L.A.R.S

Het lied van de beul - Norman Mailer (boek & plaat)

2012-01-25T10:05:00.000+01:00

"Toen de bestuurder het contactsleuteltje omdraaide, sprong de radio weer aan. Er heerste genoeg spanning binnen om iedereen op te laten schrikken. De bestuurder wilde onmiddellijk de radio afzetten, maar Gary keek op en zei:'Alsjeblieft, laat het aan.' De tekst van het liedje ging over de vlucht van een witte vogel - Una paloma blanca.
Voor alle zekerheid vroeg de bestuurder:'Moet ik het echt aan laten?' 'Ja,' zei Gary.
'Er is een nieuwe dag, er is een nieuwe weg,'luidden de woorden, 'en ik wiek omhoog de zon tegemoet.'
Terwijl ze traag voortreden en het liedje gespeeld werd, merkte pater Meersman dat Gary niet meer naar de foto keek. Het leek of de tekst belangrijker was geworden.
Keer op keer kreeg ik de klappen,
Eens lag ik geketend vast,
Ja, ze wilden mij vertrappen,
De pijn bezorgt me nog steeds last.
Niemand zei meer iets en het lied ging verder.
Geen mens neemt mij mijn vrijheid af,
Ja, geen mens neemt mij mijn vrijheid af.
Toen het afgelopen was bleven ze zwijgen. Bij de conservenfabriek stapte iedereen op zijn beurt uit, zoals de bewakers hadden geleerd tijdens de oefening met een vervanger voor Gary. Nu brachten ze hem zonder hapering naar binnen."

Het lied van de beul - Norman Mailer. Eerste Nederlandse druk 1980, pagina 537.

In 1976 vermoorde Gary Gilmore twee mensen. Voor één van de moorden werd hij ter dood veroordeeld. Gilmore weigerde tegen de uitspraak in beroep te gaan. Dat weigeren en het feit dat zijn executie de eerste na een pauze in het ten uitvoer brengen van doodvonnissen was maakte zijn naam en zijn zaak "beroemd".
Mailer beschrijft in "Het lied van de beul" op minutieuze wijze het leven van Gilmore, de rechtzaak en de juridische verwikkelingen.

Gilmore werd op 17 januari 1977 door een vuurpeloton geëxecuteerd. Zijn laatste woorden waren 'Lets do it!'.

Heel lang geleden kocht ik "Het lied van de beul". Niet vanwege Norman Mailer. Ik bladerde door het boek en kwam de naam Gary Gilmore tegen. En die naam kon ik (voor mij hoort hier het woord "natuurlijk" achter te staan) door het lied dat The Adverts ooit over hem maakten, "Looking through Gary Gilmore's eyes".

Het lied dat in het fragment hierboven voorkomt is natuurlijk een ander. Gilmore hoort het wanneer hij wordt overgebracht naar de plek waar hij geëxecuteerd zal worden.

Bibliotheekpinnen met Pinterest

2012-01-19T12:06:00.001+01:00

Gisteravond was het hier slecht weer, daardoor was het nogal rustig met klanten. Door die rust kon ik via Twitter een conversatie tussen @Patrick23dingen en @DerJouke volgen over de site Pinterest. Ik had er nooit van gehoord maar de conversatie maakte nieuwsgierig en toen @Patrick23dingen ook nog zo vriendelijk was om me een invite te sturen kon ik er mee aan het knutselen slaan.

(kopieer en plak van iLibrarian)
Pinterest is a digital pinboard application which started just last year but has quickly become one of the top 10 most trafficked social networking websites according to Hitwise. During the second week in December the website had over 11 million visitors. This is pretty impressive considering that the site is still in the invite-only stage.

Pinterest’s inspiration boards have a lot of potential for libraries and other organizations for creating visual displays of resources and services. All of Pinterest’s boards and posts can be shared on Facebook and Twitter."

Pinterest laat je vondsten op het internet delen via een prikbord. Dat delen gaat vrij eenvoudig. Je ziet ergens iets en je klikt op de pinknop die je eenvoudig installeert in je browser. Pinterest filtert de grafische delen van de pagina die je wilt pinnen, je kiest een afbeelding, voegt wat tekst toe en je kiest het prikbord waar je het op wilt delen. Je kunt je "pin" ook nog via Twitter en Facebook met de wereld delen.

Je kunt een eindeloze hoeveelheid prikborden maken. Je zou er als bibliotheek bijvoorbeeld één kunnen maken met je activiteiten. Maar dat lijkt me, na een uurtje prutsen eigenlijk alleen een herhaling van dat wat veel bibliotheken al via hun website/nieuwsbrief/Twitter/Hyves/Facebook aan iedereen laten weten.

Leuker is het om een prikbord te maken dat ook te gebruiken is door anderen. Je kunt mensen die een account hebben bij Pinterest toegang geven tot je prikbord zodat zij daar bijvoorbeeld een boek op kunnen pinnen waarvan ze vinden dat iedereen dat zou moeten lezen.

Ik heb wat met Pinterest zitten spelen, als mezelf en als Bibliotheek Langedijk. Dat werkt enigszins schizofrenie bevorderend. Maar het werkt. Als mezelf kan ik een boek op het prikbord van de bibliotheek zetten. Iedereen die dat prikbord bezoekt kan dat nu zien. En iedereen kan er zijn of haar mooie boek aan toevoegen. Nou ja, als je lid bent van Pinterest en dat zijn er zo te zien nog niet zo heel hier in Nederland.

Mocht je daar verandering in willen brengen en ook een account willen hebben bij deze, volgens de persberichten razend populaire site laat het dan even weten. Dan stuur ik een invite en blijft het prikbord "Mooie boeken!" misschien niet zo leeg.

"Wat de fok is dat voor een giraffe?"

2012-01-18T10:01:00.000+01:00

"Fabels, Hip Hop, Jazz".
Die termen stonden op de luisterpaal van Radio 6 onder de cd "De Avonduren" van Kapabel. En even brak het angstzweet me uit. Laatst vond ik mezelf al haast te oud om een concert te bezoeken en nu, fabels, fabels. Had ik nu ook nog een hele nieuwe muziekstroming gemist?

Gelukkig viel het mee. Fabels bleken gewoon fabels te zijn. In de oude vertrouwde betekenis. Alleen de combinatie van fabels (er had ook sprookjes kunnen staan) met Hip Hop, ik had het nooit eerder gehoord.

"De Avonduren" van Kapabel is een wonderlijk en ook nog mooi project. Een cd vol moderne, gerapte sprookjes en misschien ook wel fabels, "Wammus Langnek", "Sjakie Schildpad en de kreupele haas" (waarop Herman van Veen ook nog even meedoet). De cd werd geproduceerd door Colin Benders (aka Kyteman), de meeste muzikanten spelen in zijn orkest.

De Nationale Voorleesdagen beginnen vandaag. Misschien is het een idee om voor het lied bij het boek het volgende jaar eens contact op te nemen met Kapabel?

Kinderen lezen (misschien) liever eBoeken dan gedrukte boeken

2012-01-16T10:41:00.000+01:00

Vorige week las ik, na erheen te zijn gevoerd door een tweet, op eReaders.nl "Kinderen lezen liever ebooks dan gedrukte boeken"

"Wanneer ze de keuze hebben tussen ebooks en gedrukte boeken, hebben kinderen een voorkeur voor ebooks, blijkt uit een nieuwe studie. Kinderen die ebooks lezen, onthouden en begrijpen daarnaast evenveel als wanneer ze gedrukte boeken lezen. Enhanced ebooks met interactieve elementen blijken voor kinderen minder geschikt dan gewone ebooks.
Een zogenaamde QuickStudy - een kort onderzoek onder een beperkte, geselecteerde groep - van het Joan Ganz Cooney Center in de VS toonde aan dat de meeste kinderen een voorkeur hebben voor het lezen van een ebook boven het lezen van fysieke boeken. Inhoudelijk bleek er geen verschil te zijn: kinderen begrepen en onthielden evenveel van wat ze in ebooks lazen als van wat ze in gedrukte boeken lazen.

Aanraken
Een opvallende uitkomst van dit nieuwste onderzoek is dat het gebruik van enhanced - verrijkte - ebooks voor jonge kinderen daarentegen niet positief blijkt te zijn voor de lees- en leerontwikkeling. Carly Shuler van het onderzoekscentrum: "Kinderen waren meer gefocust op het aanraken van dingen, en dat werkte tegen hun begripsvermogen en de interactie tussen ouder en kind.

[...] Het onderzoek werd gehouden onder 24 families met kinderen in de leeftijd tussen 3 en 6 jaar, in de zomer en herfst van 2011. De uitkomsten van het onderzoek zijn nog voorlopig, het onderzoekscentrum werkt aan een grotere en meer diepgaande studie naar dit onderwerp."

Terwijl ik het artikel las vroeg ik me af om hoeveel kinderen het ging. En die voorkeur, hadden alle kinderen die, of de helft plus 1? Met hoeveel boeken was er getest, en welke? Hadden de geteste kinderen al eens een eBoek gezien? En waren die "enhanced" eBoeken misschien helemaal nieuw voor hen en waren ze daardoor misschien wat meer bezig met de knoppen?

Een antwoord op die vragen vond ik ook niet in het oorspronkelijke artikel dat verscheen op DigitalBookWorld.

Het Joan Ganz Cooney Center, het onderzoekende instituut geeft op haar website geen link naar het onderzoek. Na wat klikken vond ik onder "Initiatives" wel een linkje naar een algemene beschrijving van de "Quick Study". Men blijkt twee titels gevonden te hebben die zowel als papieren boek, eBoek en "enhanced" eBoek bestaan. Verder staat er niks, alleen dat meer resultaten later deze herfst bekend zullen worden gemaakt. Welke herfst dat is is onduidelijk.

De schrijver van het artikel op DigitalBookWorld liet nog weten dat "The studies haven’t been written up yet". Waardoor ik nog met dezelfde vragen zit als vorige week.

"Kinderen lezen liever ebooks dan gedrukte boeken". Het zou best kunnen, maar ergens nalezen hoe het precies zit, dat lukt dus (nog) niet.

Is dat erg? Ach, erg. Al had ik zelf, zolang het onderzoek nergens valt na te lezen de conclusies niet meteen zo stellig opgeschreven.

De schrijfster die stopte met schrijven

2012-01-13T13:33:00.000+01:00

Afgelopen woensdag moest ik even aan de Spaanse schrijfster Lucía Etxebarria denken.

Het was zo ongeveer rond het moment dat op Twitter de zinnen over de door de rechter afgedwongen blokkade door Ziggo en xs4all van The Pirate Bay rond begonnen te gaan. Ik had ook kunnen tikken, "Het was zo rond het moment dat op Twitter het einde van de westerse democratie en het failliet van de vrijheid van meningsuiting werd afgekondigd". Want met die ronkende woorden, die zo groot zijn dat je er meteen niets meer tegenin kunt brengen en die daarmee elke discussie verstoppen werd er gesproken, of getwitterd.

Door die zinnen moest ik denken aan Lucía Etxebarria een Spaanse schrijver die in december op haar Facebookpagina aankondigde te stoppen met schrijven.

"Given that I have today discovered that more illegal copies of my book have been downloaded than I have sold, I am announcing officially that I will not publish another book for a long time."

Je kunt het een overdreven dramatisch besluit noemen. Je kunt het "niet inspelen op de enorme mogelijkheden van de moderne communicatiemiddelen" noemen. Je kunt ook zeggen dat schrijven een passie is en dat je dus altijd blijft schrijven ook al verdien je er geen rooie rotcent (meer) mee.

Ik heb nooit een boek gelezen van mevrouw Etxebarria, toch moest ik aan haar denken, afgelopen woensdag.

Want het zal best zinloos zijn hoor, zo'n blokkade van The Pirate Bay en al de argumenten die ik las over het einde van de vrijheid van meningsuiting, het zal best kloppen. En dat downloaden niet strafbaar is, het zal zo zijn, als Nederlanders ergens iets vanaf lijken te weten dan is het wel van hun juridische rechten rondom het gratis verkrijgen van zaken.

Maar toch, je zult maar muzikant of schrijver zijn en niet willen dat je werk ongevraagd gedeeld wordt. Gewoon omdat je dat niet wilt, gewoon omdat je misschien je geld wilt blijven verdienen met wat je maakt. Dat kun je ouderwets, suf of weet ik wat vinden maar zo'n meneer of mevrouw mag dat natuurlijk wel gewoon vinden.

Zelf download ik, tegenwoordig met mate, files via de website Dimeadozen.org. Deze deelsite hanteert een zogenaamde NAB lijst. NAB staat hier voor "Not Authorized Bands". Artiesten kunnen aan de site laten weten dat ze geen toestemming geven om hun werk via de site deelbaar te maken. En daar wordt vervolgens door moderators streng op gecontroleerd.

Zolang sites als The Pirate Bay aan artiesten een dergelijke mogelijkheid niet geven lijkt mij een verwijzing naar landen als Noord-Korea en andere plekken waar aan de rechten van individuen geheel wordt voorbij gegaan nogal hypocriet.

Congo - David Van Reybrouck (boek & plaat)

2012-01-11T09:29:00.000+01:00

'Op een dag was Kabasele op doorreis met zijn orkest. Maar zijn trein ontspoorde, waardoor ze hun boot misten. Vijftien dagen zaten ze vast in Port Francqui! Ik wist dat de dochter van mijn Vlaamse chef binnenkort zou trouwen en regelde dat Kabasele op die bruiloft mocht spelen. Zo gezegd, zo gedaan. Het feest kwam eraan. Die avond droeg ik een marineblauw pak met een rode das. Er waren maar drie évolués. Voor de muzikanten had ik speciale vergunningen moeten regelen, anders konden ze 's avonds niet in de blanke wijk komen. Ik stond aan de bar en keek naar een Portugese dame. Ze danste goed. U moet beseffen dat in 1954 een zwarte geen blanke vrouw mocht aanraken. We konden niet eens met haar spreken! De enige blanke vrouwen die we zagen waren katholieke zusters. Enkel de boys kwamen in contact met Europese, getrouwde vrouwen. Maar bon, ik had haar dus goed zien dansen en vroeg aan haar man of ik ook eens mocht. Zomaar! Dat was een bevlieging van me, een bezetenheid. Maar haar man knikte. Dus ik stapte op haar af en vroeg haar ten dans. Toen heb ik met haar gedanst, een heel nummer lang. Na afloop applaudisseerden de blanken, zelfs de provinciegouverneur! Kabasele schreef er later dat liedje over: "Jamais Kolonga".'

David Van Reybrouck in gesprek met Jean Lema in "Congo. Een geschiedenis." (p. 238). Lema komt in het boek verder vooral voor onder zijn bijnaam, Jamais Kolonga.

Angels in America (gezien)

2012-01-07T14:02:00.001+01:00

"O nee he. Kijk nou. Rij 3 is helemaal vooraan".
"Rij 3 kan niet helemaal vooraan zijn. Dan zou het rij 1 geheten hebben."
"Nou kijk dan, wat staat daar dan? Staat er een 3 op de stoeltjes van de voorste rij of niet?"

Rij 3 was inderdaad helemaal vooraan. Voor ons was niets. Ja, een heel groot, heel leeg podium. Goed, links stond er nog een blok. Met twee draaitafels en wat boxen. Maar verder was er alleen maar heel veel leegte. En niemand die voor ons zat.

‘Het is 1986 en d’r heerst pest, de helft van
mijn vrienden is dood en ik ben nog maar 31
en godverdomme elke morgen als ik wakker
word denk ik dat Louis naast me ligt en dan
duurt het minuten voor ik in de gaten heb
dat ik alleen ben, dus ja, misschien begin ik
te flippen.’

Toneelgroep Amsterdam speelde in De Stadsschouwburg in Amsterdam gisteravond "Angels in America" van Tony Kushner. "Angels" speelt in de jaren 80, Reagantijd. Het stuk gaat over Aids, liefde, doodgaan, verlaten worden, liegen, keuzes maken, macht, overleven. En waarschijnlijk over nog wel wat dingen.

En ja, daar zit je dan. Nu dan, de dag erna. Kijk, over muziek, concerten, cd's, daar kan ik misschien wel aardig over schrijven. Daar weet ik wel wat van. Maar van toneel. Wat weet ik daar nou van? Het stuk duurt een tijd, een uur of 5. Met een pauze. Maar die 5 uur zijn ook maar een bijkomstigheid, die waren zo voorbij.

Het toneel bleef de hele avond leeg, op die twee draaitafels na. Uit de boxen kwam soms muziek van David Bowie. Er stonden geen stoelen, geen tafels, geen ziekenhuisbedden. Er waren alleen spelers en de teksten die ze spraken. Maar vanaf het eerste moment was dat wat er op het podium gebeurde alle realiteit die je nodig had. Was je daar waar het gebeurde.

Dat klinkt ook niet erg goed. Kijk, als het nu muziek was geweest dan had ik een linkje kunnen leggen met de laatste opnames van de pianist Bill Evans. Daar kun je alleen in stille verbazing en bewondering naar luisteren omdat alles klopt, elke noot, elk loopje, alles past, alles valt precies op zijn plek.

Maar ja, het was toneel, geen muziek. Dus kan ik het niet goed opschrijven. Ja, ik zou kunnen zeggen dat ik soms tranen in mijn ogen voelde. Niet eens omdat het soms erg emotioneel en aangrijpend was wat je zag maar misschien meer door het besef dat je zit te kijken naar iets dat zo ontzagwekkend goed gespeeld werd. Maar in die zin is "goed" weer een veel te weinig zeggend en ook veel te zwak woord. Dus kan je zo'n zin maar beter weglaten.

‘De blanke lul die het volkslied schreef
wist wat ‘ie deed. Het woordje ‘free’
componeerde hij op zo’n hoge noot dat
niemand erbij kon. De moord op de vrijheid.
Doelbewust. Kom mee naar kamer 1013 van
mijn ziekenhuis. Dat is Amerika. Terminaal,
gek en slecht.’

Dinsdag en woensdag wordt het stuk nog gespeeld in Amsterdam. Ga maar kijken en laat dan maar weten of je wel goed op kunt schrijven waarom je het zo indrukwekkend en prachtig vond.

Boeken niet teruggebracht? 10 dagen gevangenisstraf

2012-01-06T10:21:00.000+01:00

Daar sta je dan met een bordje voor je borst Christopher Anspach. Maar ja, dan had je die 27 boeken en andere materialen die je leende van de Newton Public Libary (in Iowa in de VS) maar terug moeten brengen.

In Nederland willen we, zo om de zoveel tijd nog wel eens in een discussie over het wel of niet berekenen van boete (soms iets charmanter omschreven als "leengeld") aan klanten die hun materialen "te laat" terug geven terecht komen. In Newton sloegen ze die discussie zo te zien tot nu toe over. Niet terugbrengen? Dan ga je, in het geval van Anspach gewoon 10 dagen de gevangenis in.

Anspach kwam ik tegen in een artikel over een andere bibliotheek in de VS die de politie inschakelde om materialen terug te krijgen, die van Charlton. Daar werd de politie, zo leek het eerst, op een kind van 5 afgestuurd om wat boeken terug te krijgen. Later bleek het te gaan om een duur audio boek dat de vader geleend al sinds april van dit jaar in zijn bezit hield.

Rare verhalen, zoiets doen wij dan weer niet in Nederland. Tenminste, dat denk ik. En anders hoor ik het misschien wel.

Terwijl ik de artikelen las bedacht ik me dat aan dit gehol-achter-materialen-die-te-laat-zijn natuurlijk binnenkort een eind gaat komen. Dankzij de zegeningen van het eBoek. Een eBoek dat je nu bv leent via de portal van de NBD verdwijnt na 3 weken gewoon van je eLezer. Dus je bent nooit meer te laat, en je kunt het ook niet stelen.

Toch?

Of zouden onverlaten lijkend op Anspach dat dan wel voor elkaar krijgen? Via slinkse elektronische manipulatie of zo.
En als je nooit meer te laat kunt zijn, dan hoef je ook nooit meer boete (of "leengeld") te betalen. Maar dan verdwijnt wel meteen een grote inkomstenbron van de bibliotheken. En wat als er iets verzonnen wordt waardoor je iets wel te laat terug kunt brengen, gewoon om het een beetje op een oldskool bibliotheekervaring te laten lijken? Naar wie gaat de boete (of "leengeld") dan als die eBoeken in een landelijke portal hangen?

Had ik dat artikel maar nooit gelezen.

Een wenkende generatiekloof

2012-01-04T10:20:00.000+01:00

"Kijk, die er nu aankomen, die zijn ook ouder".
"Ja, maar, nee, die zijn gewoon als begeleiding met hun zoon meegekomen. Dat telt niet".

Over de laatste keer dat de leukste vrouw en ik in Paradiso waren heb ik niets geschreven. Dat komt waarschijnlijk omdat het nogal een schokkende gebeurtenis was. Voor ons dan. The Wombats zagen we toen. Leuke muziek hoor, maar al heel vlug voelden we ons een beetje indringers op het verkeerde feestje. Om ons heen kijkend beseften we dat we van 98,3% van de aanwezigen in de zaal de ouders hadden kunnen zijn.
Een generatiekloof gaapte ons tegemoet.

The Vaccines maakten de leukste cd van vorig jaar. Dus dan ga je naar zo'n bandje kijken als ze komen spelen. Dat deed je vroeger, dat doe je nu nog steeds. Waarom niet? Je bent zo oud als je je voelt. Toch?

Ergens aan de overkant van de zaal stond ook een meneer van in de veertig. Zijn lippen vormden de tekst van "Teenage Kicks" van The Undertones. Het was de enige die ik mee zag hummen met het liedje dat klonk voor de band opkwam. De rest van de zaal zei het lied zo te zien helemaal niets.

The Vaccines speelden vlug, vrolijk, kort, hard en snel. Er was een vervangende drummer, de eigen drummer had "family issues" en was in Engeland gebleven. Dat was jammer want waarschijnlijk daardoor werden er geen nieuwe liedjes als "Teenage icon" gespeeld. Maar verder, heel leuk.

De moeder van de jongen die we binnen hadden zien komen zong keurig alle teksten mee. En maakte foto's. De vader keek oplettend rond en vormde een éénpersoons beschermingsmuur tussen zijn zoon en de springende zaal.

De generatiekloof van de vorige keer was er nu ook weer. Iets minder gapend, de gemiddelde leeftijd was wat hoger en de bezoekers waren iets minder schoongewassen vrolijk fris dan bij The Wombats. Maar, de kloof was waarneembaar en zat ook wat in de weg.

"You wanna get young but you're just getting older", zingen The Vaccines zelf in "Family Friend".

Is er een punt komende dat we niet meer met goed fatsoen zomaar naar een bandje kunnen gaan kijken? Worden we oud? Te oud?
Misschien ben je wel zo oud als je je voelt maar is dat voornamelijk zo wanneer je tussen mensen staat die van ongeveer dezelfde generatie zijn. En gaat het niet meer op wanneer de mensen tussen wie je staat voor het grootste deel nog kerstvakantie hebben en pas volgende week weer naar school moeten.

The Vaccines zijn nog steeds een heel erg leuk bandje. Met vast een mooie toekomst. Maar als ze weer langskomen gaan we toch eens kijken of we ergens een kind kunnen lenen. Wij blijven dan wel wat achterin aan de zijkant staan. Het geleende kind kan dan gewoon in de zaal fijn meespringen. En ik kan hem of haar dan ook mooi de tekst van "Teenage Kicks" leren.

2011 (klaar)

2011-12-30T11:56:00.000+01:00

Een jaar geleden stopte ik rond deze tijd met bloggen en ik moet zeggen, dat bevalt me prima. Het stoppen deed ik zo subtiel dat het niemand opviel en zelf kan ik het als het me zo uitkomt ook gewoon negeren.

Zoals nu dus. Zodat ik later nog eens terug kan lezen wat ik nu vind.

Eind van het jaar. Lijstjestijd.

Boeken. Van papier. Het zal best handig zijn, eBoeken maar ik heb er nog steeds niets mee.
James Barr - A Line in the Sand: The Anglo-French Struggle for the Middle East, 1914-1948.
Jason Stearns - Dancing in the Glory of Monsters: The Collapse of the Congo and the Great War of Africa
Jonathan Schneer - The Balfour Declaration: The Origins of the Arab-Israeli Conflict

Cd's.
The Vaccines - What did you expect from The Vaccines?
Vijay Iyer with Prasanna & Nitin Mitta - Tirtha
Marcin Wasilewski trio - Faithfull

Optredens
Het meeste plezier (tijdens een optreden) hadden de leukste vrouw ter wereld en ik bij Primal Scream in Paradiso.
Met de mond open zat ik bij Jacky Terrasson tijdens het NSJF in Rotterdam.
Van de muziek van Xenakis in het Muziekgebouw aan 't IJ begreep ik nog steeds niets. Maar iets niet begrijpen is ook fijn.
Bob Dylan bleek te kunnen glimlachen in Rotterdam.
Kurt Wagner bewees in Paradiso dat country best leuk kan zijn.

Tips voor het volgende jaar
The Vaccines in Paradiso. Dat is al 2 maal uitgesteld en al die tijd ook al uitverkocht. Een linkje is dus overbodig.
Lambchop leeft weer en de band speelt op 8 maart in de Amstelkerk.
Brad Mehldau speelt in maart een paar avonden in het Bimhuis, alleen en met bas en drums. We gaan binnenkort alvast oefenen in het standvastig in een rij staan zodat we niet weer door een vriendelijk uitziende bejaarde venijnig opzij worden geduwd.

Liedje erbij van de man die er dit jaar weer niet was en op naar een volgend jaar. Veel plezier ermee.

"WTF, I wanted an iPhone!!!"

2011-12-28T16:20:00.000+01:00

Twitter is, naast een prachtig ding om op de hoogte te blijven van allerlei belangrijke en wereldbepalende zaken natuurlijk ook een mooi middel om dat wat je dwars zit te delen. Met iedereen.

Misschien dat @paulyandmolly, @SeanMcmaster1, @DaniellaKTaylor en nog wat teleurgestelden dat "met iedereen" even vergeten waren toen ze tijdens of na de kerst via Twitter lieten weten dat hun kerstcadeau nogal was tegengevallen.

Je zou naar aanleiding van hun tweets een somber en droef stuk kunnen tikken over de stand van de hedendaagse consumerende maatschappij. Jonathan Mann vermaakte hun tweets echter tot een lied. En maakte hen zo "onsterfelijk" en belachelijk tegelijk.

Ach, hadden paulyandmolly en seanmcmaster1 nu maar beter opgelet tijdens de lessen mediaeducatie.

Een lied voor atheisten

2011-12-23T10:13:00.001+01:00

Nee, een echt kerstlied is het niet. Maar op een bepaalde manier vind ik het lied van Steve Martin en de Steep Canyon Rangers ook wel weer passen.

Een lied voor "hymn-deprived atheists", "Athiests Don't Have No Songs".

Christians have their hymns and pages.
Hava Nagila's for the Jews.
Baptists have the rock of ages.
Atheists just sing the blues.

Het ligt fijn in het gehoor, voor je het weet sta je het te hummen in een supermarktrij. En ook na de kerst is het een opbeurend lied.
Vooral als bij radio prozac weer die onuitroeibare Top 2000 van stal wordt gehaald.

Romantics play Claire de Lune.
Born agains sing He is risen.
But no one ever wrote a tune.

For godless existentialism.

"He wrote crap lyrics anyway"

2011-12-19T09:52:00.001+01:00

Je hoofd zit vol herinneringen. Barstensvol waarschijnlijk. Alleen ontbreekt er een index. Of een aanleiding om je iets te herinneren.

Nee, dit wordt niets dramatisch of zo hoor. Voor wie daar op hoopt, u gaat teleurgesteld worden. Het is gewoon een avond die ik kwijt was. Omdat er geen aanleiding was om me er iets van te herinneren.

Tom, die van die boeken, schrijft op zijn blog over het niet bepaald onverdeelde genoegen van het luisteren naar artiesten die liedjes van Bob Dylan coveren. Daar heb ik niet echt een mening over, als is het leuk om te lezen. Maar het coveren van Dylan maakte een herinnering los aan een avond die ik helemaal kwijt was.

Twaalf oktober 1985. Rotterdam, Pandora's Music Box. Een festival met wat toen nieuwe muziek was, of nieuwige. Of nieuwachtig.
Op het podium, 's nachts stonden Echo & The Bunnymen. Misschien zegt het u niets meer maar denk aan vier jongens met jaren 80 spinragkapsels en een wat hopeloze blik. Toen waren ze vrij groot, op een beperkte schaal. De zaal was hoopvol afwachtend, de band had dacht ik een tijd niet opgetreden. Er stonden zenuwen op het podium, dat voelde je. Het optreden aarzelde, kwam niet echt op gang. De zanger bietste sigaretten van het publiek, dat kon toen nog. Helemaal fout ging het tijdens een uitvoering van Dylan's "It's all over now, baby blue". De zanger raakte de tekst kwijt, giechelde wat "Ah, he wrote crap lyrics anyway, Bob ..." en verwisselde daarna nog een refrein met een couplet.

Ik zei toch dat het geen dramatische herinnering was.

Gek genoeg viel alles na die struikelpartij op z'n plek. En werd het toch nog een aardig optreden. Ik herinnerde me het, toen ik las over Tom en zijn covers. Dat is lang geleden, 1985. P. was er nog bij, we zagen de Fatal Flowers, Nico en F. viel naast me in slaap terwijl Nick Cave rollend over het podium zijn teksten uitschreeuwde. F. reed ons terug naar Den Helder, wat vast lastig was met drank op. We werden in de auto ook allemaal erg stil toen hij meedeelde dat hij nogal nachtblind was.

Nee, het zijn geen grote herinneringen. Gewoon een avond van lang terug. Die eigenlijk al weg was. Door het herinneren zocht ik even rond. En ontdekte dat Frank een uitputtend blog heeft over Pandora's Music Box. Diezelfde Frank was ook nog zo vriendelijk om me, haast sneller dan het licht een opname te sturen van het gekluns tijdens "It's all over know, baby blue".

Waarmee er mooi weer een avond van ooit is ingevuld.

"Nu moet hij eerst nog in een soepkom in de kast"

2011-12-17T15:54:00.000+01:00

"Doen jullie wel een beetje voorzichtig als je de dozen pakt? Want die klerenkast die er staat krijg ik nooit meer goed als hij omvalt. En doen jullie wel het licht uit. En vergeet de deur niet op slot te doen."

"Hebben jullie alles wel meegenomen? Waar zijn de kaboutertjes dan? Die staan toch altijd op de tv."

"Oh ja, kijk, daar zijn ze. Oh, en er zitten nog kaarsjes bij, dat is mooi. Je moet wel die baardjes weer een beetje uitwrijven, ze zitten een beetje op een prop. Die worden wel wat gelig he?".

"Waar we die gekocht hebben? Weet je dat niet meer? Ik zou er nog zo met je heen kunnen lopen. In Utrecht was het. Je zat nog in de kinderwagen en je vond ze zo mooi. Zet je ze wel goed op het witte kleedje? Nee, je moet het kleedje zo draaien dat de kerkklokjes op het kleedje aan de voorkant zitten. Zo hoort het ja."

"Nee, eerst moet het rode kleed op de tafel, dan pas kan de kerststal er op. Dat weten jullie toch?"

"Moet het kerstboompje niet ergens op staan? De stal is bijna groter dan het boompje, je ziet hem zo bijna niet. Nee, er hoeft geen piek op. Nee, dat kan toch niet, dan doen we nooit. Oh, en zit er wel een lichtje door het dak van de stal heen? Pa heeft daar toen een gat gemaakt waar een lampje door kon. Misschien zag je het vroeger beter, toen waren de kerstboomlichtjes ook groter."

"Hoe oud de kerststal is? Och, we kochten hem toen we net getrouwd waren. In 1951. In een winkel in Hilversum. Dus is hij nu 60 of 61 jaar oud. Beneden in het winkelcentrum verkoopt ook iemand kerststallen. De schaapjes die er bij waren vond ik niet mooi. Maar hij had best mooie stallen."

"De kameel moet misschien nog wat meer naar achteren. Die mag pas met drie koningen bij de stal. En is die ene herder wel een herder? Weet je zeker dat het geen koning is? Nee, nee, dat weet je best. Het kindje Jezus mag pas met kerst in de kribbe. Nu nog niet. Nu moet hij eerst nog in een soepkom in de kast. Nee, in die witte, die daar in het midden staat. Ach, dan pak je toch degene eronder, waar geen zuurtjes in zitten."

"Ach, weet je, ze zegt al jaren, in november al dat ze dit jaar echt die kerststal niet meer wil zetten. Maar als het dan eenmaal weer zover is vindt ze het toch weer prachtig."
"Misschien is het wel het laatste jaar, dit jaar."
"Ja. Misschien wel. Maar zoiets zeiden we vorig jaar ook al. Je weet het niet."
"Nee. En met haar al helemaal niet. Heb jij trouwens het licht in de kelderbox uitgedaan?"

Telefonische boekpromotie

2011-12-02T13:17:00.001+01:00

"Ik heb uw website hier voor me en ik zie daar berichten over een spreekuur van een kindercoach en iets over een interactieve kerstviering."
Haast plichtmatig mompelde ik maar weer eens iets als "Ja, bibliotheken gaan tegenwoordig echt niet meer alleen over boeken hoor".

Hier op het werk is het verboden mensen die telefonisch iets proberen te verkopen met mij door te verbinden. Maar zoals het met meer van mijn verboden gaat, niet iedereen houdt zich eraan. Daardoor had ik gister plots een vrolijk klinkende jongen aan de lijn wiens naam ik niet verstond. Voor welk bedrijf hij werkte was ook niet goed te verstaan en omdat je voordat je het weet in een vage, zinloze maar dure bedrijvenindex staat was ik nogal op mijn hoede.

"Oh, maar ik lees juist heel erg veel boeken. Meestal wel in het Engels, dat vind ik nu eenmaal fijner lezen."
Dat was een zin die hij waarschijnlijk niet uit het voorgekauwde script haalde. Afwijkender nog werd het toen hij vroeg wat ik eigenlijk zoal voor boeken las. Helemaal begrijpen deed hij mijn "ik lees nooit fictie" geloof ik niet maar dat ik voornamelijk boeken over het Midden-Oosten las vond hij wel boeiend. Zelf las hij bijna alleen fantasy en daar ging hij een tijdje enthousiast over door. Of ik dat ook wel eens las. Eerlijk als ik ben vertelde ik hem dat die boeken veel en veel te lang doorgingen, dat er altijd weer een deel 2 tot en met 8 kwam en dat ik schrijvers die, als ze het even niet meer weten vlug een tovenaar of een draak op laten duiken niks vond. Daar was hij het wel mee eens maar dan wist hij nog wel een schrijfster die ik wel goed zou vinden, Robin Hobb. Die deed ook wel iets met draken maar die konden gewoon worden verslagen. Ik moest vooral "Assassin's Apprentice" eens gaan lezen, dat was nog eens een prachtig boek.

Na ruim10 minuten over boeken gebeld te hebben moest ik hem eraan helpen herinneren dat hij mij iets wilde verkopen. O ja, dat zou hij bijna vergeten zijn. Iets met Google en terugvindbaarheid maar we waren het er allebei vlug over eens dat ik dat niet kon betalen.
"Sorry dat het verkopen niet lukte". Ik voelde me haast schuldig.
"O, dat geeft niks hoor, ik vond het een leuk gesprek, een beetje kletsen over boeken".
Ik beloofde hem dat ik die Robin Hobb eens op zou gaan zoeken. Hij benadrukte nog even dat ik dat echt moest doen en hing daarna met een vrolijk "Prettige middag nog" op.

Enigszins verpletterd heb ik daarna een tijdje naar de telefoon zitten staren. Ongevraagde boekpromotie vanuit een callcenter naar een bibliotheek. Het moet toch niet gekker worden.

"Welkom in Den Helder, iedereen is aan het bikkelen"

2011-11-18T11:26:00.000+01:00

Soms, als ik met iemand praat die ook even niets interessants meer te melden heeft probeer ik het gesprek op woonplaatsen te brengen. Want dan kan ik zeggen dat ik in Den Helder woon.Dat helpt. Moeiteloos kan ik vervolgens vijf of meer minuten achterover leunen en luisteren naar de voorspelbare brei vooroordelen die er bij het noemen van de plaats Den Helder uit iemands mond komen. Dat is niet erg, ik ben het gewend.

Danger Squad maakte een rap over Den Helder, "Mijn Stad" heet het nummer. Ik denk niet dat het veel aan de voordelen zal gaan veranderen. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Wat ze zingen/zeggen, dat klopt eigenlijk wel. En, misschien raar genoeg, daarom is het ook zo leuk wonen in Den Helder.

En wie dat niet snapt kan beter in een gezellige, naar overal te verplaatsen nieuwbouwwijk blijven wonen.

Drinkify, voor het betere drankadvies

2011-11-17T13:00:00.000+01:00

Misschien kon je er op wachten, op een site als Drinkify.org, maar ik had het niet verzonnen.
Drinkify geeft suggesties voor wat je zou kunnen drinken terwijl je naar muziek luistert. Je tikt een naam in, en hup daar staat het advies. Veel rode wijn, gin en mixdingen.

Natuurlijk tikte ik de naam Bob Dylan in. Het advies was een combinatie van gin en hoestsiroop. Dat was al wat raar. Het werd nog iets vreemder bij het intikken van Faithless. Het advies was toen marihuana.
Maar misschien kan dat ook niet anders bij een website waarop staat "Created in twenty-four boozy hours".

Och, nog een rare. Brian Eno. Water.

Is het zinvol? Vast niet. Maar als het buiten rotweer is heb je toch mooi weer even 5 minuten iets te doen.

BNL in Utrecht

2011-11-16T15:50:00.001+01:00

Over het algemeen schieten mijn hersenen tijdens een bijeenkomst over Bibliotheek.nl nogal vlot op slot. Ik begin vol goede moed aan zo'n ochtend of middag maar bij de derde, met blokjes en afkortingen volgepriegelde dia, opgeleukt met pijltjes die van her naar der en dan weer naar zichzelf wijzen is het vaak al voorbij.

Gisteren was er weer zo'n bijeenkomst. En ik moet zeggen, het was redelijk tot goed te volgen, zelfs na de derde dia. En ook al was het dan bitter koud in de zaal.
In een hoog tempo werd de stand van zaken besproken. Klaar, bijna klaar, doet het al, even een inlogcode vragen, bijna af. Vinkje erachter. Klaar.
Nu wordt ik altijd vrolijk maar ook wat achterdochtig bij zoveel gezwinde vooruitgang. Gelukkig kon één van de medewerkers van BNL die ik al wat langer ken in een pauze wat zaken voor mijn, nogal weinig op abstracte zaken gerichte hersenen vertalen. En ik moet zeggen, hoewel je het geloof ik niet zo mag zeggen, dat Bibliotheek.nl, dat komt wel af.

Na de pauze vertelde medewerkers van HKA en Infor waar zij zoal mee bezig waren in verband met BNL. Dat ging ook helemaal goed begreep ik. Hun werkzaamheden gingen geloof ik nog wel wat kosten. Maar er stonden geen bedragen op de dia's.

Daarna was er nog wat ruimte voor vragen. Hoe het met de privacy zat als we straks allemaal klantgegevens in het Datawarehouse (waar dacht ik geen afkorting voor is) gingen stoppen en of we dan niet eerst aan de klanten moeten vragen of ze dat wel goed vinden. Daar hoeven we ons geen zorgen om te maken. Maar het wordt voor de zekerheid nog wel uitgezocht. Door gerenommeerde advocaten. Gelukkig maar.

En er was natuurlijk ook die ene vraag weer. Hoe het straks gaat, met de exploitatiekosten van BNL. Moet daar niet iets over gezegd worden in tijden dat menig bibliotheek zich het hoofd breekt over "hoe nu verder met minder geld"?
OCW dekt de exploitatiekosten in 2011 en 2012. En heeft de intentie uitgesproken dat ook in de jaren daarna alle infrastructurele ontwikkel- en beheerkosten door het rijk worden vergoed.
Dat was het antwoord wel zo'n beetje. Dus dat komt ook helemaal goed. Er is een intentie dus hoeven we ons geen zorgen te maken. Uitademen maar.

In de trein terug las ik op mijn telefoon die niet meer kan twitteren maar nog wel wat krantenappjes kan tonen het ene na het andere artikel over een dreigende recessie. Daar werd ik even wat somber door. Maar toen dacht ik aan de intentie van OCW en voelde ik me weer helemaal vrolijk worden.

Meer info over de BNL ochtend op het blog van Johan Hoenink.

Een kerstlied in november

2011-11-11T11:56:00.000+01:00

Om eerlijk te zijn, ik vond het al nooit een fijn lied, "Stop the cavalry" van Jona Lewie. De man heeft prachtige en vooral erg onbenullige liedjes gemaakt maar dat "Stop the cavalry" heb ik nooit leuk gevonden.

Dat is in de loop der jaren alleen maar erger geworden omdat het lied rond de kerst nogal vaak opduikt. En als het dan weer eens voorbij komt, in een supermarkt of kledingzaak, dan wil ik altijd roepen "Het is helemaal geen kerstlied!".
Maar dat doe ik natuurlijk niet.

Het lied werd een kerstlied door, tja, misschien door de kerkklokken die te horen zijn. En volgens een artikel op Wikipedia is er één regel in het lied die naar kerst verwijst. Dat zal dan "Wish I was at home for Christmas" wel zijn.

"Stop the cavalry" gaat over de Eerste Wereldoorlog. En de enige regel waar kerst in voorkomt verwijst naar het hoopvolle en naar bleek vrij domme idee dat de oorlog voor de kerst voorbij zou zijn.

Vandaag is het "armastice day", de dag dat in 1918 de wapenstilstand tussen de vechtende partijen aan het westelijk front werd getekend.
Als er één dag is waarop het lied van Jona Lewie gedraaid zou moeten worden, dan is het vandaag wel.

Niet op zondag

2011-11-09T09:51:00.000+01:00

Het was zondag en ik zocht ergens naar, op het internet. Ik heb geen idee meer wat ik zocht trouwens. Omdat ik in mijn vrije tijd het wegen, overdenken en kritisch beoordelen van de hits die Google geeft vaak achterwege laat klikte ik gewoon op de eerste treffer die getoond werd.

En toen kreeg ik dit:

"Fijn dat u belangstelling heeft voor refdag.nl, de nieuwssite van het Reformatorisch Dagblad.

Vandaag is het zondag. Wij wijden deze dag in het bijzonder aan de dienst van God. Wij beschouwen de zondag als een rustdag, een opdracht van God en een geschenk, waar we dankbaar voor mogen zijn. Om die reden actualiseren we onze site vandaag niet.

Staat het nieuws dan stil op zondag? Nee, dat niet - we leven in een jachtige tijd waarin het verschil tussen zondagen en werkdagen helaas steeds kleiner wordt.

Morgen brengen we u graag weer op de hoogte van de dagelijkse gebeurtenissen, voorzien van achtergronden, commentaar en opiniërende artikelen. Zoals u van ons gewend bent.

Informatie over kerkelijke gemeenten, kerkdiensten en predikanten kunt u desgewenst vinden op onze site www.kerktijden.nl"

Hoofdredactie reformatorisch dagblad"

En dat was het. Het gezochte artikel werd niet getoond.

Ik had natuurlijk geïrriteerde of misprijzende opmerkingen kunnen gaan mompelen. Maar ik vond het eigenlijk wel mooi, misschien zelfs wel moedig. Één dag niet meedoen aan de niet te stuiten zucht naar informatie en daarmee het risico lopen dat een bezoeker nooit meer terug komt. Gewoon zeggen "Nee, vandaag even niet. We doen er niet aan mee".

Ik heb een tijdje naar de webpagina gekeken. En toen heb ik de laptop maar uitgezet. We zijn naar buiten gegaan. Daar was het stil, bewolkt en Helders grauw.

De bibliotheek in Kirkuk is weer open

2011-10-31T09:26:00.000+01:00

Er was natuurlijk de opwinding rond de "So you think you can be the Voice of Holland's next top librarian" wedstrijd, en Elspeet kreeg een nieuwe bibliotheek. Maar verder zat ik vorige week toch voornamelijk een beetje te wennen aan weer werken.

Dus vroeg ik maar eens aan Google hoe het met de bibliotheek van Kirkuk stond. Over het herbouwen van die bibliotheek in Irak schreef ik tijden terug een blogpostje. Danig verwaarloost en vernield zou die bibliotheek met hulp van de amerikanen flink worden opgeknapt. In het voorjaar van 2010 zou het werk klaar zijn.

In het voorjaar van 2010 was er natuurlijk nog helemaal niks af. En ook in de maanden daarna bleef het stil. Ik had het af en toe kijken eigenlijk al opgegeven. Tot vorige week.

En kijk nou, de bibliotheek is af. Heropend in juni van dit jaar. De directeur Shadiya Bakir vertelt dat "(the library) contains twenty seven thousand religious, political, educational, literary, legal and scientific books. Six thousand of the books are in Kurdish, one thousand in Turkish and ten thousand are in Arabic, with some fifteen hundred English books.”
Trots zijn ze vooral ook op hun jeugdafdeling met zo'n 5000 tot 6000 titels.

Het is misschien allemaal wat minder grootscheeps dan wij hier gewend zijn, misschien heeft de bibliotheek in Elspeet wel meer boeken. Maar ik vond het mooi om te lezen. Dat het leven doorgaat, ook in Irak. En dat daar een bibliotheek bij hoort.

Mocht iemand een bloemetje willen sturen, ik wil het wel gaan brengen hoor.

"Oh, daar was Erica Terpstra ook!"

2011-10-26T09:46:00.000+02:00

"Had je een fijne vakantie?", dat vroegen mensen gister toen ik weer begon met werken. Na een bevestigend antwoord probeerde ik te vertellen hoe het geweest was in Jordanië. Probeerde, want het is lastig over te brengen hoe het is om door de woestijn te lopen. Dat snappen mensen gelukkig dan ook wel weer.
Of ik ook foto's had, dat vroegen ze ook. Ja, nogal heel veel zelfs. Er zou zo een lezing mee te geven zijn. En die zou dan nog erg lang duren ook. Dat ga ik natuurlijk niet doen, zo'n lezing geven. Maar als ik het zou doen dan zou ik waarschijnlijk beginnen met, "Misschien zag u onlangs het tv-programma waarin Erica Terpstra Jordanië bezocht.
Mevrouw Terpstra was in Jordanië. Dat zeiden mensen gister tegen me. Wij zijn haar niet tegengekomen. Tenminste, we hebben haar niet opgemerkt. Misschien was ze er wel maar hadden we het te warm of plakten we net een blaar af.

We liepen er door de woestijn, bezochten Amman, Aqaba, Dana, Jerash en natuurlijk Petra. Dobberden wat in de Dode Zee en liepen weer wat verder door de woestijn. Het blijft lastig om er over te vertellen, om er echt wat over te vertellen. Maar in ieder geval zijn er nu wat plaatjes om te bekijken.

De foto boven het stukje is gemaakt in Aqaba. We sliepen toen een nacht in een hotel. Wat best fijn was, zo konden we voor één nacht de sokken en de t-shirts in de koelkast bewaren.

Twee opmerkingen nog van een meer algemene aard.

1. Het groepje waarmee we in Jordanië waren bestond uit een man/vrouw of 15,16. De helft had een boek mee. Ongeveer de helft van die boeken waren bibliotheekboeken. Er was niemand met een eLezer of iPad. Van de rest van het groepje twitterde er niemand. Hyves en Facebook waren onontgonnen terrein.

2. Ik was 10, 12 jaar terug ook in Jordanië. Er waren daar toen nauwelijks mobiele telefoons vooral omdat het bereik erg slecht was. Na een verdwaaltocht moest de falende gids met zijn mobiel toen iemand in Israël bellen, die weer iemand in Amman belde, die weer iemand boven op een berg kon bereiken voor een jeep ons kon vinden.
Nu had bijna iedereen een mobiel. En die werd regelmatig gebruikt. Best raar, zo'n plots schel klinkende beltoon die vanaf een kameel door de woestijn galmt. Al klinkt het altijd nog veel beter dan in een overvolle treincoupé.

Boeken kopen

2011-10-24T11:01:00.000+02:00

De Redwan Library in Aqaba, Jordanië is geen bibliotheek maar een boekwinkel. Het Arabisch gebruikt hetzelfde woord voor bibliotheek én boekwinkel (Maktaba,مكتبة).
Nu niet meteen verheugd dingen gaan denken over retail enzo. Het woord Maktaba is afgeleid van het werkwoord kataba (schrijven) en betekent plaats waar dingen staan die geschreven zijn.

De Redwan library is een kleine, wat stoffige boekwinkel. Ik sprak er een tijdje met de vriendelijke eigenaar die trots vertelde over de boeken die ze zelf uitgaven. Net toen hij uit wilde gaan leggen waarom er een molen met Nederlandstalige Poema pockets nogal prominent in zijn winkel in de weg stond te staan moest hij de leukste vrouw ter wereld gaan helpen. Die had een fluit gevonden in een mand met muziekinstrumentjes maar ze kreeg er met geen mogelijkheid geluid uit. Na wat heen en weer gepraat en geprobeer klonk er na een tijdje een schelle toon door de winkel. We werden er allemaal blij van.
Het was niet echt slim om een boek te kopen. Het zou de volgende dagen hopeloos in de weg zitten in de toch al volle tas en waarschijnlijk was er thuis via het internet wel een beter uitziend exemplaar van Lion of Jordan te krijgen. De boeken in de Redwan Library hadden nogal last van de zon. De meeste waren wat verbleekt.
Maar, de winkel was leuk en de man was aardig. Dus kochten we het boek, en de fluit en verlieten met een goed humeur de winkel.

In Amsterdam stonden we vorige week in een grote boekhandel. Zo één die het nogal lastig heeft door van alles en nog wat. Het aantal verdiepingen en het aantal titels wordt er verminderd. Ik wilde eigenlijk geen boek kopen maar stond na een half uur toch met drie titels in mijn handen. Adam Hochschild bleek een boek over de eerste wereldoorlog te hebben geschreven en na één boek zie je er altijd meer.
De winkel had een duidelijk waarneembaar nogal groot kassadeel, 3 of 4 kassa's stonden er wel. De jongen achter de balie had, misschien voor de duidelijkheid ook nog een soort enorme sleutelhanger om zijn nek. Daar stond op wie hij was en dat hij bij de boekhandel werkte. Nadat hij me slaperig, het was tenslotte nog geen 12 uur, had laten weten dat ik €83,75 (ik reken dat, ik ben al oud, dan nog altijd even om naar guldens) mocht betalen propte hij de 3 boeken in een te klein papieren zakje. 'Tasje?', dat kon ik hij ook nog zeggen. Overmand door zoveel vriendelijkheid zei ik, 'Graag'.
Hij wurmde het uitpuilende zakje met boeken moeizaam in een tasje, tilde het op en liet het vervolgens nog net niet op de toonbank vallen. Maar dat kwam alleen omdat ik oplette en het bijna vallende tasje nog net op tijd overnam.
Zonder vrolijkheid verlieten we de winkel. Aan het automatische 'Prettige dag' heb ik geen aandacht geschonken.

Misschien is het een klein post-vakantie bluesje maar als Aqaba niet zo ver weg was dan wist ik wel waar ik voortaan mijn boeken zou kopen.

Iedereen heeft zijn/haar eigen Bob

2011-10-21T11:59:00.001+02:00

'... helemaal niks .... afraffelen ....'
'Goed zeg! Vanaf het begin zat ik er maximaal in!'

Het was alweer voorbij. Dylan en zijn band hadden al in een rommelig rijtje op het podium gestaan, geen obligaat 'Thank you!' en ook geen toegift. Klaar.

'There's an evenin' haze settlin' over the town
Starlight by the edge of the creek'

'Je hoort wel dat ie eigenlijk niet meer zo goed zingt. Zou hij nog klinken zoals op die laatste cd van The Traveling Wilburys?'
We stonden nog buiten, in een regenachtige rij. De jongen die de vraag aan, waarschijnlijk zijn vader stelde was 18. Misschien was hij ouder, dat kan. Op een bepaald moment krijgt iedereen die duidelijk veel jonger is in mijn hoofd de leeftijd 18. De man die misschien zijn vader was wist het antwoord niet. En ik draaide me niet om. Dat The Traveling Wilburys al heel erg lang voorbij zijn, waarom zou ik dat die jongen vertellen?

Iedereen heeft zijn eigen Bob. Iedereen komt naar een concert voor zijn of haar beeld, zijn of haar Dylan.
Veel mensen kwamen misschien gisteravond voor een Dylan die er allang niet meer is. Die man met een gitaar, met liedjes over hoe het er aan toegaat op de wereld. Op een bepaalde manier gezongen. Een manier die ze zich konden herinneren.
Toen ik in 1996 zelf voor het eerst naar Bob ging kijken had ik dat ook. Terwijl ik wist dat die Dylan ook toen allang niet meer bestond.

'The buyin' power of the proletariat's gone down
Money's gettin' shallow and weak'

De man die naast ons rustig wachtend een boek aan het lezen was. De man die ijzig kalm, zonder één keer te klappen het concert bekeek en wiens hoofd pas begon te bewegen tijdens "Like A Rolling Stone". Het clubje mevrouwen dat tegen de helft van het concert wegging, waardoor de leukste vrouw ter wereld en ik wel heel erg vooraan konden staan. Mensen zochten naar het beeld van Dylan dat ergens bestond.

Ik lees hier en daar wel eens iets over verhalen vertellen. Iedereen heeft verhalen, of kent er een paar. Dat is de kunst niet. De kunst is hoe je de verhalen vertelt. En om die kunst ging het gisteravond. Misschien kwam dat omdat we erg dichtbij stonden en zo de man zijn gezicht goed konden zien. Dat gezicht was vol mimiek, een grijnsje hier, een bijterige blik daar. Geen automatische piloot, de man zat in zijn liedjes. Voor zichzelf, wij mochten meeluisteren en meekijken.

'The place I love best is a sweet memory
It's a new path that we trod'

Er waren oude liedjes, "It Ain't Me Babe", "Leopard-Skin Pill-Box Hat". Nieuwere liedjes "The Levee's Gonna Break", "Thunder On The Mountain". Liedjes die van mij niet zo hadden gehoeven "Things Have Changed", "All Along The Watchtower". En er waren onverwachte liedjes, "Mississippi" en "Workingman's Blues #2".

Een tijd terug wilde ik een stukje schrijven over iemand die ontslagen werd. Vooruitgang enzo, veranderende geldstromen. Maar de woorden klopten niet, of kwamen niet in de goede volgorde te staan, "Workingman's Blues #2" hoorde bij dat stukje.
Dylan vertelde het lied gisteravond, in Rotterdam. Een regel hier, een nadruk daar. Moeiteloos, zomaar.

'Meet me at the bottom, don't lag behind
Bring me my boots and shoes
You can hang back or fight your best on the front line
Sing a little bit of these workingman's blues'

Verhalen vertellen is een kunst. Het juiste woorden, de goede intonatie, afwisseling van sfeer en toon.
Ik vond de verhalen, en de muziek gisteravond erg mooi. Of de jongen die misschien 18 was het ook goed vond, dat weet ik niet. Iedereen heeft tenslotte zijn of haar eigen Bob.
Iedereen hoort het verhaal waarnaar hij of zij of wil luisteren.

Er mocht gisteravond bij Dylan niet gefotografeerd of gefilmd worden. En daar werd, zoals ik gemerkt heb ook erg op gelet. Om, na een eerdere YouTube ban vanwege een Prince filmpje, niet opnieuw in gedoe verzeild te raken heb ik de halve ochtend gespendeerd aan het online zetten van een filmpje op vage websites. En daar kwam ik deze tegen. Goh. Da's nou ook toevallig zeg.

De kastanje in mijn broekzak

2011-09-29T11:41:00.000+02:00

"Ik dacht, misschien wil jij hem hebben."
Ze duwde me iets in mijn hand dat ik niet onmiddellijk herkende.
"Wat is dat nou?"
"Ach. Dat weet je toch wel? Die kastanje droeg je vader altijd ergens bij zich. In zijn broekzak, of in zijn jas. Altijd."
Ik keek verbaasd, maar dat zag ze niet.
"Toen hij stierf, en ik later zijn kleren aan het opruimen was kwam ik hem tegen, in een jasje.
Ze sprak een beetje zacht. Tegen mij, en misschien ook tegen zichzelf.
"Daarna heb ik de kastanje altijd bij me gehad. Meestal zat hij in mijn jas. Maar nu was ik kleren aan het opruimen en ik dacht, misschien wil jij hem wel hebben."

Jaren terug liep ik in een woestijn. Ik denk dat het de Sinaï was. Ergens pakte ik een steentje op. Misschien hoopte ik dat het een fossiel was. Maar waarschijnlijk deed ik het gewoon om iets te doen te hebben. Het was gewoon een steentje, nou ja, eigenlijk was het meer een heel klein balletje waarop je de zandkorrels zag zitten.
Het was niks bijzonders. Maar ik deed het steentje in mijn broekzak om het 's avonds in mijn fleecejack te doen. Waar het daarna altijd in is blijven zitten.
Daar ben ik precies in. Het steentje hoort in het fleecejack. Zonder steentje klopt het niet.

"Maar ik wist dat helemaal niet. Van die kastanje."
"Ach, hoe kan dat nou? Hij heeft die kastanje zo lang bij zich gedragen. Hij had hem al voor we 40 jaar geleden naar Den Helder kwamen. Ik denk dat hij van de kastanjeboom komt die vroeger, op het dorp, op de hoek van de straat stond. Die boom kan je je toch we herinneren?"
"Ja, die boom kan ik me wel herinneren, die staat er geloof ik nog steeds. Maar die kastanje, nee, daar wist ik echt niets van."

Misschien had ik moeten vragen waarom ze juist nu besloten had de kastanje aan mij te geven, nadat ze hem meer dan 12 jaar bij zich had gedragen. Maar dat deed ik niet.
Soms doet ze plotseling gewoon iets weg. Zonder verdere reden en zonder verder na te denken. Dus zoiets zal het nu ook wel geweest zijn.

Maar in ieder geval. Ik ga op vakantie. Met een steentje in m'n fleecejack en een kastanje in mijn broekzak.

De boeken die ze leent

2011-09-28T09:46:00.000+02:00

Ze gaat één keer in de drie weken naar de bibliotheek. Die ligt aan de overkant van het plein dus met de rollator gaat dat net. Als ze denkt dat het niet gaat, en dat komt voor als je 86 bent, dan ruilen wij de boeken voor haar. Maar dat heeft ze eigenlijk liever niet. Ze zoekt liever zelf en ze komt er nog wel eens iemand tegen, in de bibliotheek.

Ze leest al jaren streekromans. We hebben wel eens geprobeerd er iets anders tussen te smokkelen, literatuur of zo. Maar die haalt ze er meteen weer tussenuit.
"Die vind ik niet leuk hoor, dat hoeft van mij niet."
Ze weet precies wat ze mooi vindt.

Wanneer iemand haar zou vragen wat ze er nou mee opschoot, met het lezen van die streekromans, of wat het maatschappelijke nut is van het lezen van die boeken, dan zou ze denk ik zeggen dat ze het gewoon fijn vindt om te lezen. Meer niet.
Al zou ze er wel een "Maar dat snapt u toch zelf ook wel" blik bij hebben.

Ik praat wel eens met mijn moeder over het werk. Zeker nu het met bibliotheken wat slechter lijkt te gaan, met het beschikbare geld dan. Daar maakt ze zich zorgen om.
"Maar hou je dan wel werk jongen?"
Of we praten wat over de toekomst, van de bibliotheek. Dan vertel ik over plannen voor websites, of over eReaders. Websites, dat ziet ze wel. Niet dat ze iets heeft met het internet, computers zijn aan haar voorbij gegaan. Maar internet, daar heeft iedereen het over, dus dat zal dan wel wat zijn.
E-Readers, daar haakt ze bij af. Soms vriendelijk maar als ik er wat over doorga, bijvoorbeeld met het argument dat het zo handig is dat je dan zelf de letters kunt vergroten en dat je alles kunt lezen wat je wilt, dan wil ze wel eens wat kribbig worden.

"Maar als ik zo'n ding nou gewoon niet wil? Dan hoeft dat toch niet? Ik betaal toch ook elk jaar contributie?"
"Maar steeds meer mensen hebben zo'n apparaat moeder."
"Ik niet, en ik wil er ook geen. Ik wil gewoon een boek lenen, in de bibliotheek. Dan moet ik zeker zo'n duur ding kopen? En er is al zo weinig geld. Jullie moeten ook om gewone mensen blijven denken hoor."

Als ze zo'n bui heeft, dan drinken we nog maar een kopje koffie en praten wat over de poes.
Daarna halen we wat boeken, in de bibliotheek. Streekromans.

#DesertIslandBob

2011-09-23T12:47:00.000+02:00

"Oefen je voor de EO jongerendag of zo?"
"Och, ik had je niet binnen horen komen. Nee, hoor, ik maak een Dylanlijstje"
"Een Dylanlijstje? Waarom? Je zou toch boodschappen doen?
"Weet je nog dat we het een tijdje terug hadden over welke boeken er mee moesten naar een onbewoond eiland en dat je toen met het idee voor een lijstje met 10 Dylanliedjes voor zo'n eiland kwam?"
"Oh nee, nee nee. Dat was een grap, de ironie droop toch van die zin af. Je bent toch niet echt aan zo'n lijstje begonnen?"

"Nou, stop nou met pruilen. Het was een grapje die 10 Dylanliedjes maar als jij het nou belangrijk vindt. Kom nou gewoon weer in de kamer zitten."
"Zo erg is het toch niet, zo'n lijstje?"
"Nee dat niet. Maar je maakt er meteen zo'n zooi van. Kies gewoon 10 liedjes. Klaar. Je kent die liedjes toch? Je hoeft dan toch niet meteen weer die hele verzameling groezelige cd's uit de kast te halen."

"Sorry, sorry. Ik weet dat je vaak met veel moeite aan die obscure opnames bent gekomen. Sorry, ik zal het woord groezelig niet meer gebruiken goed?"
"Ok."
"Nou, vertel eens. Welk lied van God, sorry Bob draaide je toen ik binnenkwam?"

"Pressing On, dat moet op het "Met Bob op een eiland" lijstje."
"Maar het klonk erg, uh, religieus."
"Klopt. Dylan maakte Pressing On tijdens zijn religieuze periode, tegen het einde van de jaren zeventig."
"En dat vindt jij mooi, die reli-liedjes?"
"Zeker. Ik vind ze prachtig."
"En dat Dylan over god zingt, de autonome, zelfdenkende, poëtische en misschien zelfs licht met zichzelf ingenomen Dylan, dat vindt je wel ok?"
"Zeker. Klassieke muziek, soul, reggae, bergen muziek gaan over god maar als Dylan over god zingt is het opeens raar."
"Nou, vooruit. Maar waarom liggen al die cd's hier?"
"Omdat er natuurlijk wel de juiste versie van het lied op het lijstje moet."
"Och ja, er zijn natuurlijk weer meerdere versies. Nee, vertel maar niet welke er allemaal zijn. Doe gewoon het lied dat je koos."
"Deze Pressing On is opgenomen op 16 november 1979. Dylan stond toen met een "geen hits alleen religie" show in San Francisco. Het lied is, als het eenmaal op gang is gekomen en dat duurt even, een echte onvervalste "Steek je handen in de lucht voor God!" gospel. Doe je ogen dicht en zie hem daar staan, een joodse jongen die niet meer precies weet wat hij moet. En die zich dan maar overgeeft aan hardcore christelijk geloof. Vol van heilig vuur. En hoor dat koortje nou eens. Dat is geen gewone "Jezus vindt jou lief" religie, dat is uitzinnigheid, vervoering, extase!"

"Juist ja, rustig maar he. Welke andere 9 nummers heb je trouwens uitgekozen?"
"Verder dan deze ene ben ik nog niet gekomen."
"Dit is alles? De kamer ligt vol cd's, de poes is onder het bed gevlucht, er is geen koffie en alles wat je hebt is één lied?"
"Ja, één lied ja. Maar als ik straks op dat eiland zit moeten het wel de goeie zijn. Anders moet ik weer vreselijk gaan lopen hannesen met flessenpost en dat soort dingen. Want er zal wel geen internet zijn op zo'n eiland he."
"Ik zei het al eerder, jij neemt het allemaal veel te serieus. Maar goed, ga maar fijn verder zoeken. Als je maar wel onthoudt dat we over een week op vakantie gaan."
"Da's fijn ja. Misschien verkopen ze in Amman wel cd's van ..."
"Ik wil het niet horen Ton! Echt niet!"

Bob Dylan - Pressing On by roio

Hoe woorden smaken

2011-09-21T16:34:00.000+02:00

Ik had me echt serieus voorgenomen om geen "Oh maar dat is raar, daar tik ik een paar woorden over" blogjes meer te schrijven. En ik heb eigenlijk ook helemaal geen tijd om een tekstje te tikken.

Maar soms, soms zie je iets dat dan toch weer te leuk is om te laten liggen.

Morskoiboy laat op zijn blog zien hoe hij een machine bouwde waarmee hij eindelijk de smaak van zijn woorden kan proeven. Tenminste, ik denk dat het om Morskoiboy gaat, of iemand die zich zo noemt. De klikmogelijkheden die ik zie lijken me nogal Grieks of Russisch.

Eigenlijk is zijn machine een erg ingewikkelde cocktailschudder. Er zijn een heleboel buisjes en er is een toetsenbord. Tik een letter en een smaakje wordt toegevoegd.
Het is toch fijn dat iemand de tijd vindt om zo'n geval in elkaar te knutselen. Het ding kan volgens mij zo in een leescafé, of hoe zoiets tegenwoordig dan ook mag heten.

Er ligt een schat voor de flat

2011-09-19T10:23:00.000+02:00

De glimmend zwarte auto stond nog niet eens goed stil toen ze al uitstapte. Blonderig, en in kleding die misschien ooit precies pas had gezeten. Terwijl ze de straat overstak, op weg naar de schat, ging de deur aan de bestuurderskant even open. Wat er werd geroepen kon ik niet horen. Maar de vrouw ging wel iets harder lopen.

De schat die tegenover de flat ligt lijkt een populaire schat te zijn. Vooral voor beginners.

Meestal komen ze met z'n tweeën. Soms is de schatzoeker alleen. Het leukste, om naar te kijken, zijn de echt beginnende zoekers. Die zijn zich nog bewust van het bekeken worden. Vaak zoeken ze wat besmuikt, doen ze net of ze iets anders doen. Een foto maken bijvoorbeeld, dat is een veelgebruikt excuus om wat rond te hangen. De één zoekt dan naar de goede hoek om iets te fotograferen, de ander kijkt gehaast rond naar waar de schat toch kan liggen.
Soms duurt het erg lang, dan wordt het saai. Of gênant. Dan wil ik wel eens bijna roepen "hij ligt achter dat grijze elektriciteitskastje hoor!".

Nederland ligt vol met schatten. Die kun je zoeken. Met een GPS-ding. Er is zelfs een kaart van, daar staan alle schatten op. De meest mysterieuze zijn de schatten die schijnbaar midden in zee liggen. Dat lijkt me nog een heel gezoek.
Voor de flat ligt ook zo'n GPS schat. Die ligt er al jaren. Heel lang.
Ik heb geen GPS, de schat heb ik dan ook nog nooit gevonden. Ook al weet ik precies waar die ligt.

Nadat de vrouw trefzeker de schat in één keer had gevonden liep ze terug naar de glimmende auto. De bestuurdersdeur ging weer even open. En de vrouw liep weer wat harder. Ze moest haar portier nog dicht doen toen de auto al weer weg stoof.

Plekken, Aswan

2011-09-16T13:15:00.000+02:00

Het is maar zelden dat je een precieze plek aan kunt wijzen. Een plek waar iets begon.

In 1992 was ik voor het eerst in Egypte. De reis was er één langs erg veel oud steen en na het huilende vertrek van de reisleidster (nee, ik had daar niets mee te maken) op dag 3 of 4 was het nogal een rommeltje.

Eenmaal in Aswan, in het zuiden had ik een totale monumenten overdosis. Dus toen we in die plaats ook nog het mausoleum van de Aga Khan zouden bezoeken besloot ik buiten te blijven.
Rond het mausoleum is een niet al te hoge muur, hij omsluit het hele complex. En wat doe je als je moet wachten omdat de rest naar binnen is? Dan ga je op zo'n muur staan.

Daar waar het kruisje op de foto staat, daar stond ik. Er is ook een foto van maar gelukkig heb ik hier thuis geen scanner.

Het is misschien gek, we waren tenslotte al een tijd onderweg in Egypte, maar daar, daar waar het kruisje staat zag ik voor het eerst de woestijn. Leeg, heet, stoffig en zichzelf schijnbaar eindeloos herhalend.
Ik bedacht me, ik weet het nog, dat wanneer je van het muurtje af zou springen en naar het westen zou lopen je duizenden en duizenden kilometers niets of niemand meer tegen zou komen.

Ik kan nooit goed uitleggen wat het nou precies is met de woestijn en mij. Zelfs niet aan mezelf.
Maar in ieder geval kan ik een kruisje zetten bij de plek waar het begon.

De bakfietsbibliotheek

2011-09-14T09:37:00.000+02:00

Nee, ik heb geen bakfiets. Ik zou waarschijnlijk over iemand heen fietsen, onbedoeld natuurlijk. Nee, dit stukje is alleen maar een rehash van iets dat ik ergens anders las. En wat bleef hangen.

Twee maal per week fietst Laura Moulton door Portland, Amerika. Zij heeft wel een bakfiets. Een bakfiets met zo'n 40 tot 50 boeken. Met haar bakfiets gaat ze langs een aantal vaste plekken in de stad. En op die plekken leent ze boeken uit. Het lijkt dus een beetje op een bibliobus. Al is haar doelgroep misschien een andere. Moulton leent boeken uit aan daklozen. Dat doet ze nu een tijdje. Gewoon omdat ze het belangrijk vindt.

Haar uitleenreglement is vrij eenvoudig. Daklozen kunnen zoveel boeken lenen als ze willen en er is geen uitleentermijn. Of boete.

“Being able to give them a card and tell them, ‘I hope to see you again’ – that’s a powerful thing because these are people who cannot get a library card [at the local library] because they have no address,” Moulton says. Her patrons show a high-level of accountability in returning books, which contradicts some assumptions about homeless people.

Op het blog dat Moulton bijhoudt over haar project laat ze foto's zien (één heb ik er boven dit tekstje gezet) van haar leden en de boeken die zij lenen. Of van mensen die ze tegenkomt en met wie ze een aardig gesprek heeft.

De teksten in mijn nieuwsfeeds, de tweets die ik lees gaan vaak over dingen met een stekker er aan, een sexy nieuw project ergens, of gewoon over of het uitlenen van boeken nog wel zin heeft. En, ik zet het er als een soort disclaimer maar achter, dat zijn natuurlijk allemaal reuze belangrijke dingen waar we met z'n allen erg hard over na dienen te denken.

Maar, het bericht over het werk van mevrouw Moulton bleef me bij. Het is soms fijn om te weten dat er ergens iemand met een bakfiets op pad gaat, gewoon om boeken uit te lenen aan daklozen.

Tom Willems - Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978 (boek)

2011-09-12T11:03:00.000+02:00

Een aardige vraag voor een pubquiz. Wat was de grootste hit van Bob Dylan in Nederland?
Hurricane? Lay Lady Lay? Like A Rolling Stone? Of misschien het door jan en alleman dood gespeelde "Blowin' In The Wind?

Van "Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978" had Tom Willems met gemak een saai boek kunnen maken. Dylan trad pas voor het eerst in 1978 in Nederland op en wat daarvoor gebeurde, platen die uitkwamen enzo, echt tot de gemiddelde verbeelding spreken doet het waarschijnlijk niet.
Natuurlijk, in het boek staat precies beschreven welke plaat wanneer uitkwam, hoe de hoes eruit zag en meer van het soort informatie waarop de wat meer fanatieke Dylanjunk zit te wachten. Maar dat is niet het enige waar Willems over schrijft.

Je kunt het je misschien nu niet meer voorstellen maar toen, ver voor het internet, moest je soms bar veel moeite doen om muziek te bemachtigen. Platen kwamen misschien wel in Amerika uit, maar weer niet in Nederland. En hoe kom je dan aan die muziek?
Waar je nu je digitale nek breekt over de fansites moest je je toen behelpen met gestencilde blaadjes, in elkaar gezet en bij elkaar geschreven door een handjevol mensen die soms bij elkaar kwamen in buurthuizen om gezamenlijk naar een lp te luisteren.
En hoe kwam je toen, lang geleden, aan muziek die niet officieel in de winkel te koop was? Nu klik ik een link aan en klaar, weer een concert erbij. Maar toen? Raar genoeg werd die muziek soms op de radio gedraaid. En waren een aantal Nederlandse radiomedewerkers zelfs erg nauw betrokken bij het uitbrengen van één van de eerste bootlegs.

"Bob Dylan in Nederland 1965 - 1978". Is een mooi boek, een vulling van een leemte. Ook voor de niet-Dylanjunk die meer wil weten over hoe muziek werd ontvangen, beschreven en beleefd in langzamer tijden.

O ja, de pubquiz.
De grootste hit van Bob Dylan in Nederland was "Wigwam". Dit nummer, waarin Dylan slechts neuriet en een beetje lalalaat was een flinke hit in 1970.
Willems vraagt zich in zijn boek af wie deze single toen toch kocht, in 1970. Nou, mijn neef kocht het ding. Toen ik 15 of 16 was kreeg ik een stapel singels van hem. Waar hij toch niet meer naar luisterde. Ik heb "Wigwam" toen één keer gedraaid. Daarna duurde het bijna 20 jaar voor ik Dylan een tweede kans gaf.

"And we wanna get loaded. And we wanna have a good time."

2011-09-09T11:12:00.000+02:00

Als ze het nog een keer zou doen zou ik haar slaan, nam ik me voor.

Just what is it that you're trying to do?

Concerten zijn soms wonderlijke gebeurtenissen. Dit jaar zag ik Brad Mehldau woedend worden omdat een mevrouw niet wilde stoppen met fotograferen. "Kleng" daar galmde de klikkende sluiter weer door een zacht stukje muziek. En er was dat gezin dat, ook na de oproep van de meneer op het podium om tijdens het spelen van Brahem, Holland en Surman rustig te zijn, boertig een hele rij luidruchtig deed opstaan omdat er ergens in het midden nog een paar stoelen vrij waren.
Bij The Jayhawks stond ik laatst naast drie mannen. Het halve concert hebben ze elkaar foto's laten zien, op hun mobieltjes. Van de kinderen, en de vakantie.

We wanna be free We wanna be free to do what we wanna do.

En nu stond ik dan half naast een klein, enigzins aangeschoten Engels meisje. Het optreden van Primal Scream was net wat aan het inkakken maar dat weerhield haar er niet van om haar kleine, mollige armpjes regelmatig in de lucht te steken. Waar mijn hoofd was, mijn bril en één keer zelfs mijn neus.

And we wanna get loaded. And we wanna have a good time.

Primal Scream maakte 20 jaar geleden het album "Screamadelica". Dat is mij toen totaal ontgaan. Ik zat toen net in een "Zo, die Miles Davis kan vlug toeteren zeg" periode.
Maar, om onduidelijke redenen vond ik dat we nu best naar het optreden van de band zouden kunnen gaan. Ze zouden de plaat van 20 jaar geleden spelen. Wat maakte het uit dat we die niet kenden. Misschien zou het leuk worden, een soort medicijn tegen een woekerend slecht humeur. De zomer was slecht, de vakantie zou pas in oktober komen. En ik geloof dat ik net ergens gelezen had dat het uitlenen van boeken maar eens ter discussie moest worden gesteld. Zucht.

That's what we're gonna do. No way baby lets go.

Net toen ik het meisje met de prikkende vingertjes, nu raakten ze mijn linkeroor, hardhandig weg wilde duwen was ze zelf weg. Precies op het moment dat "Loaded" door Paradiso begon te dreunen. Het feest barstte los.

We're gonna have a good time. We're gonna have a party.

Concerten zijn soms wonderlijke gebeurtenissen. Ik ben niet zo heel uitbundig, van nature. Meer een kijkertje, een luisteraartje.
Daarom wil ik, mede namens "de leukste vrouw ter wereld" vanaf deze plek mijn verontschuldigingen maken aan de mensen op wiens tenen en voeten we zijn gesprongen. Of tegen wie we zijn aangevallen. Of gesprongen. Vooral tijdens "Country Girl" en de andere toegiften. Neem het ons niet kwalijk. Het moest gewoon even. En bedenk, het was voor een goed doel, mijn zeurhumeur is geheel verdwenen.

Kerouac tellen

2011-09-08T17:55:00.001+02:00

Waarschijnlijk is er in elke plaats wel één. Of misschien wonen er zelfs meerdere. Maar in Den Helder heette hij vroeger Piet de teller. Piet liep buiten, en hij telde. Stoeptegels, auto's, bakstenen, het maakte niet uit wat eigenlijk. Hij telde alles.

Ik moest aan Piet denken toen ik het werk van Stefanie Posavec voorbij zag komen. En dat kwam weer omdat ze iets deed met "On the road" van Jack Kerouac.

Het beroemde boek van Kerouac las ik, vertaald natuurlijk, heel erg lang geleden. Ik vond het in de bibliotheek, waar ik toen nog als lezer kwam. Een pracht boek vond ik het, denk ik. Dat moet wel want Kerouac werd de tweede schrijver van wie ik vond dat ik alles moest lezen. Wat geen slim voornemen bleek te zijn, de man bleek naast mooie boeken ook ontzettend onleesbare zooi geschreven te hebben. Maar ja, wat je je voorneemt maak je af.

Maar, terug naar Posavec. Posavec telt. Zinnen, hoofdstukken. Ze kijkt naar hoe schrijvers zinnen schrijven. Korte zinnen, of juist heel lange. En van de getelde, en aangestreepte resultaten maakt ze tekeningen, kunst misschien wel.

Boven deze regels een afbeelding van de arceringen die Posavec maakte in "On the road" toen ze aan het tellen en meten was. Hieronder een grafische weergave van het eerste hoofdstuk van hetzelfde boek.

Piet de teller is al een tijd dood, Kerouac trouwens ook. Misschien wordt het tijd om weer eens wat van zijn boeken die staan te verstoffen in de boekenkast te herlezen.

Connected

2011-09-02T11:35:00.000+02:00

Ik heb een telefoon. Meerdere zelfs. Hier op het werk eentje met druktoetsjes, thuis zelfs nog één met een draaischijf. Ik heb een modernerige mobiel.
Ik heb een pc, thuis, twee staan er daar zelfs, hier op het werk staan er een stel. En die modernerige mobiel is eigenlijk ook wel een pc.
Ik kan bellen, mailen, twitteren, als het echt niet anders kan kan ik zelfs nog faxen. Al moet ik dan wel altijd vragen hoe dat ook alweer werkt.

Maar er zijn van die weken dat je ondanks al die technologie niemand echt te spreken kunt krijgen. Of in ieder geval niet de mensen waardoor dingen op gaan schieten.

Nee, het schoot niet op deze week.

In de toekomst van David Byrne

2011-08-26T13:47:00.000+02:00

Mensen die de toekomst nu al met zekerheid menen te kennen. Daar kan ik wel eens jaloers op worden. Dat je opstaat en dat je dan meteen, of na een kopje koffie, denkt "Over 5/10/15 jaar, dan ziet de wereld/het bibliotheekvak er zus/zo uit en daarom moeten we nu deze/die kant op". En dat je dat dan de dag daarvoor ook al zeker wist. En de dag daarna nog steeds.

Zo zeg. Dat moet een rust geven.

In the future everyone will only get to go home once a year.

In the future everyone will stay home all the time.

In the future we will not have time for leisure activities.

In the future we will only ’work’ one day a week.

David Byrne schreef "In the future" in 1984 als één van de verbindende tussenstukjes voor de nog nooit in zijn geheel uitgevoerde opera "The CIVIL warS: a tree is best measured when it's down" van Robert Wilson.
Hij lijkt het niet zo zeker te weten, met de toekomst. Het lied zit in ieder geval vol met (bijna) tegenspraak en warrigheid.
En toch zingt hij het erg rustig. Je zou er jaloers van worden.

Het cassettebandje uit Tripoli

2011-08-24T15:57:00.000+02:00

Een foto van Khadaffi had ik al gekocht. Als merkwaardig souvenir. Zo'n foto hing tenslotte aan zo'n beetje elke muur die je zag. We vonden er één in een onooglijk klein boekwinkeltje, in een la, weggestopt onder ernstig verschoten posters van romeinse ruïnes.

Nee, dit wordt niet spannend of zo. Het is alleen maar een herinnering aan Libië, van jaren terug. Meer niet.

Er waren toen nog net sancties geloof ik. Verder was het een gewoon een land. Mensen die "Oellanda good" riepen. Een land met slaperige mannen met vervaarlijke machinegweren die bij checkpoints in het onmetelijke niets zaten te wachten op iets waarvan ze zelf ook niet wisten wat het was. Al lachten ze daar, soms met wat vertraging vriendelijk bij, dat moet gezegd.

In het uitgestorven hotelwinkeltje kochten we wat ansichtkaarten. Dat doe je op vakantie. Ook al waren er dan geen kaarten bij van de zuidelijke woestijn waar we net uitkwamen.
En ik gluurde naar het rijtje muziekcassettes dat er lag. Niets dat me ook maar enigszins bekend voorkwam. Maar muziek blijft muziek dus kocht ik er een paar. De jongen in het winkeltje probeerde me toen wat duidelijk te maken, maar zijn Engels was te slecht, net als mijn Arabisch.

Nadat we hadden afgerekend en wegliepen kwam de jongen achter ons aangerend. Misschien iets met geld? Hij had een cassettebandje bij zich. "This good", hij drukte de cassette in mijn hand, wilde van geen geld weten en liep weer weg. Voor hij in weer in het winkeltje verdween draaide hij zich nog even om, lachte, en zwaaide half.

Dagen later, thuis, bleek dat hij gelijk had. Zijn bandje was veruit het beste.

Het hotel waar we waren lag aan de Kurnish in Tripoli. Een soort A1 die je alleen heel hard rennend en vol doodsangst over kon steken. Ik heb het net op Google Maps teruggevonden.
Er is nog geen Streetviewopname van.
Maar dat zal binnenkort wel komen.

"Dont you ever interrupt me while i'm reading a book!"

2011-08-23T11:44:00.000+02:00

Natuurlijk, ik irriteer me ook als iemand me stoort tijdens het lezen. Vooral als blijmoedig hun ellende over de telefoon besprekende medemensen in de trein dat doen.
Tot nu toe verbeet ik mezelf dan alleen maar. Sinds Julian "I made this for you" Smith, een liedje/filmpje over dat storen maakte kan ik ... misschien dat liedje gaan zingen?

Why are all these people always interrupting me?

What i gotta do to try to make them see?

(Don't you ever interrupt me while i'm reading a book)

Im reading a book, i'm reading a book

Julian Smith blijkt, lees ik in een Wikipedia stukje een heuse internetcelebrity te zijn. Zijn "25 things i hate about Facebook" is sinds 2009 al 5249008 maal bekeken. Hartstikke fijn voor mr Smith natuurlijk maar mij doet hij voornamelijk aan iemand of iets denken. Maar ik kan er niet opkomen.
Scream?
Nightmare on Elm Street?

I'm at the library, where they call me a crook

I never even pay for my library books

I take them from the shelf

and if anyone looks i say

I'm reading a book, man

I'm reading a book

Is het leuk? Mateloos flauw? Effectief? Kijk het filmpje in ieder geval één keer helemaal. Het einde is namelijk nogal raar. Ook dat nog.

Misschien lijkt Smith op die nare godsdienstwaanzinnige monnik uit dat boek van Dan Brown?

De stem van Bill Monroe

2011-08-19T11:26:00.000+02:00

We keken naar mensen die uit het station kwamen. De meeste hadden tassen mee. Plastic tassen, boodschappentassen, rugzakken ook, er was zelfs een koffer met van die zielig piepende wieltjes. Zodra de aankomende bezoekers de hoek om waren en de kraampjes op de Brink zagen kwam er bijna iets huppelends in hun pas. Ze begonnen ook wat sneller te lopen, sommige renden bijna. Alsof ze bang waren dat iemand anders eerder bij dat ene boek aan zou komen.

We kochten wat boeken op de Boekenmarkt in Deventer. Gingen langs familie, haalden een slaapzak op, zaten wat in de tuin. En reden weer terug naar Noord-Holland.

In de auto klonk muziek. Bob Dylan, Cover To Cover The Originals Volume Two. Geen liedjes van Dylan zelf maar de originele uitvoeringen van liedjes die de man ooit, één keer of veel vaker op het podium zong. Country, blues, krakend oud spul. Mooi maar ook wel weer erg verantwoord, je zou er soms zomaar van in slaap sukkelen.

Het was een typische Nederlandse zomerdag. De zon was er wel, maar voornamelijk achter donkergrijze zware wolken. Af en toe hoosde het, kort en heftig.

Uit de autoboxjes klonk de stem van Bill Monroe. "A Voice From On High", daar zong hij over.
De zon brak niet door, de regen hield niet op maar het Friese landschap fleurde er wel van op.

eGedoe of "De terugkeer van de winkelbibliotheek?"

2011-08-17T10:00:00.000+02:00

Toen we een jaar of 40 terug in Den Helder kwamen wonen was er vlakbij, in de Spoorstraat een winkel waar je tijdschriften, papier, pennen en meer van dat kon kopen. Het leukste waren echter de kasten met boeken die achterin de winkel stonden.
Omdat de titels van die boeken, meestal streekromans of andere fictie nogal op elkaar leken en mijn moeder al die vage titels niet kon onthouden ging ik er vaak boeken voor haar uitzoeken. Mij zeiden de titels helemaal niks maar ik kon goed voorkanten onthouden. Vandaar dus. Je zocht een boek of twee uit, betaalde per boek een bedrag(je) en dan bracht je ze een week of wat later weer terug.

Het beeld van zo'n ouderwetse winkelbibliotheek zit nu al weer een paar dagen in mijn hoofd. Vorige week twitterde @FHuysmans een linkje naar een bericht in InformatieProfessional. In het bericht stond dat uitgevers en boekverkopers een intentieverklaring hadden ondertekend om tot een gezamelijk eBoekplatform te komen.

Nu is het natuurlijk prachtig dat er in ieder geval ergens mensen een intentieverklaring over eBoeken tekenen maar ik blijf steeds steken bij een woordje in een zin in de verklaring die je her en der kunt lezen.

"In de toekomst zal de consument via dit platform eenvoudig en snel digitale producten kunnen zoeken, aanschaffen (zowel tijdelijk als permanent) en gebruiken."

Tijdelijk aanschaffen? Dat klinkt toch erg als lenen waar je elke keer een ietsje voor betaalt. Hoewel je misschien ook wel een groter bedrag kunt storten waardoor je een aantal achter malen elkaar kunt lenen. Noem het een abonnement of zo.

Lenen, abonnement. Waar doen die dingen me toch aan denken?

Bibliotheken kunnen eBoeken uitlenen via een portal van de NBD. Maar hoewel die portal voor een hoop opwinding zorgt komt die opwinding niet door de hoeveelheid titels die er in zitten. Dat aantal is nog steeds gering. Er is ook nog een Eregallerij waar je rechtenvrije klassiekers kunt downloaden. Maar het zou goed kunnen dat na het eerste enthousiasme iedereen nu wel een beetje klaar is met Couperus en Jacob van Lennep.
Maar verder?

Uitgevers en boekverkopers gaan iets doen. Met iets dat voor mij nu lijkt op de terugkeer van de winkelbibliotheek.
Of bibliotheken nog wat gaan doen? Als ik het allemaal goed begrepen heb sprak de Stuurgroep e-books openbare bibliotheken gisteren met de GAU (Groep Algemene Uitgevers).
Ik ben reuze nieuwsgierig naar wat daar uitgekomen is.

Het konijn en de Berlijnse Muur

2011-08-15T10:18:00.000+02:00

Meestal kijk ik niet naar tv-programma's over dieren. Voor het Vlaamse "Dieren in Nesten" maak ik een uitzondering, maar verder, nee. Het is me allemaal te episch, met aanzwellende vioolmuziek en dan die stem van Richard Attenborough.

Maar afgelopen zaterdag was er zo maar een uitzondering op de regel op tv. Terwijl aan de ene kant mannen in grijze pakken ernstig het bouwen van de Berlijnse muur herdachten werd er op een ander kanaal heel anders naar die muur gekeken.

"Rabbit a la Berlin" is een film uit 2009 die het verhaal van de muur verteld, maar dan uit het perspectief van het konijn. Ja, dat is een beetje raar ja. De eerste minuten keken "de leukste vrouw ter wereld" en ik dan ook een beetje alsof iemand ons ernstig in het ootje aan het nemen was.
Beelden van de bouw van de muur, vluchtende mensen werden afgewisseld met beelden van konijnen die tevreden gras kauwend naar alle gebeurtenissen keken. Zij zaten daar maar zo'n beetje. Plots werden ze door niemand meer gestoord, door niemand meer weggejaagd.

Na een tijdje blijkt het verhaal van de konijnen van Berlijn het verhaal van de inwoners te zijn. Maar dat moet je er wel zelf bij bedenken. Het bijna oubollige muziekje, de vriendelijke beschouwende commentaarstem, de interviews, al die dingen blijven stug binnen het format van een documentaire over het konijn. Meesterlijk.

Het was mooi geweest als de film via "Uitzending gemist" terug gekeken had kunnen worden. Maar ja, rechten enzo. Gelukkig kun je met het combineren van wat woorden en na wat wachten alsnog naar de film kijken. Wat vast niet mag. Maar af en toe kan het niet anders.

"Ze verkopen ansichtkaarten van de gehangenen"

2011-08-12T11:52:00.000+02:00

Lang dacht ik dat het gewoon een surreële regel was om een verder toch niet te volgen lied mee te beginnen, "They're selling postcards of the hanging."

15 juni 1920. Een woedende menigte van rond de 10.000 mensen staat voor de gevangenis in Duluth, Minnesota. In de gevangenis zijn zes mensen opgesloten die verdacht worden van de verkrachting van de negentienjarige Eline Tusken.
Tusken was blank, de verdachten allen zwart.
De sheriff geeft zijn mannen de opdracht niet te schieten wanneer de menigte de gevangenis bestormt, er zouden anders gewonden kunnen vallen. Drie gevangenen, Elias Clayton, Elmer Jackson, en Isaac McGhie worden naar buiten gesleurd. Ze worden één voor één opgehangen aan een lantaarnpaal.

Maar het is nog niet klaar.
Er wordt ook een foto gemaakt. Michael Fedo, die een boek schreef over de lynching zegt ""This was a significantly posed photo. It took a couple of automobiles with lights to illuminate the scene so the photographer could get his picture taken."

En zo staan ze ook op de foto. Geposeerd. Halzen worden gerekt. Misschien wordt er wel op de punten van tenen gestaan. Rechts een man wiens voet het hoofd van één van de doden haast wel moet raken. Hij gaat er eens goed voor staan. En lacht, zoals dat hoort op een foto.

Het blijft niet bij een foto alleen. Van het plaatje wordt een ansichtkaart gemaakt. Zaken vastleggen en verspreiden is een bezigheid van alle tijden. Uniek is de gemaakte ansichtkaart niet. "Without Sanctuary. Lynching Photography In America" is een boek over dergelijke kaarten en foto's. En ja, er is ook een website.

"They're selling postcards of the hanging.", zo begint "Desolation Row" van Bob Dylan. Dylan's vader woonde in de tijd van de lynching in Duluth, dichtbij de plek van de lynching. Misschien zag hij de lynching, misschien alleen de ansichtkaart. Waarschijnlijk vertelde hij er later over aan zijn zoon.

"All OK and would like to get a post from you. Bill, This was some Raw Bunch.", staat er op een soortgelijke kaart. Want een kaart blijft een kaart. Adres, postzegel en een tekstje erbij.

Voor het lynchen van Isaac McGhie, Elmer Jackson en Elias Clayton is nooit iemand veroordeeld.

Een vrij saai stuk over Google Music Beta

2011-08-10T09:30:00.000+02:00

Google Wave, dat leek toch een beetje op een psychedelische chatbox.
Google Buzz, ik heb geprobeerd het me te herinneren, maar het lukt niet.
Google+, dat zie ik nog niet maar misschien komt het nog.

En dan nu Google Music Beta (hierna GMB). Edwin was zo vriendelijk me een "invite" te sturen voor deze, nog beperkt leverbare nieuwe Google uitvinding.

GMB laat je, via een Music Manager die je eerst moet downloaden 20.000 liedjes uploaden naar een persoonlijk kluisje ergens op het internet. Voor dat uploaden begint vraagt de Music Manager in welke mappen op je pc je je muziek bewaart. Dat was even lastig. Ik ben natuurlijk een reuze geordend persoon maar de muziekmapjes staan nogal her en der.
Maar, na wat gezoek ("Oh dus daar waren die vier concerten van The Housemartins!") en aanvinken ging het uploaden probleemloos.
GMB toont je vervolgens alle muziek die je hebt geupload. Op artiest, album en dat soort varianten. Dat werkt bij mij niet zo goed. Ik kom plots om in de "track 01" etc liedjes. Nou ja, dat maakt het wel weer verrassend wat je te horen krijgt.
Aardig van GMB is dat het verschillende bestandsformaten als mp3 maar ook Flac herkent en afspeelt.

Maar dan zitten die liedjes in dat kluisje, wat heb je daar dan aan?
GMB is te gebruiken vanaf elke pc. Dus liedjes van de thuiscomputer zijn plots ook op het werk afspeelbaar. Natuurlijk doe ik dat alleen in de pauze. Of de medewerkers, wanneer zij eindelijk eens terug komen van vakantie het fijn vinden om naar een baggerige opname van Chic met Debbie Harry te mogen luisteren, dat is afwachten. Maar, het werkt.

GMB is ook te installeren op je telefoon. Mits dat een Android telefoon is. Nu heb ik zo'n ding maar ik heb het nog niet geprobeerd. Ik luister in de trein nog steeds old skool naar cd's. En om nu door de stad te gaan fietsen terwijl er plots "muziek" van Stockhausen uit m'n telefoon komt ... zelfs in Den Helder zou dat als zonderling gedrag worden aangemerkt.

Maar, is het wat? Tja. Gut. Natuurlijk is het prachtig. Dat het werkt enzo. Maar op de één of andere manier kan ik er nog niet echt opgewonden van worden. Jammer vind ik het dat het een wel heel persoonlijk kluisje met muziek is geworden. Natuurlijk, ik kan de muziek heel hard zetten tijdens het afspelen maar dat is wel het enige dat je kunt doen om iets te delen. En nee, je hoeft natuurlijk niet alles te delen maar het zou toch aardig zijn als je iemand anders iets kon sturen waardoor hij of zij ook naar een liedje kon luisteren. Maar misschien komt dat nog, of misschien kan het al maar heb ik gewoon het knopje nog niet gevonden.

Dus, leuk. En nu maar weer wachten op de volgende alles veranderende uitvinding van Google.

"Be very kind to all librarians"

2011-08-09T13:10:00.001+02:00

Toen in het voorjaar van 1971 de openbare bibliotheek van Troy werd geopend vroeg bibliothecaresse Marguerite Hart aan veel beroemde mensen om in een brief uit te leggen wat er voor hen persoonlijk zo belangrijk was aan lezen en bibliotheken.
Ze kreeg 97 antwoorden en die zijn allemaal te bekijken op de website van de Troy Public Library.

Tussen de briefschrijvers zitten "grote namen", mensen als Neil Armstrong, Isaac Asimov en Dr. Seuss. De vrouw van Richard Nixon laat van zich horen en het secretariaat van de paus laat weten dat zijne heiligheid voor de bibliotheek zal bidden.

Mijn persoonlijke favoriet is echter de brief van John Burns, gouverneur van Hawaï. Misschien had de man even niets te doen, hield hij ontzettend van bibliotheken of had hij gewoon een erg goed humeur want Burns gaat anderhalf kantje helemaal los. Een bibliotheek is een vliegveld, een station (hé, dat komt goed uit vandaag). Cicero komt voorbij en ik begrijp nu eindelijk waarom honden de bibliotheek niet in mogen.

"I think one of the reasons books become worn

out is because children in the old days used to bring dogs

into libraries and, without thinking, would bend down the

corners of pages like dog's ears lying flat. Never do that."

De gouverneur stelt verder voor dat de kinderen een bloemenkrans voor de bibliothecaris gaan maken, en hij legt ook uit hoe je zo'n krans maakt.
Burns heeft ook nog wat fijne woorden over bibliothecarissen.

"Be very kind to all librarians. They are among the

wisest people in the world. We could do without Governors if

we had to, but we could not get along very well without

librarians. They open up the windows of the world and let

the fresh air and sunshine into our hearts."

Mooi om te lezen, ook al zijn het dan woorden uit 1971.

Advies van William S. Burroughs

2011-08-05T12:42:00.000+02:00

William Burroughs.
Schrijver van het zeer leesbare "Junkie".
Schrijver van het uiterst rare "Naked Lunch".
Vriend van Kerouac en Ginsberg.
Bedenker van de zin "Language is a virus from outer space".
Inspireerde Andy Warhol, Laurie Anderson, Lou Reed, Patty Smith.
Junkie.
Schoot zijn vriendin dood tijdens een spelletje "Wilhelm Tell".
De enige schrijver voor wie ik ooit in een rij ben gaan staan.

In 1993 mixte Bill Laswell Burrough's stem over een voortdreinend deuntje. "Words of advice for young people" heet het. De tekst staat her en der op het internet. Dat had Burroughs wel kunnen waarderen denk ik. Volgens mij was de man al cyberpunk voor er iets was als punk, of cyberspace.
Jammer genoeg ontbreken de laatste regels van de tekst in het liedje.

An old junk pusher told me -

Watch whose money you pick up

Gratis advies van een dode schrijver.

My Little Free Library

2011-08-03T13:15:00.000+02:00

Gisteren, toen ik de tweet van @Bibliohan las moest ik er alleen maar om glimlachen. Breed glimlachen dat wel maar meer gebeurde er niet.

Maar na een goede nachtrust en wat nadenken zie ik het allemaal plots in een veel bredere context, de Little Free Library.

Het is een best serieus project, die Little Free Library's. Bouw een soort vogelhuisje, maar dan wat groter. Doe er boeken in. Zet het langs de straat en, om met die film te spreken "If you build it they will come".
Nou ja, blader maar even door de website. Echt moeilijk is het allemaal niet.

Nu nog alleen in Amerika. Maar. Kijk nog eens goed naar het plaatje.

Hij is kleiner dan een plug-in bibliotheek. Hij is waarschijnlijk zelfs kleiner dan een schaalmodel van de plug-in bibliotheek.
Goedkoper dan een wijksteunpuntbibliotheekuitleenpost.
Inpasbaar in elk onderwijstype.
Overhead? Welke overhead?
De sociale ontmoetingsfunctie lijkt me langs de kant van de weg ook wel geregeld.

Al met al, iets voor het Formulebureau? Of wordt het dan toch weer te duur?

Alleen de e-Boeken, dat zie ik ook in zo'n Little Free Library nog niet zo makkelijk geregeld worden. Maar misschien kunnen we daar dan een overlegstructuur op los laten.

Lezen kan dom maken (misschien, voor een tijdje)

2011-08-02T12:56:00.000+02:00

De website "Improbable Research" (research that make people laugh and think) kopte vorige week "Stupid stories and subsequent stupidity". Kijk, dat trekt de aandacht. Zoek ik, het is vakantietijd, de halve week boeken voor kinderen op, zorg ik er onbedoeld voor dat ze misschien kortstondig minder slim zijn.

Tenminste, dat zou het onderzoek kunnen zeggen. Markus Appel (met allerlei afkortingen voor zijn naam) liet 81 deelnemers een verhaal lezen over een erg onintelligente hooligan, die er ook nog uitzag als een skinhead. Na het lezen werden er vragen gesteld.

“As expected, participants who read a narrative about a stupidly acting soccer hooligan performed worse in the knowledge test than participants who read a narrative about a character with no reference to his intellectual abilities.”

Improbable Research geeft ook een link naar het hele onderzoek. Ik kopieer en plak even de samenvatting.

Media priming refers to the residual, often unintended consequences of media use on subsequent perceptions, judgments, and behavior. Previous research showed that the media can prime behavior that is in line with the primed traits or concepts (assimilation). However, assimilation is expected to be less likely and priming may even yield reverse effect (contrast) when recipients have a dissimilarity testing mindset. Based on previous research on narrative comprehension and experience as well as research on media priming, a short term influence of stories on cognitive performance is predicted. In an experimental study, participants (N = 81) read a story about a stupid soccer hooligan. As expected, participants who read the story without a special processing instruction performed worse in a knowledge test than a control group who read an unrelated text. Participants with a reading goal instruction to find dissimilarities between the self and the main protagonist performed better than participants who read the story without this instruction. The
effects of reported self-activation and story length were further considered. Future inquiries with narratives as primes and contrast effects in media effects research are discussed.

Het hele stuk omvat 41 pagina's. Met erg veel moeilijke, of beter, mij onbekende termen als media priming. Eerlijk gezegd verloor ik na een paar pagina's mijn aandacht, ok, ik snapte het gewoon niet meer. Maar het zou zomaar een belangrijk onderzoek kunnen zijn. Misschien. Als het klopt. De invloed van woorden, media kun je misschien niet zomaar afdoen met "het is maar een verhaaltje hoor".

Het is onderzocht, en het staat ergens, je kunt het lezen. En er over nadenken. Ik ga zo weer boeken zoeken voor kinderen. En misschien hum toekomst zo wel onherstelbare schade toebrengen.

Zingen over Stalin

2011-07-29T11:50:00.000+02:00

Het is een prijzend, bijna vrolijk a cappella lied, "Stalin wasn't stallin". Robert Wyatt zong het in het begin van de jaren 80. Op een singeltje dat al gauw ging kraken, zo vaak draaide ik het.

Stalin wasn't stallin'

When he told the beast of berlin
That they'd never rest contented
Till they had driven him from the land
So he called the yanks and english
And proceeded to extinguish
The fuhrer and its vermin
This is how it all began

Dat het over de tweede wereldoorlog ging, dat was wel duidelijk. En misschien waren Stalin's misdaden toen nog niet zo bekend. Maar toch, een vrolijk lied over een communistische massamoordenaar?

Nu, met het internet, zijn de achtergronden van het lied makkelijk te achterhalen. er is zelfs een Wikipediastukje over. "Stalin wasn't stallin" werd in 1943 geschreven, in de VS notabene. Het was daar zelfs een kleine hit van het Golden Gate Jubilee Quartet.

Wyatt nam het lied op, tijdens de koude oorlog, om te laten zien dat de vijand van nu vroeger een vriend was. En dat je die geschiedenis misschien maar het liefst wilt vergeten.

Maar ik denk dat hij het ook gewoon een lekker meezingding vond.

Het eerste boek

2011-07-28T09:18:00.001+02:00

Ik kwam er op toen ik naar een filmpje van een enthousiast jongetje in een boekwinkel aan het kijken was. Het filmpje was me in een tweet aangeprezen.

Het viel me nogal tegen, dat filmpje. Ik vond het jongetje overdreven en was bang dat, wanneer het een Nederlands jongetje was geweest hij Dylan, Melvin of zoiets had geheten. Maar dat was natuurlijk eigenlijk weer geen aardige gedachte.

Dus ik vergat het jongetje maar vroeg me af, zonder dat ik precies wist waarom, wat het eerste boek ook alweer was dat ik ooit kocht. Zelf kocht, niet cadeau kreeg, maar zelf kocht. Met geld. Dat ik dan misschien wel weer gekregen had.

Mijn eerste zelf gekochte boek was "Samen op 't eiland Zeekraai" van Astrid Lindgren. Ik kocht het in Den Helder. In een boekwinkel waar ook kantoorspullen en pennen werden verkocht. In mijn herinnering rook het erg donker, naar leer. Maar dat kan ook weer komen omdat er op die plek later een schoenwinkel zat. Soms halen je herinneringen wel eens iets door elkaar.

Ik kocht het boek waarschijnlijk naar aanleiding van de tv serie die er van het boek was gemaakt en die toen werd uitgezonden. Prachtig vond ik die. Toen. Later zag ik hem eens terug en toen bleek er in groeiend gras meer dynamiek te zitten dan in een aflevering van "Samen op 't eiland Zeekraai".

Maar het boek is nog steeds erg mooi. Onschuldig, vrolijk, met mooie kinderavonturen die iedereen wel zou willen beleven. Ook wanneer je allang geen kind meer bent.

Sting, het p53 eiwit en een filmpje

2011-07-22T11:36:00.000+02:00

Net als, misschien bibliothecarissen willen wetenschappers ook wel eens wat anders. Gewoon eens fijn uit de band springen, eens iets anders doen dan een doorwrocht stuk schrijven.

Op de website Improbable Research kwam ik een drastisch herschreven versie van het drakerige "Russians" van de al even drakerige Sting tegen.

Bibliotheken maken soms wonderlijke filmpjes maar zo diepgaand iets lastigs uitleggen als de werking van het p53 tumor suppressor eiwit, dat zie ik ze nog niet doen.

Keten failliet

2011-07-20T13:39:00.000+02:00

Borders, een Amerikaanse keten van boekhandels is failliet. Dat nieuws wordt ook besproken op Nederlandse bibliotheekblogs en Nederlandse bibliotheektwitters. Het is tenslotte een kleine wereld.

Nu weet ik niet zo goed of je het omvallen van een Amerikaanse keten kunt overzetten naar het Nederlandse bibliotheekwerk. Misschien kan dat, maar ik heb niet veel verstand van faillissementszaken. Als ik lees dat een bod op Borders van 215 miljoen wordt verworpen omdat het de schuldeisers meer op gaat leveren als de keten onmiddellijk geliquideerd wordt haak ik geestelijk al wat af.

Maar, als er raakvlakken zijn dan is het misschien ook aardig om wat zinnen te kopiëren en plakken die ik vanmorgen in de NRC van gister las over het faillissement.

"“Boekhandelmedewerkers verkopen niet alleen boeken, ze verkopen de activiteit van het lezen”, zegt Michael Norris van Simba Information. “Deze bedrijfstak gaat langzaamaan ontdekken dat veel e-booklezers nog altijd eerst naar de boekhandel gaan om nieuwe boeken te bekijken, en dan naar huis om ze te bestellen voor hun e-reader.” Boekhandels weten moeilijk een antwoord te vinden op dit fenomeen, waarbij zij als etalage fungeren voor internetwinkels."

Zoek en vervang?

"The internet is my religion"

2011-07-18T09:48:00.000+02:00

Watch live streaming video from pdf2011 at livestream.com

Met religie heb ik weinig. Met het internet veel meer.
Maar, toen ik een tweet voorbij zag komen die verwees naar "The internet is my religion" begon ik toch geestelijk enigszins te borrelen.

Daar heb je weer zo iemand, dacht ik, met schaamteloos eigenbelangerig gemurmel over hoe het internet alles beter maakt en ons zal leiden naar die zonnige en mooie brave new world. Mits we maar dit kopen of ons inschrijven op die website. Mentale jeuk krijg ik van die types. Bij voorbaat al.

Ja, ik heb zo mijn vooroordelen.

De blogpost, waar ik terecht kwam via de link in de tweet, zegt over Jim Gilliam's toespraak "These are the best 10 minutes you’ll spend this week, guaranteed."
Dat moet je natuurlijk helemaal zelf uitmaken. En de week is nog vers. Maar het is een mooi verhaal dat Gilliam vertelt. Al is "mooi" weer eens niet het goede woord.

Nog één keer over het North Sea Jazz of "(...) is boos op me"

2011-07-13T10:06:00.000+02:00

"Wat doe je nou?"
"Ik kijk de filmpjes van (...)."
"Maar dat mag niet!"
"Ach kom, ik heb ze toch van YouTube afgehaald, ze staan alleen nog op de pc."
"Ja, maar je hebt wel het internet aanstaan"
"Huh?"
"Nou, ik zie (...) er wel voor aan dat hij, na jou overtreding, spyware op je pc heeft laten zetten. Het zou mij niet verbazen als de pc straks van afstand onklaar wordt gemaakt."

Over het North Sea Jazz Festival valt een hoop te zeggen. Bijvoorbeeld dat de groep aan champagne nippende en luid kletsende types steeds groter, en luidruchtiger wordt. Of dat je er alles kan kopen maar geen gewone zak patat. Je kunt ook zeuren over of het nog wel een jazzfestival is. Maar vooral dat laatste zou flauw zijn. Als het geld van de mensen die kaartjes kopen voor de popacts er voor zorgt dat ik eindelijk een keertje Jacky Terrasson in het echt piano kan zien spelen vind ik het best.

Het festival draaide dit jaar voor een groot deel om (...). Soms leek het wel alsof het hele festival één groot voorprogramma voor (...) was. Zou (...) ergens opduiken? Zou (...) met iemand meespelen? Al dat gebabbel werd een beetje irritant. Alsof alles alleen maar draaide om (...) die drie avonden op zou treden.

Maar, ook wij hadden kaartjes voor (...). Al kwam dat eigenlijk omdat de kaartverkoop nogal een bende was en ik het verkrijgen van kaartjes als een soort "gewoon, omdat het niet kan" uitdaging zag.

Op vrijdagavond, of beter, zaterdagochtend, stonden we in een geluidstechnische baggerbak achter wat onbeweeglijke op boomstammen lijkende mannen. Er stond ook nog een jongen die 95% van de tijd via een appje aan iedereen liet weten dat hij bij (...) was. Je moet wat.
Het was best een leuk feest, veel covers enzo. Maar, opa vertelt, vroeger was (...) beter. Omdat we dat altijd doen maakten we een filmpje. Zomaar, zonder er bij na te denken. De volgende ochtend hebben we het, nog half slapend op YouTube gezet. En we dachten er niet meer aan.
Tot we een dag later de filmpjes van dag 2 gingen uploaden. Duizenden mensen bleken naar de filmpjes van (...) gekeken te hebben. In de reacties werd al bezorgd gemompeld dat (...) niet wilde dat er filmpjes van hem op YouTube stonden, en of ik niet het risico liep dat mijn account verwijderd werd.
Weer een dag later plopte er plots een mail van YouTube mijn telefoon in. Met woorden als "copyright infringement" en "deleted".

Nee, mijn account was niet verwijderd. Wel moest ik, voor ik weer bij mijn account kon van YouTube kijken naar een wat kinderlijk filmpje over copyright en ik moest vragen beantwoorden over hetzelfde onderwerp. En oh jee, als ik het nog een keer zou doen werd mijn account, met alle filmpjes die er in zaten, ook die met herinneringen van mijn moeder, de bibliotheekfilmpjes en meer van dat VERNIETIGD!

Dat (...), wiens naam wij nu thuis alleen nog durven te fluisteren niet met zijn hoofd op YouTube wil, prima, dat is zijn goed recht. Maar om er nu meteen zo'n heel drama van te maken. Kom op zeg. Doe eens uitademen.

We maakten van meer optredens filmpjes. Gewoon, ter herinnering. Er is er ook één van het gezellige rommeltje van het Roy Ayers Robert Glasper Experiment. De vader van de saxofonist stuurde nog een boodschap, dat hij het leuk vond dat hij zijn zoon op YouTube zag.

De filmpjes van het NSJ staan op mijn nu nog toegankelijke YouTubekanaal, hieronder een compilatie.
Ik ga nu even een nog betere virusscanner installeren. Om te kijken of (...) niet toch iets met spyware heeft gedaan. Je weet het tenslotte maar nooit met zo'n kleine man.

#desertislandbooks

2011-07-04T10:06:00.002+02:00

"Wat doe je?"
"Ik zoek tien boeken voor een onbewoond eiland."
"We gingen toch naar Jordanië? En dan past er maar één boek in je tas."
"Nee, het is vanwege iets op Twitter. Ik moet gewoon even tien boeken voor een onbewoond eiland uitzoeken."

"Het schiet nog niet echt op he, met die tien boeken."
"Het is ook lastig. Kies je de beste tien boeken die je ooit las? Of doe je boeken die je ooit nog wilde lezen? Neem ik plotseling toch ook fictie mee? Doe je vrolijke boeken? Of juist niet, of een mix?"

"Heb je er al één?"
"Twee zelfs al. Nou ja, die ken ik eigenlijk alle twee al heel goed. Dus misschien ...."
"Je neemt het allemaal wel weer heel serieus he?"
"Het is ook serieus!"
"Nou. Zeker."
"Of vind jij van niet?"
"Natuurlijk. En ik ben nu al nieuwsgierig naar wat er nog meer komt."
"Hoezo?"
"Nou. Tien films voor een onbewoond eiland. Tien cd's. En natuurlijk het hoogtepunt, tien Bob Dylan liedjes voor een ..."
"Je neemt het niet serieus."
"Juist wel, dan kun je weer fijn zoeken naar die ene opname van dat liedje van Bob toen hij in Jezus was en dat werd opgenomen met "mijn eerste cassetterecorder", door een openstaand raam terwijl er een trein voorbij komt."
"Je neemt me niet serieus."

"Hoeveel heb je er nu?"
"Nog steeds twee."
"Nergens om hoor, maar we zouden nog naar het schema kijken. Je zou bandjes gaan schrappen."
"Dat heb ik gedaan."
"Van de 32 er één weghalen is niet echt schrappen hoor. Kijk dan, op zondag zijn we om zeven uur volgens het schema op drie verschillende plekken. Dat kan niet."
"Eerst dit afmaken, we gaan pas vrijdag naar Rotterdam."

"Nog steeds twee?"
"Drie al."
"Weet je, misschien moet je doen alsof we op een schip zitten."
"Sorry?"
"Ja. Als je nu doet alsof al je boeken op een schip staan en er wordt plotseling omgeroepen dat het schip aan het zinken is en dat we met vijf minuten van boord moeten."
"Dan worden de boeken nat."
"Het schip is heel dicht bij land!"
"Dan kun jij toch ook wat boeken meenemen?"
"Ja kom, het is jouw lijstje. En bovendien, ik moet de poes al dragen."

"De vijf minuten zijn om hoor."
"Ik heb er tien. Maar weet je, ik bedacht me wel, als jij en de poes ook aan land kunnen komen is het geen onbewoond eiland meer."
"Mannen en lijstjes! Je neemt dit echt allemaal veel te serieus, doe toch niet zo ingewikkeld. Tien boeken, foto, klaar!"
"Maar er moet nog een onderbouwing bij!"
"Dan doe je dat een andere keer. Het is echt wel goed zo. Kom, we moeten nog een cadeautje verzinnen voor je moeder."

(wordt misschien nog een keer vervolgd)

#verplichtnederlandstalig of "Gered door Ali B"

2011-07-01T11:58:00.000+02:00

Ja, de tv is nog steeds stuk.

Kijk, we kunnen er natuurlijk allemaal kortstondig bozig om doen, of er om lachen en dan wat lollig letterlijke vertalingen van buitenlandse liedjes naar het Nederlands op Twitter zetten.
Maar het is natuurlijk nog maar het begin. Die quotering van de hoeveelheid Nederlandstalige muziek op Radio 2, daar gaat het natuurlijk niet bij blijven. Ergens op een moment zal er ook op de blogjes een percentage Nederlandstalige muziekjes moeten worden ingeplakt.
En dat percentage is op mijn blog te laag. Ergens staat Van Dik Hout, Malle Pietje en de Bimbo's kan ik me ook nog herinneren. Maar verder ...

Dus is het maar goed dat de tv nog stuk is.

Naar Ali B heb ik nooit geluisterd. Ja, één keer. Toen trad hij op in een dorp een paar honderd meter verder. Maar het was al erg laat en wat we konden horen zorgde er niet voor dat we alsnog het bed uitkwamen.

Maar goed, Ali B blijkt een heus tv programma gemaakt te hebben, "Ali B op volle toeren". Het was ons eerder totaal ontgaan en het programma is al weer klaar en van de buis maar omdat de tv stuk is kwamen we het alsnog tegen bij Uitzendinggemist.
Enigszins aarzelend klikten we de aflevering "Willeke Alberti en Kleine Viezerik" aan. En tja, gut, ik moet het eerlijk toegeven, het was mooie tv.
De opzet van de aflevering komt in de rest van de serie terug. Meneer B bezoekt met een collega rapper een Nederlandstalige artiest, ze kletsen wat en daarna gaat de rapper aan de slag met een lied van de Nederlandstalige artiest, en andersom. Aan het eind laat men dan aan elkaar horen wat het resultaat is. En dat zijn de mooiste stukjes. Twee werelden die naar elkaar luisteren.

Ja, het is vaak een beetje te leukerig, en Ben Cramer doet tenen krommen met een te populair gewrongen "Hey man" maar ... het is mooie tv. En soms zelfs ontroerend.

Hieronder een fragment uit de aflevering met Willeke Alberti en rapper Kleine Viezerik. Mevrouw Alberti zingt tranen in de ogen van Kleine Viezerik met een bewerking van zijn "Meisje luister" en de rapper zelf geeft een persoonlijke draai aan "Telkens weer".

Zo. Twee Nederlandse liedjes in één blog. Dat is goed voor het quotum. Tenminste, als de percentagepolitie geen moeite heeft met een niet blanke rapper. Maar dat zal toch niet?

Niet van hier

2011-06-29T09:24:00.000+02:00

Ergens vorige week was het "internationale vluchtelingendag", "dag van de vluchteling", zoiets. Omdat de leukste vrouw ter wereld sinds kort vrijwilligerswerk doet voor Vluchtelingenwerk gingen we langs op het feestje dat er van die dag gemaakt werd.
O ja, of iedereen eten mee wilde nemen, dan kon er gezamenlijk gegeten worden. Wij namen een hartige taart mee. Andere vrijwilligers hadden iets met kleine hapjes met zalm gedaan, en er stond een appeltaart.

Er waren toespraken. De hier geboren mensen zaten voorin, de mensen die hier niet vandaan kwamen zaten achterin. Er waren mensen van welzijnsorganisaties, de gemeente, het Leger des Heils.
Er waren vrouwen die uit Afrika kwamen, vrouwenhandel. Mensen uit Irak, oorlog. Somalië, oorlog.

De tafel met eten bleef lang vrij leeg. Tot er mobieltjes uit jaszakken kwamen en er, na wat gebel bleek dat er nog steeds gekookt werd. Of we het op konden gaan halen.

In de kleine keuken, drie hoog, stonden een aantal Somalische vrouwen nog druk te koken. Er werd gelachen, en veel door de kleine ruimte bewogen. Hier moest nog wat bij, daar moest vlug het vuur nog wat hoger. En in de keuken twee flats verder was het niet veel anders. De pannen, emmers en schalen met eten pasten nog net achterin in de auto.

In het zaaltje op de tweede verdieping waren de toespraken afgelopen. Mensen spraken met elkaar en een paar muzikanten uit Irak probeerden een ritme te vinden bij een Somalisch lied. Er werd meegeklapt bij een uitvoering van "De uil zat in de olmen". Het canongedeelte van dat lied zorgde voor gegrijns, gegiechel en een voorzichtig "oehoe".

Tijdens het eten liep ik wat rond met mijn plastic bordje met Somalische rijst en appeltaart. Op zoek naar lauwe icetea. Op de benedenverdieping ging de bingo bijna beginnen. Uit de luidsprekers kwam met muziek. Een cd met liedjes van vroeger, mijn vroeger.

I'm not expecting to grow flowers in the desert,

But I can live and breathe and see the sun in wintertime..

And in a big country, dreams stay with you,
Like a lover's voice, fires the mountainside..
Stay alive..

Toen het feest voorbij was en iedereen alles had opgeruimd en schoongeveegd brachten we de vrouwen en hun pannen, emmers en schalen terug naar hun flat.

Toen we weggingen zeiden ze "Doei". Wij ook.

De agenda van de toekomst via Wordle

2011-06-12T17:41:00.000+02:00

Ja, ik had mezelf echt voorgenomen om niet zoveel nutteloze tijd meer op het internet door te brengen. En het is ook nog vakantie.
Maar ja, de poes zit al in het pension, we gaan morgen pas weg, de tv is stuk en ik kan niet kiezen welk boek ik wil gaan lezen.

Leuk aan sommige infographics vind ik vaak de letters. Verder is het hele begrip infographic nogal aan het uithollen. Alles met maar een paar woorden, een houterig plaatje en wat cijfers heet tegenwoordig al een infographic.
Maar goed, die letters dus.

Wordle geeft je de mogelijkheid een url of gewoon een hele bak tekst in te voeren. De site telt de woorden en laat vervolgens, leuk dan wel misschien mooi vormgegeven de meest voorkomende woorden zien.
Eenvoudig en als het resultaat je niet aanstaat kun je eindeloos blijven variëren tot je het wel wat vindt.

Het voorbeeld hierboven is een weergave van de "Agenda van de toekomst 2009-2012" van de VOB. De woorden die in dit stuk het meest voorkomen zijn zo te zien "bibliotheek" en "bibliotheken".
Dat ligt voor de hand. Hoewel je het met de toekomst natuurlijk nooit zeker weet.

Oordopjes in het Muziekgebouw

2011-06-08T09:33:00.001+02:00

"Het zijn geen zuurtjes. Het zijn oordopjes". De leukste vrouw ter wereld keek er een beetje teleurgesteld bij.
"Oordopjes?"

Afgelopen zaterdag speelde het Residentie Orkest vier composities van Xenakis in het Muziekgebouw aan 't IJ. Duidelijk onder woorden brengen wat ik mooi vind aan de muziek van Xenakis is me nooit echt gelukt. Meestal wordt het een gesprek over het begrip "muziek", en zelf raak ik al pratend vaak ook wat in de war van wat ik nu precies bedoel met "mooi".

Dus dat sla ik allemaal even over.

Er stonden her en der wat mensen in de zaal met bakjes oordoppen. Die mocht je pakken. Er was zelfs een meisje dat ons aanraadde toch echt oordopjes in te doen.

"Terretektorth", het stuk waar we voor kwamen, is een raar stuk. Niet vanwege de muziek (nee, ik ga niet over het begrip discussiëren), die is "gewone" Xenakis. Wat het stuk afwijkend maakt is dat de muzikanten in de zaal zitten, en dan weer niet als één groot blok dat orkest zit te zijn maar ze zitten alleen of in tweetallen. Het publiek gaat vervolgens tussen de muzikanten zitten.
Het stuk werd ook nog twee keer gespeeld. En voor die tweede keer kon je bij andere muzikanten gaan zitten. De eerste keer zaten we bij een cello met achter ons een trombone. De tweede keer had ik rechts een viool, links achter een Franse hoorn en schuin voor me weer een cello.

Het geluid komt van alle kanten, het zwelt aan, het sterft weg. Ondertussen kijk je naar een muzikant die wat doet, of niet. Terwijl je kijkt hoor je een viool heel dichtbij een paar precieze noten spelen, noten die de toeschouwers een paar stoelen verder niet of anders horen.

Na een langdurig en luid applaus liepen we de zaal weer uit. De oordopjes zaten nog in de broekzak. We hebben ze niet ingehad maar het was een aardig gebaar.
Hadden ze die dingen bij de Ramones of Faithless ook maar uitgedeeld.

Van het concert hebben we een filmpje gemaakt. Voor de mensen die willen discussiëren over het begrip "muziek" kan het een lange zit worden. Spoel dan even door naar iets van minuut 16.30 of zo. Dan zie je hoe een muzikant reageert wanneer iets dat zij ook niet elke dag beleven lukt.

"De baas van de bibliotheek"

2011-06-06T09:47:00.000+02:00

Er staat een houten kist in de flat. Plat, niet zo heel groot en er zit wat stof op. De kist staat daar sinds de laatste verhuizing van mijn moeder. We kwamen hem tegen onder wat andere dingen op zolder.
Er zit een bijna weggesleten etiket op, "Uitleenbibliotheek Loenersloot" staat er. Er staat ook een naam, iets met een M en een paar o's. Het is geen naam die me wat zegt.

"Maar wat deed pa dan met die kist?"
"Nou, ja, dat weet ik allemaal niet zo heel goed meer, er zaten boeken in."
Hoewel mijn moeder graag over vroeger praat moet ze vaak een beetje op gang komen voor ze komt bij wat ik nog niet weet.
"Na de kerk konden mensen boeken bij hem halen, en die lazen ze dan."
Maar hoe zat het met "hoeveel", "hoelang" en wat het kostte?
"Nee, dat weet ik allemaal niet meer hoor. Ik dacht dat ze de boeken vier weken later weer terugbrachten. Na de kerk haalde hij de kist tevoorschijn, in een gebouwtje, en daar zat hij dan, en dan kwamen er mensen om boeken uit te zoeken."
We dronken koffie en ik vroeg wanneer hij dat dan deed.
"Dat zeg ik, na de kerk."
"Nee, ik bedoel, hoe oud was hij toen?"
"Oh, ik denk dat hij ermee begon toen hij nog geen twintig was, en hij heeft er denk ik wel tot ons trouwen gezeten."

Volgende week zou mijn vader 87 zijn geworden. In de jaren dat hij leefde heb ik hem nooit, geen enkele keer een boek zien lezen.

"Maar waarom deed hij dat? Daar zitten met die boeken?"
Mijn moeder keek verbaasd. "Och jongen, maar hij deed van alles, dat weet je toch. Ik weet ook niet precies waarom hij dat deed. Ze zochten iemand die het wilde doen. En toen is je vader het gaan doen. Zo ging dat."

We namen nog een slok koffie en kwamen bijna bij een ander onderwerp terecht. Opeens lachte mijn moeder. "Eigenlijk was hij de baas van de boekenkist. Was hij ook de baas van de bibliotheek."
Daar moesten we allemaal om lachen.

Veel meer herinneringen aan mijn vader en hoe het nu zat met de "Uitleenbibliotheek Loenersloot" zullen er denk ik niet meer komen.
Het is allemaal te lang geleden.
Ik had er natuurlijk naar kunnen vragen toen hij nog leefde.
Maar ja.

Je krijgt wat je geeft

2011-06-02T10:10:00.000+02:00

Zaterdag gaan we weer eens naar muziek luisteren. Hollandfestival, linkse hobby's. Het Residentieorkest speelt in het Muziekgebouw "Terretektorh" van Xenakis. Het stuk wordt zelfs twee keer gespeeld, tussendoor mag het publiek van plaats wisselen. Raar? Ik hoop van wel.

Voor het serieus wordt mag het vandaag nog een beetje onbenullig. Het is mooi weer, ramen open. Zoals de oude man heel lang terug al zei: "Play fucking loud!".

Ruimte, geld en punaises

2011-05-31T11:24:00.000+02:00

In november 2010 won Hans-Peter Feldmann $100.000,-. Er zijn natuurlijk meer mensen die een groot geldbedrag winnen maar Feldmann is een conceptueel kunstenaar en het geld kwam niet van de postcodeloterij maar hoorde bij de Hugo Bos Prize.

Over de waarde van conceptuele kunst kun je lang en hartgrondig van mening verschillen. En dat is dan meteen weer het aardige ervan. Ga maar eens bij één van de "Beginpunt van een door Stanley Brouwn op 20 december 1984 gelopen afstand van xxxx-stappen" bordjes staan in de beeldentuin van het Kroller Muller Museum. Aanspraak, gegrinnik of mogelijke ruzies zijn vrijwel gegarandeerd.

Feldmann deed iets bijzonders met zijn $100.000,-. Of, als conceptueel kunstenaar, bedacht hij iets bijzonders dat met het geld gedaan kon worden. In een ruimte in het Guggenheim Museum liet hij 100.000 biljetten van 1 dollar met punaises op de muren prikken.
Om te laten zien hoeveel dat nu eigenlijk is $100.000,- of misschien gewoon omdat het kan.

Ik kwam foto's van de ruimte in het Guggenheim tegen op het internet en het viel me op dat de biljetten niet horizontaal maar verticaal waren opgehangen. Horizontaal leek me eigenlijk het meest logisch, zo ken je tenslotte een bankbiljet. Maar verticaal had misschien een bijzondere betekenis. Misschien was het een reflectie op het uitgeven van geld, het overhandigen, of misschien had het iets met de uitgifterichting van een geldautomaat te maken. Of zou het een beetje wapperen, als je het verticaal ophangt?
Ja, kunst zet je aan het denken.

Maar het antwoord is anders, en eigenlijk vind ik dat antwoord mooier dan het idee en de realiteit van een hele kamer vol met geld.

Why vertically? Mr. Feldmann said it was an entirely pragmatic decision: “It’s easier because they only will need one pin.”

De geldruimte is tijdelijk. Na afloop neemt Feldmann het geld mee naar huis. Al zal dat nog een hele sjouw worden.

Er gaan weer mensen weg

2011-05-26T09:02:00.000+02:00

Foto uit de Flickrstream van @westher

Met afstand de irritantste mens ter wereld, dat was Rammy Speijer toch wel. Zo'n 25 jaar geleden dan. In de bibliotheek waar ik toen werkte was van alles aan de hand, al weet ik niet meer zo goed wat precies. Om ons uit de ongetwijfeld doffe ellende te trekken kwamen er een aantal mensen van de PBC Noord-Holland (ja, het is echt zolang geleden) regelmatig op bezoek. Rammy was één van hen.

Het kwam door het woord "waarom", met een vraagteken erachter, dat Rammy de irritantste mens was. Bij zo'n beetje alles wat we vertelden over het werk en hoe we dat deden kwam hij met "waarom?". En nadat we daar dan een antwoord op hadden gegeven kwam hij gewoon met weer een "waarom?"!
Gek werd je van die man. En dan zeg ik het nog netjes.

Tegenwoordig vragen mensen die in bibliotheken werken zich natuurlijk de hele tijd af waarom ze dingen doen. Er zijn doelen, meetpunten, afspraken, teruggekoppelde reflectiemomenten, dat soort dingen. Maar echt, vroeger deden we soms dingen gewoon omdat we ze deden.

Sommige momenten blijven je bij. Rammy die tussen de kasten hardnekkig naar het "waarom?" van dingen bleef vragen is voor mij zo'n moment. Zeker, toen had ik hem het liefst met een zijschot van een Bomefa serie 100 kast op z'n hoofd geslagen, maar wat later realiseerde ik me dat het nogal belangrijk was wat hij daar liep te vragen.

Vandaag nemen Rammy, Len, Gerard en Theo afscheid van ProBiblio. Ik had over de anderen ook wel wat kunnen schrijven, ik kom ze allemaal al jaren tegen. Maar alleen Rammy was nu eenmaal kortstondig de irritantste mens ter wereld.

En ja, ik weet het, er gaan de hele tijd mensen weg. Dat hoort erbij. Mensen komen, en ze gaan ook weer. Niks blijft hetzelfde. Dat is ongetwijfeld goed enzo.
Maar het zal wel wennen worden.

70

2011-05-24T11:54:00.000+02:00

"Ladies and gentlemen please welcome the poet laureate of rock 'n' roll. The voice of the promise of the 60's counterculture. The guy who forced folk into bed with rock. Who donned makeup in the 70's and disappeared into a haze of substance abuse. Who emerged to find Jesus. Who was written off as a has-been by the end of the 80's, and who suddenly shifted gears releasing some of the strongest music of his career beginning in the late 90's."

Zo gaat de introductie, tenminste, zo was het de laatste keer nog dat ik hem zag. Vroeger was hij korter, de introductie dan. Toen schalde er ook nog eerst muziek van Aaron Copeland door de zaal, Hoedown. Maar die cd zal misschien ergens achtergelaten zijn.

Er niks over schrijven zou suf zijn, hoewel het ook weer wat overdreven voelt om juist vandaag wel wat te schrijven. Alsof zo'n dag een aanleiding is. Ik ken de man niet eens. Maar, niks zeggen is eigenlijk ook weer zo gedwongen.

Het is geen vrolijk lied, allesbehalve. Het is nog niet donker, maar het schiet wel op. Niet dat het droevig is, meer berustend. Zo zong hij het ook, trekkend aan de lettergrepen, woorden die buigen, rollend in zijn mond. De zaal, een betonnen bak, werd klein. Echt, tenminste, zo beleefde ik het. Er was geen ander geluid meer, geen gepraat of geroezemoes. De zaal werd een kamer, een huiskamer misschien wel. Haartjes in je nek die overeind gaan staan.
Nee, echt uitleggen kun je het niet. Maar als ik naar de opname luister die er bestaat lijkt het, lijkt het, alsof ik niet de enige ben. Tijdens de regels "I know it looks like I’m moving, but I’m standing still. Every nerve in my body is so vacant and numb" is het gespannen stil. Onder "I can’t even remember what it was I came here to get away from", lijkt het alsof het publiek weer bij komt. Als de regel, bijna bijtend, klaar is wordt er luid geklapt.
Dan is het moment voorbij, de muziek rommelt naar een eind. En klaar.

Vandaag wordt de man zeventig. Er zal her en der misschien een regel of wat over verschijnen. Die zullen dan waarschijnlijk gaan over zijn belang in de jaren zestig, of over zijn ongenaakbaarheid, de literaire kwaliteiten van zijn zinnen, de Nobelprijs die hij nog niet kreeg. Er zal ook wel weer staan dat hij tegenwoordig rottig zingt, en dat het vroeger allemaal beter was.

Maar dat zijn natuurlijk eigenlijk allemaal bijzaken.

"Ladies and gentlemen - Columbia recording artist Bob Dylan!".

Bob Dylan - Not Dark Yet (Live in Rotterdam 27 september 2000) by roio

Alles verdient een naam

2011-05-20T12:23:00.000+02:00

Gisteren kreeg het nieuwe stadspark van Den Helder een officiële naam. Ik wist niet dat er naar een naam gezocht werd en dat er een officieel iets gepland was ontdekte ik pas toen de gebeurtenis al bijna voorbij was.

Ik zag wat tentjes in het park staan toen ik het station uitliep. Er stonden een paar mensen aan tafeltjes die je vaker op een receptie ziet, van die hoge dingen waar je op kunt leunen. Al moet je er weer niet te stevig op leunen, dan vallen ze om.
Er leunden nog maar een paar mensen, er liep iemand te bellen, er stond een dixieland groepje te toeteren. Feest in Nederland. Wat verderop, aan de andere kant van het park zaten mensen op een bankje. Die hadden overduidelijk al flink gedronken, maar hun kleding week nogal af van die van de mensen bij de tentjes. Dus ik denk dat de mensen op het bankje niet bij de mensen hoorden die nog stonden te leunden. Al weet je dat natuurlijk nooit zeker.

Dat park is nog een heel gedoe geweest. De bomen staan er met opzet scheef en maanden stonden er hekken om het park. Dat was omdat het gras goed moest hechten. Of zoiets. Weken terug waren plots de hekken weg en reden er goedgehelmde mannen met overduidelijk plezier in kleine graafmachientjes over het gras. Paden, hele wegen zelfs werden aangelegd. Van het gras bleef niet zo heel veel over. Maar wat er nog was had zich waarschijnlijk wel goed gehecht.

Gisteren kreeg het park een officiële naam. Er was een wedstrijd, inzendingen en een heuse jury. De winnende naam voor het stadspark was "Stadspark".
Kan het nuchterder? Nou ja, "Park" had ook gekund. Dat was nog net een graadje minimaler geweest.

Ik was de gebeurtenis en het niet al te grote park al voorbij toen ik aan een video van de ontwerper Milton Glaser moest denken die ik laatst tegenkwam. Hij heeft het over falen.
Daarna ontweek ik nog een aanstormende scootmobiel. Maar dat heeft er verder weer niets mee te maken.

Milton Glaser – on the fear of failure. from Berghs' Exhibition '11 on Vimeo.
"A characteristic of artistic education is for people to tell you that you’re a genius. [...] So everybody gets this idea, if you go to art school, that you’re really a genius. Sadly, it isn’t true. Genius occurs very rarely. So the real embarrassing issue about failure is your own acknowledgement that you’re not a genius, that you’re not as good as you thought you were. [...] There’s only one solution: You must embrace failure. You must admit what is. You must find out what you’re capable of doing, and what you’re not capable of doing. That is the only way to deal with the issue of success and failure because otherwise you simply would never subject yourself to the possibility that you’re not as good as you want to be, hope to be, or as others think you are."

(boek) De Bob Dylan aantekeningen - Tom Willems

2011-05-18T18:32:00.001+02:00

Ik heb "iets" met Bob Dylan. Al komt er dan wel meteen achteraan dat ik regelmatig niet precies weet wat ik met die Dylan heb.
Goed, het aantal cd's dat ik van hem heb is een getal van drie cijfers en het eerste cijfer is niet 1 en misschien ook geen 2. En het zou ook erg opluchten wanneer Bob eindelijk duidelijk maakt of en vooral wanneer hij in het najaar naar Nederland komt, we willen namelijk de vakantie wel eens gaan boeken.
Maar, voor de lezer zijn of haar ogen ten hemel richt, er zijn maanden dat ik niet naar de man luister en er zijn liedjes die me weinig doen. Dat gehark op een akoestische gitaar uit het begin van de jaren zestig bijvoorbeeld, dat gaat vaak totaal langs me heen.

Tom Willems heeft ook "iets" met Dylan. Heel veel "iets" zelfs. Willems houdt een precieze, mooie en vaak zeer persoonlijke website bij over Dylan en schreef een boek over de man. Nou ja, hij schreef een boek waarin Dylan op elke pagina een flink aantal malen voorbij komt. Maar gaat "De Bob Dylan aantekeningen" daarmee over Bob Dylan?
Nee, eigenlijk niet. Of, niet alleen.

Het boek kent twee delen. Eerst komen teksten die deels eerder op de website van Willems verschenen en die een mooie inkijk geven in het leven van een Dylan liefhebber. Er worden lp's bezorgd, er worden cd's gekocht, recensies worden gelezen, er wordt herinnerd, overwogen en gepeinsd. Ja, het gaat over Dylan maar eigenlijk gaat het over wat muziek, een misschien wat obsessieve liefde voor muziek met iemand doet. Nee, er wordt niet gestolen om de hobby te betalen, Willems is ook gewoon gelukkig met zijn vrouw, er is geen groot drama. Het is het alledaagse leven dat gelezen kan worden. De invloed op het alledaagse leven van muziek, wat het met je doet. Of kan doen. En Willems schrijft er mooie zinnen over.

Het tweede deel, zo'n 20 pagina's, gaat over de opnames die er gemaakt zijn tijdens Dylan's tour in 1966.
In 1966 was Dylan een icoon. Een man met een gitaar en mooie, literaire, soms scherpe teksten. Het publiek projecteerde van alles, en waarschijnlijk voornamelijk zichzelf op hem. Tijdens zijn tournee in '66 kwam hij aan dat beeld voor de pauze nog tegemoet. Maar na de pauze stond hij op het podium met een band, een band die hard speelde, voor die tijd misschien wel heel hard. En bijna elke avond liet een deel van het publiek die tweede helft weten dat ze het maar niks vonden. Waar was de folk? Waar was de zachtmoedige scherpte? Gefluit, boegeroep, of erger nog, ijzige stilte.

Elke avond ging het fout tussen Dylan en het publiek, het was bijna een ritueel. Dat ritueel werd vervolmaakt op 17 mei, in Manchester. Na een hard "Ballad of a thin man" wordt het stil maar in die stilte roept er iemand uit het publiek plots hard "Judas!". Misschien was Dylan van slag, misschien raakte het hem kortstondig of deed het hem niets. Het kan allemaal, niemand weet het. In ieder geval draaide hij zich, na wat gemompelde tussenzinnen om en liet zijn band weten "Play Fucking Loud!".

Niet iedereen doet wat het publiek lijkt te willen.

Het is een fijn boek, "De Bob Dylan aantekeningen" van Tom Willems. Het gebruik van & in plaats van het woordje "en", dat hoeft van mij niet zo maar verder zou in ieder geval elke bibliotheek die nog geschreven teksten over muziek koopt het boek toch zeker aan moeten schaffen.

En de individuele lezer? Die zou het gewoon eens moeten proberen. Goede boeken over muziek zorgen ervoor dat je naar de muziek gaat luisteren en ik ben in ieder geval door de zinnen van Willems weer eens gaan luisteren naar de Dylan met alleen een gitaar, die van voor de pauze.

Tom Willems - De Bob Dylan aantekeningen is een uitgave van Atelier 9en40, daar is het ook te bestellen.

Je moet wat, op zo'n zondag

2011-05-16T10:43:00.000+02:00

Bij het voetbal was de verkeerde ploeg aan het winnen, het balkon was al opgeruimd en de wind was te hard om er aangenaam te gaan zitten.

Als je even niets te doen hebt kun je altijd nog een filmpje op YouTube zetten. Er was geen groot, langdurig durend idee voorhanden maar er moest nog wel iets met "We shall not be overwhelmed" van Lambchop.

Geen idee waarom dat moest, soms moet er gewoon iets.

YouTube is net een jukebox. Er hangen duizenden liedjes rond. Vaak met bewegend beeld maar minstens zo vaak is het filmpje gewoon een muziekje met een niet bewegend plaatje van de artiest of de hoes. Als variant zie je soms een filmpje van een platenspeler waarop een single of een lp draait.

Maar ja, "We shall not be overwhelmed" staat alleen op een cd en het hoesje is ook niet echt bijzonder. Een foto van de band leek plots ook te makkelijk.

We vonden een variant op de "platenspeler in beeld".

Je moet wat op een zondag. Als de verkeerde ploeg wint.

Het dwarrelt soms alle kanten op

2011-05-14T13:50:00.000+02:00

Het ging over cultuur, en dat er een nota zou komen, moest komen. Want een nota was er nog niet en iets waar geen nota over is, dat bestaat lastig. Het was al de derde avond en de opmerkingen, aanvullingen, het kunnen ook verbeteringen zijn geweest van de aanwezigen waaierden alle kanten op.

Er moest over muurtjes worden gekeken. Al was de dorpse eigenheid ook weer niet iets dat uit het oog mocht worden verloren. Kwaliteit, out of the box, input/output, ergens in mijn hoofd begon het soms kortstondig af te dwalen. Er kwam jongerencultuur en een poppodium voorbij, dat was er ook al niet. En ik dacht even aan Kurt Wagner en Cortney Tidwell die we maandag nog in een half lege kleine zaal van Paradiso zagen spelen. "So let's think about where we're going and forget about where we've been". Je kunt best heel, heel zachtjes een liedje hummen terwijl je praat.

Ah, daar kwamen toch de subsidies weer voorbij. Al vonden we ook allemaal dat het niet alleen over geld mocht gaan. Subsidies, bezuinigingen. Ik dacht even aan de 75% van Harderwijk. En, zonder dat ik zelf begreep waarom dacht ik aan de eBooks Eregalerij, en dat die al 20.000 keer was gedownload. Zouden al die downloaders nu plots Couperus en Beets gaan lezen? En is dat downloaden dan een soort virtuele uitleenfabriek?

De meneer van het gemengde zangkoor vertelde over zijn geldzorgen. En hoewel ik die zorgen snapte dacht ik tegelijkertijd toch even aan de Raad van Cultuur die constateert dat er een aansprekende, inhoudelijke visie op nut en noodzaak van het werk van de openbare bibliotheek ontbreekt. Ik wilde nog op een briefje schrijven "Toch eens aan klanten vragen of zij dat nu ook vinden, van dat ontbreken" maar de discussie kwam plots bij samenwerking en daar was iedereen voor. Al moesten we het een volgende keer maar eens hebben over hoe dan precies.

Toen ik later, na een lange avond vol gepraat, voornemens en dwalende gedachtes naar de trein fietste drong Lambchop, het ambient country groepje van Kurt Wagner zich in mijn hoofd. Met "Up with people" en vooral met die ene zin.

"Unto you will most certainly leave the doing undone".

Dat is een mooie zin, hij zingt fijn mee, ook zachtjes en soms begrijp ik zelfs wat hij betekent.

De lach van Charles Bradley

2011-04-22T11:27:00.000+02:00

Charles Bradley was 14 toen hij in 1962 James Brown op zag treden. En onmiddellijk wist hij wat hij wilde worden.
Als het leven een slechte SBS serie was dan hadden we Charles wat zien oefenen, misschien zou hij wat verkeerde vrienden hebben gehad maar na wat tegenslag zou het gelukt zijn, Charles zou vlotjes in The Apollo hebben opgetreden en de wereld zou aan zijn voeten liggen. Maar het echte leven past slechts zelden in een format van John de Mol.

Bradley zong, zat in een band maar helaas moesten de andere bandleden gaan vechten in Vietnam. Hij werd kok, belandde in Alaska, werd ontslagen en woonde zelfs weer bij zijn moeder in. Daar ging het allemaal weer wat beter. Tot een neef zijn broer doodschoot. Nee, het zat Charles Bradley niet mee.

Een tijdje terug gingen we naar Lee Fields in Paradiso. Fields heeft minstens één leuk lied en meer redenen hebben we vaak niet nodig om ergens naar toe te gaan. Charles Bradley kregen we er die avond als bonus bij. Bradley, ondertussen al 64 heeft een echte cd gemaakt, "No time for dreaming", maar daar kwamen we pas na afloop achter.

Charles Bradley zag er niet flitsend uit, zijn danspasjes waren misschien wat stram en z'n gebaren iets te theatraal. Maar de stem, die was mooi. En de tragiek in zijn liedjes oprecht. Maar het mooiste was de zichtbare vreugde, de bijna ontroering waarmee hij op het podium stond. Eindelijk.

Toen de avond voorbij was, de zaallichten weer aan waren en het publiek de zaal al aan het verlaten was ging aan de linkerkant het gordijn achter het podium een klein beetje open.
Charles Bradley keek even naar de mensen die nog voor het podium stonden. We klapten nog een keer voor hem, hij lachte breed tot in zijn ogen en zwaaide. En natuurlijk zwaaiden we terug.

Fuck art, hier zijn The Vaccines

2011-04-15T11:23:00.000+02:00

Als ik zou bloggen, dan zou ik vandaag iets over The Vaccines zeggen.

Vorige week waren we in een platenzaak, of een cdwinkel, dat kan ook. We, de leukste vrouw ter wereld en ik doen dat wel vaker. Het is misschien heel oldskool maar wij vinden dat leuk. We zoeken dan wat muziek die we graag vaker willen horen, gaan met een fysiek doosje naar de kassameneer, we onderhandelen niet over de prijs en voeren geen gewrongen gesprekken met diezelfde kassameneer over intellectuele eigendomsrechten of vrijheid en toegankelijkheid van informatie. Nee, we geven de man gewoon geld en nemen de doosjes met muziek mee naar huis.

Oldskool, ik zei het al.

Ik had al een cd met afgestofte opnames van Bill Evans gevonden en stond me net af te vragen welke Xenakis ik zou kopen. Terwijl ik mezelf dat afvroeg bedacht ik me, multitaskend, dat we op moesten schieten, we zouden naar de niet-indiaanse indiaanse jazz van Vijay Iyer gaan kijken.
Het was een dag vol serieuze en kunstig ingewikkelde muziek.

Toen riep de leukste vrouw ter wereld dat ik even naar iets moest komen luisteren.

The Vaccines. Misschien zijn ze wel wereldberoemd, misschien twitteren ze, of hebben ze hun platencontract aan Facebook, YouTube of MySpace te danken. Het zou allemaal kunnen. Maar wij wisten van niks.

Aan "What did you expect from The Vaccines" valt vast een hoop te duiden. Invloeden enzo. Ik kom niet verder dan dat alle liedjes na één keer luisteren klinken alsof je ze je hele leven al gehoord hebt. Het lijkt ook op van alles, een zweem Buzzcocks, een hint Undertones, een echo Jesus and Mary Chain. Weet ik het. Het doet er ook niet toe. The Vaccines zijn leuk, kort, vlug, en verdomd verslavend.

Dat zou ik allemaal kunnen zeggen. Maar ik kan natuurlijk ook gewoon nog een keer naar "Norgaard", nu al het fijnste lied van het jaar luisteren.

Boca arriba!

2010-12-31T10:30:00.000+01:00

We waren wat later dan normaal. Het Bimhuis zat daardoor al redelijk vol. Terwijl we rond stonden te kijken naar waar we konden, en wilden zitten liep Efraïm Trujillo, met zijn saxofoon nog op zijn rug langs ons.
"Nou, dit is de zaal en, ...., oh kijk, daar vooraan kunnen jullie nog zitten", zijn kinderen liepen mee over podium en gingen op de aangewezen stoelen zitten. Trujillo ging het trapje af naar de kleedkamer.

Het afgelopen jaar zagen de leukste vrouw ter wereld en ik de New Cool Collective al spelen als big band en wat later met rapper Typhoon. De mannen trekken zich van categorieën of genreopdelingen gelukkig niet veel aan.

Jazz wordt door veel mensen afgedaan als irritant gepiel en gepriegel. Maar dat is onzin. Hoogstens moet je soms je best een beetje doen om het te volgen. Maar wat daar precies tegen kan zijn ontgaat me. Als alles altijd maar gaat zoals je verwacht wordt het, denk ik dan, alleen maar saai en voorspelbaar.

Afgelopen woensdag was de trompettist van de New Cool Collective ziek. Dat vertelde aanvoerder Benjamin Herman aan de zaal. Hij had 's middags iets verkeerds gegeten en lag "luid kermend" in de kleedkamer.
Zeg je dan het optreden af? Welnee. Je belt Efraïm Trujillo op. En die komt dan gewoon. En is het dan lastig dat die saxofoon speelt in plaats van trompet? Misschien, maar je kunt ook gewoon proberen hoe de muziek klinkt met twee saxofoons in plaats van één.

New Cool Collective is één van de leukste bands van Nederland. En ik zet met opzet geen "jazz" voor "bands". Dat gehannes met rubriekjes. Het enige dat op ze aan te merken is is dat ze nooit, geen moment eens stil staan. En dat is lastig fotograferen. De eerste, beetje gelukte foto van gitarist Anton Goudsmit moeten we daardoor nog steeds maken.

Volgend jaar spelen ze weer een paar keer met Jules Deelder. Gaat dat zien. Een hard swingende band met Deelder, die dan vast weer onverstoorbaar mooi met brushes vegend op een snaredrum af en toe een gedicht of verhaal doet.

En dan nog even een muziekje.
Om mee af te sluiten.

De poll van het Jeugdjournaal

2010-12-29T09:50:00.000+01:00

Sinds 10 december kun je het Jeugdjournaal laten weten of je de bibliotheek ouderwets vindt. Het plaatje hierboven laat de stand van vandaag zien. De percentages moet je zelf even uitrekenen, ik heb vrij vanmorgen en als ik vrij heb probeer ik het rekenen tot het minimum te beperken.

Een aantal reacties bij de poll:

Naam : dewi

Datum : 27-12-2010

voor een boekverslag heb je toch een boek nodig en ik weet niet waar ik die anders vandaan moet halen

Naam : Lisa

Datum : 26-12-2010

Echt niet! als je een boek wil lezen en je hebt hem niet kan je hem daar lenen.

Heel handig dus.

Naam : Miriam

Datum : 25-12-2010

helemaal niet, want het is leuk om te lezen en je leert er tenminste van van

Naam : Aïda

Datum : 22-12-2010

Ouderweds??? Helemaal niet!

Als je graag een boek wil lezen of informatie wil vinden over iets is de bieb ideaal! En je hoeft het boek niet meteen te kopen!

Naam : NINA

Datum : 22-12-2010

De bieb is ontspannen, handig ff iets opzoeken,

ANDERS WORDT STRAKS:

fIETSEN

LOPEN

SPELEN

LEZEN

WINKELEN

KORTOM ALLES BEHALVE GAMEN EN TV KIJKEN OUDERWETS. DOE FF NORMAAL!

Naam : jouk

Datum : 20-12-2010

ik vind het niet ouderwets ik ga altijd maar er is wel een nadeel sommige boeken stiken zzzzooooo

Naam : marloes

Datum : 20-12-2010

de bieb is niet ouderwets omdat je er lekker kan ontspannen en je hoeft geen boeken meer te kopen handig toch

Naam : merel

Datum : 16-12-2010

je kan er veel leren in de boeken.En er gaat een wereld voor je open

Naam : sarah

Datum : 15-12-2010

niet naar de bieb gaan is ouderwets maar jij bent ouderwets als je dat vind

Naam : linda

Datum : 15-12-2010

nee, de bieb is helemaal niet ouderwets!!!! maar de meeste kinderen vinden het blijkbaar leuker om de hele dag te computeren dan gezellig naar de bieb te gaan.

Naam : Niels

Datum : 15-12-2010

Ik vind naar de bieb gaan niet ouderwets want ze krijgen in Hilversum over een tijdje X-box 360!!!

Naam : Florian

Datum : 11-12-2010

in almere hebben ze de grootste bieb van nederland, waar je ook kan gamen en spelletjes lenen. dus waarom saai???

Naam : Orka OBS Dolfijn

Datum : 10-12-2010

Wij vinden het wel leuk om naar de bibliotheek te gaan maar vinden dat de bibliotheek in Driebergen wel hipper mag zijn.

Ongetwijfeld kunnen we niks met de poll, de stemmers zijn vast niet representatief en iemand met goede/slechte wil kan met wat aanhoudend klikken de uitslag eenvoudig manipuleren.

Maar toch. In een jaar dat het in ieder geval soms leek alsof bibliotheken weer met zichzelf, hun nut en de toekomst in de knoop zaten is het toch aardig om te lezen dat tenminste 2953 stemmers de bibliotheek niet ouderwets vinden.

Hoewel ik wel al een tijdje zit te aarzelen of ik misschien "nog" tussen "bibliotheek" en "niet" ga zetten.

Satie, John Cale en een spelshow

2010-12-28T13:49:00.000+01:00

Vexations van Erik Satie is een raar stuk. Dat ontdekte ik toen ik met een half oor naar een cd luisterde en me na een minuut of 10 begon af te vragen of er bij het maken van de opname misschien iets verkeerd was gegaan. Ik hoorde steeds hetzelfde.

Maar dat hoort zo. Vexations is een stukje pianomuziek van 1 minuut en 40 seconden. Het opmerkelijke is echter dat het stukje 840 keer gespeeld dient te worden. Nou ja, dat is niet helemaal zeker maar een krabbel die Satie maakte bij het stuk zorgde er voor dat men dat is gaan denken. En gaan doen.

De eerste volledige uitvoering van Vexations vond plaats in 1963 en was een idee van, daar is hij weer, John Cage. In de meer dan 18 uur die de uitvoering in beslag nam traden een aantal pianisten op. John Cale, die later beroemd/berucht zou worden met The Velvet Underground en weer later prachtige liedjes als "Fear is a man's best friend" zou schrijven, was één van die pianisten.

Nu is 840 keer hetzelfde spelen misschien al raar maar nog vreemder wordt het door het optreden van John Cale in de spelshow "I've got a secret" uit 1963. Kandidaten moeten door middel van vragen zien te achterhalen wat John Cale gedaan heeft.

Een spelletjesprogramma over "the concert to end all concerts", zoals de presentator ergens zegt. Kom daar nu nog maar eens om.

Een mooi, historisch filmpje, met korte droge antwoorden van Cale. Tegen het eind speelt hij nog een stukje Vexations. Van bladmuziek. Want, "It's a difficult piece to remember".

Een paar van de boeken die ik dit jaar las

2010-12-27T10:38:00.000+01:00

De ondertitel, "Man's obsessive quest to catalog life, from nanobacteria to new monkey's" zegt het wel. Verhalen over obsessieve wetenschappers die tegen de gangbare overtuigingen ingaan en soms jaren in een verstoft lab doorbrengen om hun gelijk te halen.
Terry Erwin die boomtoppen in de Amazone bespoot met DDT om zo te achterhalen hoeveel soorten er leven. Dan Janzen die miljoenen bij elkaar sprokkelde om alle soorten in kaart te brengen in een gebied in Costa Rica, geen zin had in de administratie en al het geld zag verdwijnen voor er ook maar iets mee gedaan was. Het zijn maar twee namen uit een boek dat vol staat met doorzetters, non-conformisten en dwarsliggers.

Helder boek dat complexiteit bedrieglijk simpel laat lijken. Geeft veel tips over hoe je je het best kunt gedragen in grote groepen, hoe je met een man of vijf een drukke winkelstraat volledig tot stilstand kunt brengen zonder iets illegaals te doen en meer van dat soort "handige" weetjes.

Interviews van 1962 tot en met 2004. Ja, het helpt als je meer dan iets met de muziek van Dylan hebt. Boeiend prater, fijn verkeerd-op-de-been-zetter en soms opmerkelijk open. Mooie verhalen en een terugkerend thema, "Ik zing gewoon liedjes en meer is het niet".

Congo is niet bepaald het eerste land waar je aan denkt om doorheen te reizen. En als je het bedenkt dan is het geen verstandige gedachte. Tim Butcher deed het toch. En overleefde het. Butcher besloot de route van de ontdekkingsreiziger Stanley na te reizen. Door oorlogsgebieden, achterop brommers, in kano's en op slome stoomschepen. Niet om na te doen, wel om na te lezen.

Stille nacht

2010-12-24T11:51:00.001+01:00

Een week of twee geleden maakten de leukste vrouw ter wereld en ik de afspraak dat we elke winkel waar men de euvele moed zou hebben om weer dat hemeltergende "Last christmas" van Wham te laten horen onmiddellijk zouden verlaten. Gisteren bleek in Alkmaar dat we die afspraak beter over het maar doorzeurende "I'll be home for christmas" van Chris Rea hadden kunnen laten gaan.
In vier opeenvolgende winkels werd steeds dat lied door de luidsprekers geduwd. En steeds als we naar binnen liepen.
Je zou er van in, al dan niet bovennatuurlijke opzet gaan geloven.

Ter compensatie op het blog vandaag maar een extreem rustig kerstmuziekje. De hele cd "It's snowing on my piano" van Bugge Wesseltoft (te horen via zijn website) achterelkaar, in één ruk door beluisteren lijkt misschien wat op het slikken van teveel Prozac.
Maar af en toe een liedje is een erg goede remedie tegen mogelijke kerststress.

"It's LEGO Jim, but not as we know it"

2010-12-22T09:28:00.000+01:00

Misschien is het kunst, misschien alleen een tijdverdrijf en waarschijnlijk zal het niet meer dan een nichemarkt zijn, de foto's die Mike Stimpson maakt.

Over zichzelf schrijft hij:

"My name is Mike, I program computers during the day, and thrust my photography upon the world at night. If we met, I’m sure we’d get along.

I do seem to take quite a lot of photographs of Lego, although I’m more of a photographer than a Lego builder. I also enjoy messing about with landscapes and portraiture, but don’t get a chance to do those as often as I’d like to."

Een deel van zijn foto's gaan over Starwars. Die gaan, hoewel ze soms grappig en altijd knap gemaakt zijn, een beetje aan me voorbij. Dat zal komen omdat ik die films, op het eerste deel na, echt heel flauw vond.

Maar zijn "opnieuw gefotografeerde klassieke foto's", die vind ik mooi. Al kan ik zo, op een nog wat slaperige woensdagochtend lastig onderbouwen waarom precies.

Probeer het zelf maar even.

Nog even over die 55%

2010-12-21T10:53:00.000+01:00

Vorige week schreef ik een stukje over een onderzoek van Eurostat. 80% van de jongeren in de EU tot 24 jaar maakt gebruik van sociale media. Nederland bungelde met maar 55% echter geheel onderaan de lijst. Triesterig en toch ook wat onverwacht.
Aan de vraagstelling kon het niet liggen, een mevrouw bij Eurostat mailde me die en beloofde ook zich wat verder in het probleem te verdiepen.

Maar dat laatste leek me een zin die er voor de beleefdheid stond.

Ergens in het weekend, we waren net aan het eten, plofte er een mailtje in mijn inbox. Van de mevrouw van Eurostat.

"the Statistical Office in the Netherlands informed me that there was some modification by splitting the answer option into several and then an error in data processing. The figures should indeed be higher. After we receive the data revisions, we will consider them for the next update of our databases, probably in January."

Altijd mooi om te zien, mensen die nog echt aan de slag gaan met een vraag. En het gaat dus waarschijnlijk nog wel goed komen met dat lage percentage.

Grafreizen - Boudewijn Büch (boek)

2010-12-20T09:51:00.000+01:00

"Door het achterna reizen van de dood en het schrijven van Grafreizen heb ik eerlijk gezegd nog steeds geen vrede of berusting met het ouder worden, de dood en het uiteindelijke wegdragen van mijn stoffelijk overschot gekregen. Het schrijven van deze opstellen heeft de gedachte aan het lot dat ons allemaal treffen zal echter iets gemakkelijker en dichter bij de hand gemaakt. Totdat het definitieve requiescat in pace ook voor mij aanbreekt, zal ik verder reizen. Vaak in angst."

Ik heb een zwak voor het werk van Boudewijn Büch. Voor zijn non-fictie werk dan. De romans, daar heb ik weinig mee maar met het grenzeloos obsessieve van de zijn non-fictie des te meer. Het onbeheerst stuiteren van het ene naar het andere. De eindeloze stroom boektitels, de obscure onderwerpjes, de gekte, het rusteloze dat van de pagina's springt.

Grafreizen gaat over, tja, de titel zegt het al. Büch bezoekt begraafplaatsen, vertelt over de mensen die er begraven liggen, gooit er flink wat obscure boektitels tussendoor en net als het wat teveel gaat worden staat er plots weer een mooi zinnetje, "De dood verzin je niet, de poespas eromheen wel".
Her en der in het boek staan wat foto's. Van graven natuurlijk, de meeste van ver weg graven. Zelfs op Isla Robinson Crusoe vindt Büch nog een oorlogsmonument voor drie duitse soldaten uit de Eerste Wereldoorlog.

Het boekje eindigt met het mooi geschreven verhaal, "Het crematorium als leerzaam dagje uit". Een medewerker van het crematorium durft plots niet in het openbaar te spreken, het aantal belangstellenden is te groot, bezoeker Zwartjas wil graag een potje as mee. Dat soort dingen.

Büch schreef Grafreizen in 1994 voor de Vereniging voor Crematie AVVL, die toen 75 jaar bestond. Tweedehands is het vrij makkelijk te vinden.
Een beetje obscuur soms, maar wie van de non-fictie van Büch houdt vindt ook dit boekje mooi.

Depeche Mode, Paradiso 1981

2010-12-17T11:18:00.000+01:00

Ze hadden net hun 2e lp gemaakt, de mannen, of toen eigenlijk nog jongens, van Depeche Mode. En die was al niet meer zo onbezorgd onbenullig als hun eerste. Je kon het megalomane, het zeurderige van hun latere liedjes al aan horen komen.

Bij een beetje popconcert worden tegenwoordig haast meer filmpjes gemaakt dan er toeschouwers zijn. Soms kun je de band haast niet meer zien door alle oplichtende schermpjes die er in de lucht worden gehouden. En ja, daar doe ik zelf ook aan mee.

Maar in 1981? Videocamera's wogen toen toch nog wel een paar kilo, en klein waren ze ook niet. Dacht ik.

Van Depeche Mode in Paradiso, in 1981 kan ik me niet zoveel herinneren. Ik zou natuurlijk kunnen doen alsof het legendarisch en prachtig was maar ik ben bang dat het eigenlijk een beetje tegenviel. Wat slungelig en verlegen mannen achter synthesizers en big hair verscholen. Een paar leuke liedjes maar de sfeer kwam er, dacht ik, toch niet echt in.

Maar het leuke is dat er bewegend beeld is van het concert. Geen officieel beeld, maar filmpjes gemaakt vanuit het publiek. Goed, ze zijn wazig tot zwart en er zitten soms allerlei strepen op de lens. Maar iemand heeft toen daar gestaan met zo'n misschien wel enormerig videoding en hij heeft die filmpjes ook nog bewaard en ze jaren later op YouTube gezet.

En kijk ze nou eens staan. Zo jong nog, en vast ook nog wat onschuldig. De beroemdheid moet nog toeslaan.
Ook alweer jeugdsentiment.

55%, dat valt best tegen

2010-12-16T11:47:00.000+01:00

"Nederlanders zijn niet internetvaardig", daar begon de week al mee. Daarna leek het even of 41% van de twitterende medemensen nooit of minder dan eens in de paar weken naar tweets van anderen keek. Maar dat bleek gelukkig alleen maar een amerikaans onderzoek te zijn. In Nederland zal dat vast anders zijn.

Geheel vreugdevol was de kop van een persbericht van Eurostat, "80% of young internet users in the EU27 active on social media". Kijk, dat is nog eens een mooi getal, 80%. Helaas zakt het goede humeur weg wanneer je naar het Nederlandse percentage kijkt, 55%.
Hoeveel?
55%.
In de leeftijd 16-24 geeft 55% aan gebruik te maken van sociale media. En daarmee bezet Nederland de allerlaatste plaats in Europa. Polen 94%, Belgie 70% en in Malta (om maar eens een swingend landje te noemen) is een mooie 79% bezig met sociale media.

Op Tweakers.net verscheen een artikel naar aanleiding van het persbericht, "Nederlanders zitten weinig op sociale netwerken". Veel reageerders verbaasden zich over dat lage, erg lage percentage van 55%. En dat deed ik ook wel. Hyves, heeft niet zo'n beetje elke Nederlander daar minstens 2 accounts? En anders toch minstens een Facebookpagina. En bijna iedereen twittert toch ook?

Lag het lage percentage dan misschien aan de vraagstelling? Wanneer er bijvoorbeeld expliciet naar het gebruik van bepaalde sites gevraagd was dan zou men in Europa misschien vergeten zijn Hyves te noemen.
Gelukkig stond er in het persbericht een mailadres.

De vraag was: "For which of the following activities did you use the internet in the last three months for private purposes?
... (option c) Posting messages to chat sites, social networking sites, blogs, newsgroups or online discussion forum, use of instant messaging"

Dus dat lijkt ook geen verklaring te zijn.
55%, hoe kan dat percentage nu zo laag zijn? Zit er ergens een rekenfout? Of hebben veel mensen bijvoorbeeld wel een account bij Hyves maar doen ze er niets (meer) mee? Snapten ze in Nederland de vragen misschien niet? Ik kom er niet uit.

En trouwens, Polen, 94%? Doen ze daar aan 23 dingen in het onderwijs of zo?

Jesus is _.

2010-12-15T09:51:00.000+01:00

The City Church is een kerkelijke organisatie in Amerika. Nu is het niet mijn hobby of zelfs maar een gewoonte om websites van kerkgroepen te bezoeken.
Ergens rond mijn 13e of 14e besloot ik dat God geen geloofwaardig idee was en daarna ben ik bij die gedachte gebleven. Al heb ik, dat geef ik toe, niet het idee dat Hij van dat besluit erg onder de indruk is.

Maar het "Jesus is_." project van de City Church, dat vind ik, ondanks mijn bedenkingen bij het overkoepelende concept, wel weer mooi.
Er zijn filmpjes, nobele projecten en de bezoeker van de website kan in een paar woorden zeggen wat Jezus voor hem of haar betekent. Zoiets is vast vaker vertoond maar wat me hier opviel is dat er niet alleen maar prijzende teksten van gelovigen te lezen zijn. Ondanks dat de inzendingen voor plaatsing worden bekeken. En dat vind ik dan wel weer goed gedaan. Dat je ook de kritische reacties laat zien. En nog mooi opgemaakt ook.

Genocide Archive Rwanda

2010-12-14T12:46:00.003+01:00

Soms staat er zo'n berichtje in de krant. Over hoe een groep mensen toekeek terwijl er iets gebeurde, iemand werd in elkaar geslagen of verdronk en er was niemand die iets deed.

Van 6 april tot half juni 1994 keek de wereld naar Rwanda en deed niets. In die 100 dagen werden 800.000 mensen afgemaakt. Gemiddeld zijn dat 333 mensen per uur. Wanneer je hier 's ochtends naar je werk ging en 's avonds weer thuis kwam waren er daar zo'n 2700 mensen gedood.

De University of Texas Library's Human Rights Documentation Initiative heeft met een aantal groepen in Rwanda de website Genocide Archive Rwanda opgezet.
Op de website, die voor een deel nog gevuld moet worden staan indrukwekkende video's van overlevenden, bekentenissen van daders, foto's en (deels) vertaalde transcripties van radiouitzendingen van haatzenders als Radio Télévision Libre des Mille Collines.

Een medewerker aan het project zegt in een artikel:
"Rwandans are not interested in being portrayed solely as victims of the genocide, but this project really highlights people's strength and resilience and will to survive," Sangwand says. "And this is a unique opportunity to actually hear from the people in Rwanda."

De foto boven dit stukje komt van de website. Het is een identiteitskaart. Met een pen werd doorgehaald tot welke bevolkingsgroep je niet behoorde. Een doorhaling die in 1994 het verschil tussen leven en dood kon betekenen.
Het origineel van de kaart ligt in het Kigali Genocide Memorial Centre.

De plaag (boek)

2010-12-13T10:19:00.000+01:00

"Is het waar dat je er van die cafés hebt waar je straffeloos mag blowen?" Dat is waar, beaam ik. Hij laat zijn hoofd op zijn borst vallen. "Fok". Ik doe er nog een schepje bovenop door te stellen dat niet alleen Amsterdam, maar elk Nederlands dorp dat zichzelf respecteert over minstens één coffeeshop beschikt. Hij kijkt me vol ongeloof aan, als had ik hem net de visionaire contouren van het walhalla geschetst. Daar zou hij wel eens heen willen gaan. Er is echter één puntje waarover hij eerst nog opheldering wil: "Zijn er bij jullie ook kaffers?". Nu heb ik hem, wrijf ik me in de handen, nu heb ik hem. "Enorm veel".

"De plaag - Het stille knagen van schrijvers, termieten en Zuid-Afrika" van David van Reybrouck is een raar boek. Ik zeg het meteen maar. Non-fictie geschreven in een golvende taal die misschien wel literatuur is. Over een, in aanvang pietepeuterig klein en redelijk irrelevant onderwerp.

Nam Maurice Maeterlinck, de Belgische schrijver én Nobelprijswinnaar (ik had nog nooit van hem gehoord, dat zal vast een schande zijn) in zijn "La vie des termites" uit 1926 een idee over van de Zuid-Afrikaanse schrijver Eugene Marais? Het is een vraag waar niet veel mensen van wakker zullen liggen. Als ze de vraag al zouden kunnen verzinnen. Van Reybrouck struikelt over de vraag wanneer hij een kop soep zit te eten. En tegelijkertijd een boek leest. Een kleine gebeurtenis, die al vlot op een zoektocht, een obsessieve zoektocht uitdraait.

Van Reybrouck leest, bezoekt archieven, ontmoet (zie het citaat aan het begin), denkt, schrijft, reist. In Belgie en Zuid-Afrika. Zijn "niet weten" is ook het "niet weten" van de lezer. Zijn ontdekkingen worden de ontdekkingen van de lezer.

Elk' ydel vrees sal daar verdwyn;
Daar sou ek vrede weer besef
Waar Tebes in die stil woestyn
Sy magtig' rotswerk hoog verhef.

Eugene marais

Ik geef onmiddellijk toe dat er misschien zinvoller kennis is dan weten wie Maeterlinck was, of Marais. En dat plagiaat? Ach, het is een mooie aanleiding. En misschien zat de lezer ook niet te wachten op kennis over termieten, de natuur van Zuid-Afrika, opium of de Waarheidscommissie. Ik wist tenminste niet dat ik er op zat te wachten. Maar blijkbaar was het wel zo want ik las het boek met meer dan veel plezier. Wat vast komt omdat ik iets heb met mensen die zich totaal kunnen verliezen in schijnbaar onooglijke onderwerpen en die daar dan ook nog in mooie taal over kunnen schrijven.

Prachtboek.

David van Reybrouck schreef later het veelgeprezen en bekroonde "Congo".

Disco Stomp!

2010-12-10T10:41:00.000+01:00

Al sinds ik op vrijdag een muziekje in/op dit blog zet probeer ik Disco Stomp van Bohannon er in te frommelen. Maar er is nooit een aanleiding, nooit een reden. Deze week dacht ik een herinnering aan een klassenavond van lang terug te kunnen gebruiken. S, die al op Joey Ramone leek voor we zelfs maar wisten dat die bestond, speelde er een gênante rol in. Maar nu ik de jaartallen bekijk kan dat niet kloppen. Dus is er weer geen aanleiding.

Terwijl het toch zo'n fijn doordreinend lied is. Met een "bijzondere" tekst ook.

oh!
Baltimore Maryland
oh
oh!
Baltimore
Baltimore
Baltimore!

Ev'rrbody do the Disco Stomp! Ev'rybody do the Disco Stomp!
Newark in New Jersey
Newark
Newark
Newark!
What about Boston? Hm
hm!
Chi-Chi-Town-Chick in the car and the car won't go Chigago.
New York City! New York City!
New York City! New York City!

Nou ja, dan maar geen aanleiding, dan maar gewoon zonder reden. Dan kan het lied tenminste worden afgevinkt.

O, wacht, het filmpje, na 30 seconden, dat is meer dan leuk. Al kan "leuk" ook door aandoenlijk, of een ander woord vervangen worden.

My favorite tweets

2010-12-09T13:42:00.000+01:00

The sound of music, de film, heb ik nooit helemaal uit kunnen zitten. Het duurt maar en het duurt maar. En op de raarste momenten dat gekke gezing. Al zit er natuurlijk wel één prachtlied tussen, "My favorite things".

Voor het eerst hoorde ik "My favorite things" op een plaat van John Coltrane. Die blies de melodie grondig en volledig aan gruzelementen. Prachtig. Al kun je daarna nooit meer naar het gezang van Julie Andrews luisteren zonder dat je op schurende saxofoon gaat zitten wachten.

Voegen die zinnen iets toe aan het eigenlijke doel van dit blogpostje? Welnee, want het eigenlijke doel is niet meer dan het embedden van een aardig filmpje dat wat ironisch (of een ander woord) kijkt naar sociale media.

En sociale media zijn natuurlijk hartstikke mooi, onmisbaar, belangrijk en ook heel prachtig maar je moet er ook om kunnen blijven (glim)lachen.

Hoe was je dag?

2010-12-08T17:53:00.000+01:00

Hier meer van de Brigada Creativa.

#FridayReads

2010-12-08T09:44:00.002+01:00

#FF of #FollowFriday kende ik wel, #FridayReads niet. Het idee is, zoals de meeste goede ideeën, nogal simpel. Twitter op vrijdag welk boek je aan het lezen bent en zet er #FridayReads bij. Meer is het niet.

#FridayReads werd een maand of wat geleden verzonnen door Bethanne Patrick. En het sloeg aan. Mashable nam het initiatief op in de lijst "Best Internet Meme".

(kopiëren en plakken)

"Patrick tells us she began #FridayReads as “a simple extension of my entire reason for being in new media: Love of books and reading. I created #fridayreads one day when I was stuck on what to read next. I thought that if I asked my ‘tweeps’ about their own current reads, I’d get a few ideas.”

Er is een blog waarop redenen en regels te lezen zijn.

Why does #fridayreads matter?
It's simple: The more people who share what they're reading, the more people get excited about reading. And when people get excited about reading all sorts of incredible things happen...we get smarter; we think more; we're entertained; we learn things...the list is endless.

Right now, 1 in 5 American adults is functionally illiterate; that's 20%. The situation is not much better in the UK, with 18% of people illiterate.

We all want to make the world a better place. Reading is one thing we can all do to achieve that lofty goal. This is why #fridayreads matters: it bands us together in the shared joy of reading and encourages us all to read more.

En de regels? Die zijn er eigenlijk niet. Volgens het blog mag je ook twitteren dat je het spoorboekje aan het lezen bent. Heb je geen tijd op vrijdag? Maakt niet uit. Misschien is het ergens anders wel vrijdag.

Het is zo simpel, daar hoeft lijkt mij geen verkennende commissie meer naar te kijken. Gewoon doen lijkt me eenvoudiger.

eReaderfilmpje

2010-12-07T13:41:00.000+01:00

In de bibliotheek Langedijk komen er binnenkort een aantal nieuw eReaders voor het publiek beschikbaar en om dat bekend te maken leek een filmpje voor op de website een aardig idee. Zo'n filmpje kan natuurlijk met glanzende readers en ronkende woorden worden gemaakt maar dat past niet helemaal bij de bibliotheek Langedijk.

Karen bedacht dat een bibliotheekmedewerker die de eReader niet af wilde staan een leuke invalshoek zou zijn. Gelukkig was ze niet te beroerd om voor het filmpje zelf door de bibliotheek te rennen.

Het filmpje is gemaakt met een doorsnee fototoestel, daar kun je redelijk mee filmen. Het knippen, de versnellingen en de vertragingen zijn gemaakt in Windows Moviemaker dat op zo'n beetje elke pc zit. De teksten werden gemaakt met Microsoft Digital Image 2006 Standard Edition. Dat duurde erg lang. Het leek de leukste vrouw ter wereld (het technische en geduldige brein achter de filmpjes) aardig om met verschillende lettertypes en kleuren aan de slag te gaan. Dat was minder makkelijk dan het leek. Ik ben toen maar even met de kat gaan praten.

Het was ook een tegenvaller dat het rennende geluid bij de oorspronkelijke filmpjes niet best was en dat het ook idioot klonk na de versnellingen. Dat hebben we dus thuis opnieuw opgenomen. Omdat de flat niet zo heel groot is en omdat we steeds gierend moesten lachen kwamen we niet verder dan wat voetstappen die je hoort in het begin van het filmpje. De stilte daarna is opgevuld met een stukje uit "Keep on running" van de Spencer Davis Group. Dat is vast niet legaal maar ik gok dat het filmpje niet genoeg hits gaat krijgen om op te vallen.

Alles is in elkaar geschoven met Magix foto's op cd en dvd 8. Ook nog gebruikt, "Free studio manager", een aantal handige, gratis programma's waarmee je onder meer geluid van een YouTubefilmpje om kunt zetten naar een bruikbaar formaat.

Het maken van het filmpje was een paar uur pret. Nu maar hopen dat het de klant straks opvalt.

Thee met de taliban (boek)

2010-12-06T10:03:00.000+01:00

Op maandag een boek. Misschien brengt dat iets van structuur in dit blog. Nou ja, iets meer structuur. Het moet niet te gek worden.

Thee met de taliban - Deedee Derksen

Van 2006 tot en met 2009 werkte Derksen als correspondent voor De Volkskrant in Afghanistan. Over die jaren schreef ze "Thee met de taliban". Het boek gaat dus over de oorlog in Afghanistan. Maar niet alleen daarover.
Derksen beschrijft hoe ze, eigenlijk zonder al teveel voorkennis in Kabul aankomt en daar een heel andere wereld aantreft dan ze verwacht had. Door de steeds aanwezige dreiging trekken journalisten vooral veel met elkaar op, spreken ze met Afghanen die zelf jarenlang in het buitenland hebben doorgebracht en die vol zitten met nobele plannen maar nauwelijks de hoofdstad uitgaan of uitkunnen. En er wordt een hoop gefeest. Ja, het is niet ongezellig in Kabul.
Buiten de hoofdstad ontmoet ze Nederlandse militairen, gewone afghanen en talibanstrijders. Er is spanning, er is avontuur. Zeker. Maar er zijn voornamelijk veel vragen. En het zijn die vragen die het boek de moeite waard maken.

Wat willen de Afghanen zelf eigenlijk? Die taliban, is dat wel zo'n homogene groep? Hoe zit het met de krijgsheren die het land in de chaos stortte die de opkomst van de taliban mogelijk maakte en die nu weer vaak worden gebruikt door de westerse troepen? Zit Nederland te wachten op nieuws uit Afghanistan als het niet over de Nederlandse soldaten gaat? En hoe komt een journalist achter de waarheid in een conflict waarin hij of zij vaak zelf een doelwit is?

Het eerlijke van het boek is dat die vragen eigenlijk nauwelijks beantwoord worden. Er is teveel ruis. Er zijn teveel belangen. En nee, die belangen zijn in dit boek niet de olie, of een strategische pijpleiding of zoiets groots. Toegang tot water, een beekje kan al een conflict veroorzaken waarbij gemakzuchtig labels geplakt kunnen worden.

Derksen komt er niet echt uit. En dat beschrijft ze goed, eerlijk en open. Aanrader voor iedereen die "Het zijn net mensen" van Joris Luyendijk las en dat boek de moeite waard vond.

Meer achtergrond en over Afghanistan in: "Taliban" en "De dreiging van chaos" van Ahmed Rashid. Een indringend persoonlijk verhaal over het leven in Kandahar is "The punishment of virtue" van Sarah Chayes dat in het Nederlands de minder mooie titel "De terugkeer van chaos" kreeg.

Tweets uit Afghanistan: Peettv (journalist Peter ter Velde), Natalie_Kabul (correspondent voor De Volkskrant) en Anand_Gopal_ (correspondent voor ondermeer The Wallstreet Journal).

En dan nog wat Afghaanse rap. Daar had ik nog nooit van gehoord voor ik "Thee met de taliban" las.

Een mooie dag

2010-12-03T10:48:00.002+01:00

Vandaag is de leukste vrouw ter wereld jarig. En het is ook nog haar eerste werkdag na de emigratie van Overijssel naar Den Helder.

Een mooie dag dus voor één van de mooiste liedjes ooit.

Geschreven door Burt Bacharach en Hal David en oorspronkelijk opgenomen door Dionne Warwick in 1966. Maar door haar gezongen klinkt het toch een beetje als een te vroeg bezorgde kerstkaart. Aretha Franklin nam het nummer in 1968 op. Een beetje per ongeluk eigenlijk.
De drummer tikt onverstoorbaar fijn door. De piano klinkt alsof hij in een gymzaal staat en ondanks de uitbundige achtergrondzangeressen blijft het nummer mooi klein.
Er is bewegend beeld van Franklin als ze het nummer zingt maar daarin duikt dan plots toch weer een dot violen op. En die zitten ernstig in de weg.

Onbeweeglijk beeld is ook mooi.

Het geluid van HIV

2010-12-02T13:01:00.000+01:00

Van een website kun je muziek maken.
Van aminozuren kun je muziek maken.

En sinds een paar minuten terug weet ik hoe HIV klinkt.

Sorry?

Alexandra Pajak zette het genome van het HIV virus om naar muziek. Brainpickings zegt er het volgende over:

"To create the recording, Pajak used the National Institutes of Health’s record of the retrovirus’ genome to identify the thousands of coded letters transcribed onto DNA once a cell is infected. She then assigned specific pitches to the 20 amino acids manufactured in an infected human cell, ordering them according to their affinity for water. To reflect the profound sadness of the disease, Pajak composed the work in the A minor scale and meticulously double-checked that each of the 9,181 nucleotide-notes was in the right place."

Ik weet niet of je het resultaat kunt omschrijven als mooi. Om allerlei redenen niet. Maar boeiend is het wel. Vind ik dan.
De cd is (deels) te horen en te kopen via Amazon.

Filmpjes aan elkaar plakken met Dragontape

2010-12-01T18:38:00.000+01:00

Een tijdje terug las ik al iets over Dragontape, probeerde het en vergat de site vervolgens weer. Jeroen blogde er een paar dagen terug over en omdat er nu, ik zit in een door de kou totaal uitgestorven uitleen, toch even niets te doen is kan ik er ook wel iets over tikken. Zo blijven de vingers tenminste ook wat warmer.

Met Dragontape (een account is gratis en voor je het weet ben je geregistreerd) kun je naar YouTube video's zoeken en die vervolgens achter elkaar plakken tot een lange film. En die film kun je delen via een url of gewoon embedden in je blog of op de website.

Meer kan ik er niet van maken. En het moeilijker maken lukt ook niet.
Handig en een uitkomst voor mensen die, zoals ik, van hun YouTubekanaal een bonte verzameling zooi hebben gemaakt. Met Dargontape kan ik zo filmpjes die iets met de bibliotheek te maken hebben achter elkaar plakken en laten zien.
Zonder dat mensen weer eens struikelen over een springerig muziekfilmpje.

Hé, een klant. Ik ga wat anders doen.

"Please stop using social media mom"

2010-12-01T14:34:00.000+01:00

"What do you know Dan? You don't even have any followers!"

Zoals de tweet waardoor ik het filmpje vond al zei, "Briljant!"

De bibliothecaresse van Basra

2010-11-30T13:44:00.000+01:00

Het is een boek, maar een boek dat ik nog niet las. Alia's mission, saving the books of Iraq. Het is een stripboek, ik heb het nooit in handen gehad maar het verhaal is te mooi om niet even na te vertellen.

Alia Muhammad Baker werkte in 2003 in de openbare bibliotheek van Basra, Irak. Net zoals wij in het westen zag zij de oorlog aankomen. Iedereen zag die oorlog aankomen. Ook het regime zelf. Militairen trokken de bibliotheek in en op het dak kwam luchtafweergeschut te staan. Alia Muhammad Baker vroeg om toestemming om de bibliotheekboeken uit het gebouw te halen. Dat werd geweigerd.

En toe deed ze iets bijzonders. Ze besloot de afwijzing naast zich neer te leggen. In het Irak van Saddam Hussein was dat niet bepaald iets dat je lichtzinnig deed, tegen een verbod ingaan.

Elke avond smokkelde Alia Muhammad Baker zoveel boeken als er in haar auto gingen naar buiten. En toen de bibliotheek na de invasie werd geplunderd bracht ze samen met buurtbewoners zoveel mogelijk boeken in veiligheid in het restaurant naast de bibliotheek. De bibliotheek brandde af maar toen waren er al 30.000 boeken gered.

In 2004 werd de bibliotheek herbouwd en gingen de boeken weer terug.

Op Twitter zou je achter de naam Alia Muhammad Baker #held tikken.

In de VS verschenen twee boeken over Alia Muhammad Baker. Alia's mission en The librarian of Basra.

Wat we ook zouden kunnen doen

2010-11-28T12:24:00.000+01:00

Na afloop van het concert van Faithless, afgelopen vrijdag, zag ik een tweet voorbij komen.
"Nog nooit zoveel 50plussers zien springen".
Waarop iemand anders reageerde.
"Maar die 50plussers sprongen wel een stuk hoger dan de jonkies".

Was het leuk? Meer dan dat. Geen onvertogen woord, brede glimlachen waar je maar keek. En een hoop nagehijg.
Je zou kunnen twitteren "Faithless in het basispakket van elke ziektekostenverzekeraar".

Twee mensen die ik volg op Twitter waren er ook, één zelfs maar
5 meter naar rechts. Maar dat las ik pas de volgende dag.
Misschien moet dat de volgende keer anders.
Trouwens, misschien moet de volgende keer gewoon de hele bibliotheekbranche heen. Een soort landelijk uitje. Eerst met z'n allen fijn los gaan en daarna, wanneer we met bevende enkels op de parkeerplaats zijn even vlotjes alle dingen waar we mee zitten doorpraten.
Ik weet haast zeker dat dan alles met een minuut of vijf is opgelost.

Het zal het weer wel wezen

2010-11-25T15:18:00.000+01:00

Schrijverdezes blogt helemaal niet meer, Bas stopt misschien een tijdje. Mark Deckers is somber en Tenaanval is moe.

En ik heb op dit blog ook al anderhalve week niks meer gezegd. Op de één of andere manier komen de zinnen niet echt op gang. Of helemaal niet eigenlijk.
Ik kan het op het weer, of het jaargetijde gooien. Of op werkchagrijn, of vakchagrijn. Maar dat is eigenlijk niet helemaal het goeie woord en voor je het weet krijg je daar weer een hele discussie over. Loopgraven enzo. Dat schiet allemaal niet op.

Vandaag dan maar een glimlachfilmpje, morgen Faithless, zaterdag de NCC & Typhoon en dan volgende week maar weer eens kijken of het nog wat gaat worden.

Op saxofoon Bill Clinton (ja, die Bill Clinton)

2010-11-12T13:01:00.000+01:00

In 1994 bezocht president Bill Clinton Tsjechië. Er was nog niks aan de hand. Geen Foster, geen Jones of Lewinsky, dat moest allemaal nog komen. Tijdens een bezoek aan de Reduta Jazz Club kreeg Clinton van Vaclav Havel een cadeautje, een Amati saxofoon. En wat doe je met een saxofoon in een jazz club? Daar ga je op spelen.

Clinton speelde eerder saxofoon in het openbaar. In 1992 deed hij nog een aardig stukje "Heartbreak Hotel" in de Arsenio Hall show. Maar dat had misschien iets met de verkiezingen te maken.

In 1994, in Tsjechië, hoefde Clinton niet gekozen te worden, er waren dan ook geen camera's aanwezig. Maar er is bijna altijd iemand die toch iets vastlegt.

Curieus. Laten we het daar maar op houden.

My funny Valentine

Sweet comic Valentine

You make me smile with my heart

Your looks are laughable, unphotographable

Yet you're my favorite work of art

Is your figure less than Greek?

Is your mouth a little weak?

When you open it to speak, are you smart?

But don't change a hair for me

Not if you care for me

Stay little Valentine, stay

Each day is Valentine's Day

A Life On Facebook

2010-11-11T12:01:00.000+01:00

Eerst maar even, ik heb niks met Facebook. Of Hyves. Voor de bibliotheek is dat weer anders maar dat komt in een volgend blogje nog eens terug. Maar zelf kan ik er dus niets mee. Of misschien is "heb ik er niets mee" beter. Al dat geklik, dat "krabbelen" of "poken", het gaat totaal langs me heen.

Maar het filmpje dat ik vanmorgen bij Mashable zag, dat was toch wel weer heel erg mooi. Een leven op, en eigenlijk ook weer door Facebook. Heel knap gemaakt ook.

Tenminste, dat vond ik tot iemand op YouTube de kijkers wees op een fout, rond 1:54. Waar je denkt te kijken naar het uitwisselen van boodschappen tussen twee mensen staat daar steeds, en als je goed kijkt zie je het inderdaad, "There are many variations of passages of Lorem Ipsum available [...]"

En dat is dan toch wel weer jammer. Nu is het een knap filmpje, niet meer heel knap. Al laat het wel meteen zien dat er altijd iemand is die heel goed kijkt.

Paris vs New York

2010-11-09T18:10:00.000+01:00

Je hebt blogs met meningen, veel woorden, bewegende dingetjes, hyperhijgende nieuwerigheidjes, van alles.
En je hebt blogs met heel weinig woorden.

Paris vs New York is een blog met nog minder woorden. Zo om de dag verschijnt er een illustratie. Met een enkel woord.

Paris vs New York, a tally of two cities.

Un match visuel amical entre ces deux villes, c'est le regard d'un amoureux de Paris sur un New York rempli de détails, de clichés et de contradictions : suivez le guide.

A visual but friendly match between those two cities seen by a lover of Paris wandering through New York's infinite details, clichés and contradictions : this way, please.

Heerlijk. Je hoeft nergens iets van te vinden.

Je hoeft alleen maar te kijken.

En soms te glimlachen.

Gefilmd werk

2010-11-08T12:40:00.000+01:00

Bibliotheken doen een hoop zinvol werk. De meeste lezers van dit blog weten dat. Of vinden het. Alleen is het zo jammer dat een flink deel van dat werk nooit door de gemiddelde bibliotheekbezoeker gezien wordt.

Zelfs mijn eigen moeder vraagt wel eens "Maar jongen, wat doe jij dan de hele dag?".

De bibliotheek Langedijk is maar een kleine bibliotheek, met niet al teveel formatie. Maar er gebeurt best een hoop. Heel gewone dingen hoor, niks wereldschokkends. Maar van een hoop dingen heeft de gemiddelde medemens geen weet. Dat kan ook moeilijk, een hoop dingen gebeuren als de bibliotheek niet open is.

Dus heb ik mezelf maar de opdracht gegeven van die onbekende werkzaamheden filmpjes te maken. Die dan op de website kunnen. Zodat de mensen die daar kijken een wat beter beeld krijgen van wat er allemaal gebeurd. Als de bibliotheek dicht is.

Een "stille" kersthit door Facebook?

2010-11-05T10:55:00.001+01:00

Welk liedje staat er op nummer 1 met kerst? In Nederland doet het er geloof ik niet zoveel toe maar in Engeland wel. Een kersthit is daar een traditie. En om tradities maak je je druk.
De laatste jaren gaat het er daar vaak om of de winnende kandidaat van een programma als X-Factor of So You Think You Can Sing of iets anders onbenulligs op de eerste plaats komt. Marketing enzo. Vorig jaar lukte dat niet. Een sociale mediacampagne van een Facebookgroep zorgde ervoor dat "Killing in the name" van Rage Against The Machine de kersthit was. Verfrissende teringherrie.

Dit jaar is er een soortgelijke actie. Alleen heet de Facebookclub nu Cage Against The Machine. En gaat het om allesbehalve teringherrie.

John Cage schreef 4'33 in 1952 nadat hij er een paar jaar over had nagedacht. Het idee voor het stuk kreeg hij in een geluiddichte studio, waar hij toch een geluid hoorde, volgens de technicus was het het stromen van zijn eigen bloed. Waarna Cage zich realiseerde dat hij, tot zijn dood, nooit meer volledige stilte zou ervaren.

4'33 is afgesproken stilte. In drie delen. Cage schreef het (ja, er is bladmuziek voor) met duidelijke aanwijzingen. Zo dienen de muzikanten bijvoorbeeld serieus te kijken wanneer zij het stuk "spelen".
Je kunt er om lachen, of er heel boos om worden. Maar ik vind het mooi. 4'33 laat je de geluiden horen die er zijn maar die je eigenlijk nooit meer hoort. Omdat het te druk is om stil te zijn.

Ik kende het stuk alleen in een versie voor piano maar laatst hoorde ik op een niet geheel legale cd een uitvoering voor orkest. En daar is gelukkig ook een filmpje van.