Het voorjaar verloopt hier in Bulgarije zoals verwacht. Niet gehoopt, verwacht. Al heel vroeg was het onbehoorlijk mooi weer. Net toen we de kachels en de kleden voor op de vloer op wilden gaan ruimen begon het te regenen. En dat bleef het doen. Voor aanstaande maandag wordt 15 cm sneeuw verwacht. Dat lijkt me belachelijk maar niet onmogelijk.
Omdat de Bulgaarse les uitviel en omdat we met het druilweer toch wat moesten reden we naar de Nikola Marinov galerie. De galerie, eigenlijk een museum is gevestigd in een gebouw dat doet denken aan een al erg lang geleden verlaten sporthal.
Voor de deur zat een poes. Een beter welkom kun je je niet denken. Meer musea zouden zo'n verwelkomingshuisdier moeten hebben.
Net als bij vorige bezoeken dook er uit een kantoortje een mevrouw op die zich duidelijk verbaasde dat er bezoekers waren. Bij het betalen van de toegangskaartjes was er even onduidelijkheid of wij nu wel of niet gepensioneerd waren. Voor ik bozig kon gaan roepen dat we er toch niet zo heel oud uitzagen (wat ik helemaal niet had gekund want ik weet niet hoe je "er uitzien" in het Bulgaars zegt) bleek dat de kassamevrouw een ander Bulgaars woord van ons verkeerd had verstaan. Iedereen moest lachen, we betaalden de euro toegang en de mevrouw deed het licht aan.
De galerie heeft 2 zalen. De ene met klassiekers (daar schreef ik al eens over) en in de andere hangen wisselende exposities. Deze keer hing er werk van een kunstenaar of vijf. Misschien was de overeenkomst dat ze allemaal in een min of meer realistische stijl werkten. Of hoe noem je dat? Dat je kunt zien waar het over gaat. Ik ben daar niet zo'n voorstander van maar je moet alles een kans geven.
Er hing, en misschien kun je over smaak twisten en moet je dat ook vooral doen, een hoop bagger. Nou ja, ik vond het bagger. Maar Annet vond het ook en meer bezoekers waren er niet.
Dit bijvoorbeeld. Volgens mij kan het zo in de showroom van een badkamerwinkel.
En deze kan zo in een eng, onverlicht tunneltje onder een niet meer gebruikte spoorlijn.
Maar deze, van Nikola Angelov-Garn vond ik best leuk. Reddingsschip heet het.
Of deze van dezelfde schilder. Nieuwe mens heet het. Ik denk dat ze in het dorp nogal zouden schrikken van de nieuwe mens.
Deze vonden we beiden mooi. Elizabeta Jankova maakte ze. Als we een paar duizend Leva op zak hadden gehad hadden we er één gekocht.
In de galerie hangen niet erg veel dingen die ik mooi vind. Maar toch kom ik er altijd erg vrolijk vandaan. De mensen die er werken zijn altijd blij verrast als er iemand komt kijken en er blijkt leven na de bouwvallen en de uitgestrekte graan- en zonnebloemvelden te zijn.
Toen we Targovishte uitreden waren de stakers van de rotonde verdwenen. Het protest van deze week zat er weer op. Maar ik denk dat ze er volgende week weer zullen staan. In de druilerige regen. Of als het echt tegenzit, in de sneeuw.