Een appel, twee sinasappels en een fles olijfolie.

"Nee, het is erg winter dus heel veel is er niet te vertellen. Zo om de zoveel dagen sneeuwt het weer eens en dan is alles wit voor, zeg een week of zo. Na die week wordt het even wat warmer of het gaat regenen of alle twee. Dan smelt alle sneeuw weer weg en net als de poezen denken "We gaan de tuin in!" merken ze dat alles door- en drijfnat is. Dan staan ze wat onbeholpen te kijken en dan gaan ze maar weer achter elkaar aanhollen". 

"Het is best mooi, laatst was het helemaal wit met een laag van zeg 20 centimeter of zo. Het dikte nog wat in dus het was goed doorloopbaar en dan is sneeuw wel even mooi. Buiten het dorp is het dan letterlijk oogverblindend wit en net zo uitgestorven als het altijd al is. Ik liep de heuvel Kalakotch op, door de struiken, gewoon een beetje achter de sporen van herten aan. Nee, die zie je verder niet maar ze weten wel hoe ze moeten lopen". 

"Nee, door die sneeuw zitten we hier een beetje vast. We hebben al in geen maanden meer een Bulgaarse les gehad. Eerst doordat Annet steeds naar Nederland moest en nu omdat het te vaak slecht weer is. Targovishte is toch drie kwartier met de auto. En die doet toch al raar. Wat? Nee, de auto, die doet raar. Zo soms valt hij gewoon stil, de moter slaat niet af maar hij gaat gewoon steeds langzamer rijden. Nee, niemand weet wat het is. Niemand kan iets vinden. In het begin schrokken we er wel van maar alles went. Zeker hier. Annet zet de auto uit, zeg je dat zo? En dan weer aan en dan doet hij het weer".

"Het spannendste dat er gebeurde was dat Annie, de vrouw van burgemeester Gosho voor de deur stond met een oudere mevrouw. Of Annet haar een injectie wilde geven. Annet was vroeger doktersassistente dus die prikt nog met haar ogen dicht als het moet. Nee, ik denk dat ze het ooit gezegd heeft en dat Annie dat onthouden heeft. De mevrouw moest drie dagen achter elkaar een injectie. Nee, er is op het dorp geen dokter. En als ze naar Popovo moet waar wel een dokter is moet ze steeds een auto regelen. En het kost allemaal geld. Eerst betaal je voor het consult, dan voor de medicijnen, dan voor de injectiespuiten en daarna nog een keer voor elke keer dat de injectie gegeven wordt. Alles kost geld en geld hebben de meeste ouderen niet. Dus kwam ze drie keer bij ons langs. Gezellige mevrouw hoor. Turks-Bulgaars, ze kende de vrouw nog die hier voor ons woonde. Vanmorgen kreeg Annet een appel, twee sinasappels en een fles echte olijfolie. Nee, de olijfolie had ze van haar zoon. Die werkt in Italië. Het was een mooi cadeau en we kregen er weer een integratiestempeltje bij.