Ploetersneeuw

Natuurlijk sneeuwde het. Al leek het in het dorp wel mee te vallen. Misschien was het 10 cm of zo. Ver naar boven afgerond. 

Buiten het dorp lag er meer. Al kwam ik daar pas achter toen ik al een tijd op weg was en teruglopen ook zo'n gedoe was. Er hing een grote, dikke wolk laag boven het dorp en daarbuiten. Eigenlijk zag je nauwelijks iets. Maar het was toch al een beetje lopen om het lopen. 

Toen ik genoeg kreeg van het eindeloos doorstijgende pad omhoog sloeg ik linksaf naar een niet meer gebruikte bron. Vroeger, toen nog niet al het land vol met graan of zonnebloemen stond liepen er kuddes schapen door dit gebied. Maar nu komt er al jaren geen schaap meer water drinken. Uit een metalen pijpje kwam water, dat was voor het eerst in meer dan twee jaar. 

Na de bron steek je een breed stuk landbouwgrond over. Graan komt er in het voorjaar. Daarna, de heuvel is dan steiler en bijna op zijn hoogtepunt staan er her en der bomen en struiken. Dwaalgrond. 

Beneden me was een grote donkere vlek. Ik dacht eerst dat er iets op mijn bril zat. Maar het was gewoon een stuk bos dat zich verstopt had in de wolk.

Als je, bovenop de heuvel een dierenpaadje volgt kom je in een klein dal uit. Zomers is er geen doorkomen aan, het staat vol met prikdingen en hoog gras. In de winter zak je er hoogstens weg in diepe sneeuw. 

Helemaal boven staat een alleenige boom. De sneeuw was hier echt niet meer doorloopbaar. Maar daar had de boom zelf natuurlijk geen last van. Er stond een Lada Niva, een Bulgaarse terreinwagen, op de weg die daar begint. Maar er zat niemand in, er waren geen voetstappen en de motorkap voelde ijskoud aan. 

Ik liep terug over de weg die, zelfs als er geen sneeuw ligt vrij virtueel is. De laaghangende wolk leek een beetje op te trekken. Nee, toch niet.

Het was drie uur lang doodstil. Maar dat was wel zoals het hoorde te zijn. Zelf ben ik ook wat stilgevallen.