikt met haar vinger op het schermpje van haar telefoon en hup, daar gaat een mailtje naar haar partner zodat die ergens anders kan gaan zoeken.
Ook mooi zijn de twee kinderen die een appje maakten voor andere kinderen die (iets) minder goed in wiskunde zijn. Prachtig.

Zover ik weet zijn er geen Nederlandse bibliotheekappjes.
Misschien is dat nog wat vlug.
Al zouden ze er wel moeten komen. Kan iemand dat even doorgeven?

PictureTrail

Het begint een beetje op "Maandag, knutseldag" te lijken, deze vroeg in de week postjes. Maar wat kleinschalig knutselen is nu eenmaal leuk om te doen.

Sinds de 23 dingen cursus (was er een leven voor de cursus?) gebruiken we op de website van de bibliotheek, of in het blog, soms de presentatiemogelijkheden van Flickr. Foto's uploaden, share aanklikken, de code embedden en klaar.
Maar die presentatie ziet er wel steeds hetzelfde uit. Dat is mooi consequent maar soms ook wat saai.

Toevallig hoorde ik over PictureTrail. En omdat het zondag ijzig guur sneeuwde in het dorp zijn we maar wat gaan knutselen met PictureTrail. Dat is altijd nog leuker dan die schaatswedstrijden op tv die wel in een eindeloze "heb ik dit vorig jaar al niet eens gezien?" loopje lijken te zitten.

De groep mensen die PictureTrail gebruikt zal stukken minder omvangrijk zijn dan die van Flickr of Picasa en heel erg 2.0 is het ook allemaal niet maar je kunt er leukere presentaties mee maken. Allerlei vormen zijn mogelijk. Onder dit blog staan er twee. Wel moet je een beetje opletten, voor je het weet duikelen er allemaal hartjes over je foto's, en dat is misschien weer net iets te gezellig.

Voor de mensen die op een muziekje bij de foto's zitten te wachten, al dan niet met angst en beven, de site kan ook iets met muziek maar dat begon op hogere wiskunde te lijken. En dat is niets voor een zondagmiddag.

Omdat ik het zo langzamerhand echt helemaal gehad heb met de sneeuw hieronder wat zonnige foto's van Los Rogues de Garcia op Tenerife. Overgebleven lava, de rest is allemaal weggesleten.

Vergankelijkheid, altijd mooi.

Bluesje voor de zondag

Het Hawthorne effect heet het, of ook wel het "observer effect". Het subject dat bekeken wordt, verandert door het bekeken worden.

Waarschijnlijk werkte het Hawthorne effect wel tijdens de gefilmde repetitie van Eric Clapton voor zijn bluestour uit 1994. De repetitie werd verbouwd tot een documentaire voor, dacht ik, de Amerikaanse tv.
Clapton praat wat en je ziet hem met zijn band oefenen. Maar niet zomaar wat oefenen. Op zijn, eigenlijk wel irritante (want veel te makkelijke) manier, speelt hij soepeltjes en zonder waarneembare moeite even vlug de sterren van de bluesgitaarhemel.

Als je het filmpje tot vlak bij het eind bekijkt zie je hem nog even aan de drummer uitleggen dat "als het nummer lekker gaat hij (de drummer) wel op moet letten, want dan kan er van alles gebeuren". En daarna gaat de gitaar af en roept Clapton "Lunchtime!".

En klaar.

Zomaar eventjes tussendoor.

Vrijdag, muziekjesdag met Clyde Stubblefield

Clyde wie?

Eigenlijk zou het vandaag een muziekje van James Brown worden. Iets dreinerigs uit begin jaren zeventig toen de liedjes van de "hardest working man in showbizz" steeds langer opgerekte, soms wat nerveuze jams werden.

Clyde Stubblefield was één van de drummers van James Brown. En niet zo maar één. Stubblefield was "The Funky Drummer". De enige echte. De man die de meest gesampelde drumbreak uit de popgeschiedenis maakte.

Clyde is van die drumbreak niet echt rijk geworden. James Brown was niet zo van het royalties doorbetalen. Maar (of misschien moet het "dus" zijn) Stubblefield drumt op zijn 66ste nog fijn verder.
Volgens zijn MySpace pagina (waar je ook naar zijn muziek kunt luisteren) speelt hij elke maandagavond in Madison, Wisconsin.

In 1986 kwam er van James Brown een erg mooi verzamelalbum uit,
"In The Jungle Groove". Daar stond natuurlijk de hit"The Funky Drummer" op. En, misschien als post-ironische knipoog, een remix van de drumbreak van Clyde Stubblefield. En dat is dus het lied van vandaag.

Zet de speakertjes even helemaal open voor een te onbekende, nog levende legende.