Vragen, vragen.

Gaat er nog een eind komen aan de stroom van ieniemienie kikkertjes (padden kan ook)(maar volgens mij zeg je dan geen padjes) die sinds de paddenregen van een paar weken terug per ongeluk via de traptreden van ons huis ongeduldig en misschien ook wel radeloos heen en weer huppen voor de keukendeur? Ze hupten vol goede moed de traptredes af maar terug huppen is voor zo'n klein kikkertje (of pad) natuurlijk niet te doen. Elke dag vang ik, als ik 's ochtends vroeg koffie zet en de poezen eten geef, degene voor de deur en zet ze terug in de tuin. In de loop van de dag vangen we dan de kikkers (of padden) die via kieren het huis zijn binnengekomen. Tientallen zijn het er tot nu toe. En we zijn ze een beetje zat. We blijven ze natuurlijk buiten zetten maar ik verdenk sommige ervan het allemaal wel grappig te vinden. De trap af hupsen en dan in een plastic bakje weer naar buiten worden gedragen.

Krijgen we een nieuwe verblijfsvergunning? Bij de vorige (voor vijf jaar) (de nieuwe zou voor tien jaar moeten zijn) moesten we vlotjes allerlei bureaucratisch halsbrekende toeren uithalen. Een Bulgaarse bankrekening terwijl veel Bulgaarse banken geen zin hadden in immigranten. Inschrijven in het Bulgaarse ziekenfonds. Allerlei in veelvoud gekopieerde papieren. Deze keer hoeven we alleen te bewijzen dat we een vast adres hebben. Maar dat lijkt me zo simpel dat ik vermoed dat de immigratiemevrouw op de dag zelf om allerlei andere noodzakelijke, en voor ons onvindbare dingetjes uit haar redelijk uitgewoonde kantoor roept. 

Laat Gijs voortaan de zwart witte kat, die gekmakend veel op Anneke lijkt met rust zodat hij niet meer in lelijke vechtpartijen belandt die er vervolgens voor zorgen dat we met hem naar de dierenarts moeten omdat zijn hoofd vol met pus is gaan zitten? Twee keer hebben we het tot nu toe gehad en waar Gijs over het algemeen een relaxte theemuts is maakt de zwart witte kater het slechtste in hem los. Zijn halve vacht vloog door de lucht en op zijn hoofd zag ik, bij de dierarts wel vijf diepe tandafdrukken zitten. En, ik had het even verdrongen, hoe gaat het met zijn volgende knipbeurt? De vorige keer misdroeg hij zich zo dat het maar goed was dat het nog niet zo heel warm werd. Maar nu het toch als vanouds boven de 30 graden is en blijft moet hij er toch echt nog een keer aan geloven.

En hoe loopt het af met buurman Jordan? Betere buren dan Jordan en Duschka kun je je als net geïmmigreerde Nederlanders niet wensen. Behulpzaam, vriendelijk en altijd bezig met het corrigeren van de klemtoon in onze beroerde uitspraak van het Bulgaars. Om daarna vlug nog een handvol courgettes/tomaten/aardappelen etc aan ons te geven. De laatste tijd rommelde de gezondheid van Jordan (77). Eerst iets met mogelijke huidkanker, daarna staar en de laatste weken at hij slecht tot niet. Misselijk was hij bij alles wat hij at. Vorige week bracht Annet hem en Duschka nog op stel en sprong naar het ziekenhuis in Veliko Tarnovo met hartklachten. Dat liep goed af maar nu blijkt hij een "iets" in zijn darmen te hebben. Maar wat dat "iets" is? We vrezen vrij zenuwachtig.

Vroeger, en er is zo langzamerhand best veel vroeger, was er een tv serie, Soap. Ik dacht dat elke aflevering eindigde met "Confused, you won't be after the next episode of Soap". Maar dat blijk ik me dus niet goed te herinneren. Ook al weer niet. Het leek me een aardige cliffhanger einde van deze tekst. Al is cliffhanger in het geval van buurman Jordan eigenlijk een te jolig woord.

Buiten bloeien de zonnebloemen en wordt het ook rap steeds warmer. Dit blog neemt even een zomerpauze.